چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت
ماه عید وصل نو کردم به روی مهوشت
خط نمودی پرتوی ناتافته زان رخ هنوز
سوختم از دود تو ناگشته گرم از آتشت
یک نهال آرزو در باغ جان ما نشان
گو خدنگی باش کم ای ترک شوخ از ترکشت
یک دوسه بوسه کرم کن چاره درد مرا
نازک است آن لب نمی آزارم از پنج و ششت
لاف دانشمندی ای صاحب عمامه تا به کی
چون خلاف دانش آمد وضع دستار و فشت
در تمنای تو پیوند از همه بگسسته ایم
بعد ازین دست امید ما و جعد دلکشت
هر چه گویی جامی از دل گو نه از وسواس طبع
تا شود خوشوقت اهل دل ز انفاس خوشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق دیدار دوباره با معشوق را پس از هجران به دیدن هلال عید وصل مانند میکند و از رسیدن خط رخسار او پیش از کامیابی خود گله دارد. سپس به جای تیر ناز، نهال امید و چند بوسه از او میخواهد و میگوید از همه بریده و تنها به زلف او دل بسته است. در میانهٔ غزل طعنهای به دستاربندان مدعی دانش میزند و در پایان به خود سفارش میکند که سخن را از دل بگوید، نه از هوس طبع.
هوش مصنوعی: پس از دوری، چشم که گشودم ابروی زیبای تو را دیدم. ابرویت هلال عید وصل بود و با دیدن روی ماهمانندت این عید را تازه کردم، چنانکه رسم است پس از دیدن ماه نو به روی زیبایی بنگرند.
هوش مصنوعی: هنوز از رخسارت پرتوی به من نتابیده بود که خط چهرهات (موی تازهرسته) پیدا شد. پیش از آنکه از آتش رویت گرم شوم، از دود آن خط سوختم؛ یعنی پیش از بهره بردن از زیباییات، رسیدن خط مایهٔ رنجم شد.
هوش مصنوعی: ای ترک بازیگوش، به جای تیر، نهالی از آرزو در باغ جان ما بکار. بگذار یکی از تیرهای ترکشت کم شود؛ همان تیر را چون نهالی در دل ما بنشان.
هوش مصنوعی: با بخشیدن دو سه بوسه، درد مرا درمان کن. آن لب نازک و لطیف است و من با خواستن پنج و شش بوسه آن را نمیآزارم.
هوش مصنوعی: ای دستاربند، تا کی از دانشمندی خود لاف میزنی؟ شیوهٔ بستن دستار و آویختن دنبالهٔ آن خود برخلاف دانش است. این بیت طعنهای است به عالمنمایان ظاهرپرست.
هوش مصنوعی: در آرزوی تو پیوند خود را از همه گسستهایم. از این پس دست امید ما تنها به زلف دلربای تو آویخته است.
هوش مصنوعی: ای جامی، هرچه میگویی از دل بگو، نه از وسوسه و هوس طبع، تا اهل دل از سخنان خوش تو شادمان شوند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چاشتگه در شهر مرو آن نامور فخر زمان
خسرو روی زمین سنجر ز عالم درگذشت
رفته از تاریخ هجرت پانصد و پنجاه و دو
روز شنبه از ربیعالاول از بعد سه هشت
دوش با جمعی حواری باده خوردم در بهشت
مجلسی دیدم همه عیسی دم و مریم جهشت
جمله شیرین پاسخ و شیرین لب و شیرین دهن
جمله نیکو سیرت و نیکو دل و نیکو سرشت
سیب و نارنج و ترنج و نرگس از پیرامنش
[...]
پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت
عشق در آب و گلم تخم تمنای تو کشت
پای تا سر جمله لطفی گویی استاد ازل
طینت پاکت نه ز آب و گل ز جان و دل سرشت
روی بنما تا به طاق ابرویت آرند روی
[...]
شمع رویت کز وجود ما اثر باما نهشت
او بود مقصود خواه از کعبه و خواه از کنشت
آتشین رویت بهشت ماست ای حوری سرشت
خلق میگویند آتش ره ندارد در بهشت
داغ داغم از هوای دوزخ و فکر بهشت
گه چراغ مسجدم سوزد گهی شمع کنشت
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.