چو تُرک مست من آلودهی شراب درآید
ز شور او نمکی در دل کباب درآید
لبش اگر کِشدم در سوال بوسه، نترسم
ولیک غمزه مبادا که در عتاب درآید
بیا! که زاهد خشک ار شبیت مست بیابد
به جرعه تر کند آن زهد و در شراب درآید
به گِرد دیدهی خود خاربستی از مژه کردم
که نی خیال تو بیرون رود، نه خواب درآید
گهی که روی به دیوار بهر راز تو آرم
عمارتیست که اندر دل خراب درآید
سر از دریچه برون کردهای، بسوختم، آخر
رها مکن که در آن روزن آفتاب درآید
کج است تیر مژه، راست میزنی به دل من
که تیر کج چو به آتش رسد به تاب درآید
ز بهر دیدن هندوستانِ زلف تو هر شب
بیا ببین که ز سیلاب چشم، آب درآید
ز گریه در غم رویت به چشم خسرو بیدل
نماند آب اگر، بو که خون ناب درآید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با ورودِ معشوقِ تُرکِ مست آغاز میشود و اثرِ او را بر دلِ سوختهٔ عاشق و حتی بر زاهدِ خشک نشان میدهد. شاعر سپس از بیداری و نگهداشتنِ خیالِ یار، تاب نیاوردن در برابرِ چهرهٔ آفتابگونه و تیرِ مژهٔ او سخن میگوید. در پایان، با تصویرِ هندوستانِ زلف و سیلابِ اشک، به جایی میرسد که اگر آبِ چشمش تمام شود، خون از آن جاری خواهد شد.
هوش مصنوعی: وقتی معشوقِ تُرکِ مستِ من آلوده به شراب وارد میشود، از شور و شیرینیِ او نمکی به دلِ سوخته و کبابشدهٔ من میرسد. «شور» هم به معنای هیجان است و هم به معنای شوری، و نمک هم ملاحت معشوق است و هم آنچه بر زخم و کباب میریزند.
هوش مصنوعی: اگر لبِ او مرا به درخواستِ بوسه بکشاند، نمیترسم؛ اما بیم دارم که غمزه و نگاهِ او به خشم و سرزنش بیفتد.
هوش مصنوعی: بیا، زیرا اگر زاهدِ خشک شبی تو را مست ببیند، زهدش را با جرعهای تر میکند و خودش به شرابخواری روی میآورد.
هوش مصنوعی: از مژههایم گردِ چشمم پرچینی از خار ساختم تا نه خیالِ تو از چشمم بیرون برود و نه خواب به آن راه یابد.
هوش مصنوعی: هرگاه برای پنهان نگه داشتنِ رازِ تو رو به دیوار میکنم، گویی آبادیای به دلِ ویرانم راه مییابد. یعنی همین خلوت با رازِ تو دلِ خرابم را اندکی آباد میکند.
هوش مصنوعی: سر از پنجره بیرون آوردی و من از دیدنت سوختم. دیگر اجازه نده که از آن روزن آفتاب درآید. مقصود این است که چهرهٔ تو مانند آفتاب است و تابِ دیدنش را ندارم.
هوش مصنوعی: تیرِ مژهٔ تو کج است، اما آن را راست بر دلِ من میزنی؛ چون تیرِ کج وقتی به آتش برسد، گرم میشود و راست میگردد، و دلِ من آتش است.
هوش مصنوعی: هر شب بیا و ببین که برای تماشای زلفِ سیاهت که مانند هندوستان است، از سیلابِ اشکِ چشمم آب جاری میشود؛ همچون سیلهای فصلِ باران در هند.
هوش مصنوعی: اگر از بس در غمِ رویت گریستم دیگر آبی در چشمِ خسروِ دلباخته نمانده باشد، امید است که از آن خونِ خالص جاری شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چو سرو قد تو از می به پیچ و تاب درآید
چو باد سرد مرا دل به اضطراب درآید
درآ به عزم صبوحی چو آفتاب صباحی
که بخت ناشده بیدار من، ز خواب درآید
چو با خیال تو شبها به گفتوگوی در آیم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.