از بوسه ظلم بر رخ جانان روا مدار
سیلی به روی یوسف کنعان روا مدار
جان چیست تا نثار کنی در طریق عشق ؟
این گرد را به دامن جانان روا مدار
در بارگاه عشق مبر زهد خشک را
پای ملخ به بزم سلیمان روا مدار
دستی که دامن تو گرفته است بارها
زین بیشتر به چاک گریبان روا مدار
چشم مرا که ره به شبستان زلف داشت
در پیچ و تاب خواب پریشان روا مدار
در قتل من لبان می آلود خویش را
زین بیش در شکنجه دندان روا مدار
احرام طوف دامن پاک تو بسته است
خون مرابه خار مغیلان روا مدار
ای عشق، بی گناه چو یوسف دل مرا
گاهی به چاه و گاه به زندان روا مدار
بگشای چشم من چو فکندی سرم به تیغ
زین بیش ظلم برمن حیران روا مدار
واکن گره ز غنچه دل از نسیم لطف
این عقده را به ناخن و دندان روا مدار
بر عاجزان ستم نه طریق مروت است
بر دوش درد، منت درمان روا مدار
در بزم باده راه مده هوشیار را
این خار خشک را به گلستان روا مدار
از شور عشق، داغ مرا تازه روی کن
دلجویی مرا به نمکدان روا مدار
عیش جهان ز گریه من تلخ می شود
این شمع را به هیچ شبستان روا مدار
صائب ز قید عقل دل خویش را برآر
این طفل شوخ را به دبستان روا مدار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی با ردیف «روا مدار» که در آن شاعر پیاپی از معشوق و عشق میخواهد ستمی را روا ندارند. از نهی بوسه بر رخ لطیف یار و کمارزشی جان در برابر او آغاز میکند، از عشق میخواهد دلش را مانند یوسف به چاه و زندان نیندازد و زهد خشک و هشیاری را از بزم عشق دور میداند. در پایان به خود میگوید دل را از بند عقل برهاند و این کودک شوخ را به مکتب نفرستد.
هوش مصنوعی: با بوسه زدن بر چهرهٔ معشوق به او ستم مکن؛ بوسه بر آن رخ لطیف مانند سیلی زدن بر چهرهٔ یوسف کنعانی است و روا نیست.
هوش مصنوعی: جان چه ارزشی دارد که آن را در راه عشق نثار کنی؟ جان مانند گردی ناچیز است و نباید دامن معشوق را با آن آلود.
هوش مصنوعی: زهد خشک و بیذوق را به درگاه عشق مبر؛ این کار مانند بردن پای ملخ به بزم سلیمان است، هدیهای حقیر و ناشایست.
هوش مصنوعی: دستی که بارها دامن تو را گرفته است، بیش از این روا مدار که از ناامیدی گریبان خود را چاک کند.
هوش مصنوعی: چشم من که به شبستان زلف تو راه داشت، روا مدار که اکنون در پیچ و تاب خوابهای آشفته گرفتار شود.
هوش مصنوعی: برای کشتن من بیش از این لبهای آغشته به می خود را زیر دندان مفشار؛ یعنی از خشم یا ناز لب به دندان گزیدن را رها کن.
هوش مصنوعی: دل من برای طواف دامن پاک تو احرام بسته است؛ پس روا مدار که خون من در راه، به خار مغیلان بیابان ریخته شود.
هوش مصنوعی: ای عشق، دل بیگناه مرا مانند یوسف گاهی در چاه و گاهی در زندان گرفتار مکن.
هوش مصنوعی: حال که سرم را با شمشیر انداختی، دستکم چشمم را بگشا تا تو را ببینم؛ بیش از این بر من حیران ستم مکن.
هوش مصنوعی: گره غنچهٔ دلم را با نسیم مهربانی خود بگشا و روا مدار که این گره با ناخن و دندان و به رنج گشوده شود.
هوش مصنوعی: ستم کردن بر ناتوانان از جوانمردی به دور است؛ بر دوش دردمند، بار منت درمان را مگذار.
هوش مصنوعی: آدم هشیار و خشک را به بزم باده راه مده؛ این خار خشک را در گلستان جای مده.
هوش مصنوعی: داغ دلم را با شور عشق تازه و شاداب کن، و دلجویی از مرا به نمکپاشیدن بر زخم وامگذار.
هوش مصنوعی: گریهٔ من شادی جهان را تلخ میکند؛ این شمع گریان را به هیچ مجلسی راه مده.
هوش مصنوعی: صائب، دل خود را از بند عقل رها کن؛ این کودک بازیگوش را به مکتبخانه مفرست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
رُفتن مقام دوست بمژگان روا مدار
جاروب کعبه خار مغیلان روا مدار
تا جای یک الف بسراپای سینه هست
چاکی اگر رسد بگریبان روا مدار
دشوار تا توان قدمی زد براه دوست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.