رُفتن مقام دوست بمژگان روا مدار

جاروب کعبه خار مغیلان روا مدار

تا جای یک الف بسراپای سینه هست

چاکی اگر رسد بگریبان روا مدار

دشوار تا توان قدمی زد براه دوست

بر پای قطع وادی آسان روا مدار

دل چون سپاه ناز تو جمعیتش خوش است

اورا چو زلف خویش پریشان روا مدار

ای دل مکرد گرد مداوا بصبر کوش

بردرد دوست منت درمان روا مدار

در زلف او نشانه نگهدار پاس دل

همرنگ آن لبست بدندان روا مدار

«طالب» زابتدای شب آهنگ ناله گیر

خود را زبون مرغ سحر خوان روا مدار