تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟
دست تا چند درین خانه زنبور کنی؟
خلوت خاص تو در خانه دل خواهد بود
خانه گل چه ضرورست که معمور کنی؟
چند در خواب رود عمر تو ای بی پروا؟
آنقدر خواب نگه دار که در گور کنی
شب پی خواب تو بس نیست که از بی خبری
روز نورانی خود را شب دیجور کنی؟
خردی را که نجات تو ازو خواهد بود
تا به کی غرقه به خون از می انگور کنی؟
رستم از سیلی تقدیر به خاک افتاده است
تا به کی تکیه به سرپنجه پرزور کنی؟
اگر از خوان قناعت نظری آب دهی
خاک عالم همه در کاسه فغفور کنی
نقد حال تو شود بی غمی عالم قدس
چون غم رفته و آینده ز دل دور کنی
خوشه اش روز جزا تاج سلیمان باشد
دانه ای را که نثار قدم مور کنی
سر چه باشد که دریغ از سخن حق دارند؟
اقتدا به که درین کار به منصور کنی
صائب از دردسر هر دو جهان باز رهی
سر اگر در سر عطار نشابور کنی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل اندرزی است به انسان غافل که دل از دنیای پرآشوب و آبادانی تن بکند، از خواب غفلت و شرابخواری دست بردارد و به زور بازوی خود مغرور نشود. صائب در برابر اینها قناعت، رهایی از غم گذشته و آینده و نیکی به ناتوانان را میستاید. غزل با دعوت به گفتن حق به شیوهٔ منصور حلاج و سرسپردگی به عطار نیشابوری پایان مییابد.
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی در فکر این دنیای پرآشوب باشی؟ تا چند دست در این دنیا میکنی که مانند لانهٔ زنبور است و جز نیش و آزار حاصلی ندارد؟
هوش مصنوعی: جای خلوت و آرامش ویژهٔ تو در خانهٔ دل است. چه نیازی است که خانهٔ گلی، یعنی تن یا خانهٔ دنیایی، را آباد کنی؟
هوش مصنوعی: ای بیخیال، تا کی عمرت در خواب غفلت میگذرد؟ این خواب را نگه دار تا در گور بخوابی.
هوش مصنوعی: آیا شب برای خواب تو کافی نیست که از بیخبری، روز روشنت را هم به شبی تاریک تبدیل میکنی؟
هوش مصنوعی: عقلی که رهایی تو به آن وابسته است، تا کی میخواهی با شراب سرخ انگور آن را غرق در خون کنی و از کار بیندازی؟
هوش مصنوعی: حتی رستم با سیلی تقدیر به خاک افتاد. تا کی به نیروی بازو و پنجهٔ قوی خود تکیه میکنی؟
هوش مصنوعی: اگر چشمت را از سفرهٔ قناعت سیراب کنی، ثروت پادشاهان در نظرت ناچیز میشود و خاک در کاسهٔ فغفور چین میریزی، یعنی شکوه شاهان را خوار میشماری. معنای دیگر ممکن این است که آنگاه خاک همهٔ جهان در چشمت به ارزش ظرف چینیِ گرانبها خواهد بود.
هوش مصنوعی: وقتی غم گذشته و نگرانی آینده را از دلت بیرون کنی، آسودگیِ عالم قدس و جهان بالا همین حالا نصیب تو میشود.
هوش مصنوعی: دانهای که پیش پای موری نثار کنی، روز قیامت خوشهاش برای تو مانند تاج سلیمان خواهد بود. اشاره به داستان سلیمان و مور دارد و میگوید نیکی کوچک به ناتوان، پاداشی بزرگ دارد.
هوش مصنوعی: سر چه ارزشی دارد که آن را از گفتن سخن حق دریغ کنند؟ بهتر است در این کار از منصور حلاج پیروی کنی که در راه گفتن حق سر داد.
هوش مصنوعی: ای صائب، اگر سرت را فدای راه عطار نیشابوری کنی و پیرو او شوی، از دردسر هر دو جهان رها میشوی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.