در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است
تیغ برهنه باشد رویی که بی نقاب است
می در جبین پاکان از شرم آب گردد
رخسار شرمگین را خط پرده حجاب است
با بد گهر میامیز تا بد گهر نگردی
حکم شراب دارد آبی که در شراب است
تاج سر بزرگی است دلجویی ضعیفان
دریای پاک گوهر همکاسه حباب است
ما شکوه ای نداریم از تنگدستی، اما
در ماه ناتمامی نقصان آفتاب است
از بیقراری ماست این خاکدان برونق
شیرازه بیابان از موجه سراب است
از سینه های روشن در مغز پی توان برد
در بند پوست باشد علمی که در کتاب است
در جای خویش دارد بد آبروی نیکان
شیرین ترست از جان تلخی چو در شراب است
مکتوب خشک صائب سوهان روح باشد
چون نیست چرب نرمی خط آیه عذاب است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل تکبیتهایی مستقل در اخلاق و زیبایی است. شاعر از خطرِ حسنِ بیپرده و حیای پاکان آغاز میکند و سپس از زیانِ همنشینی با بدان، بزرگیِ دلجویی از ضعیفان و برتریِ دانشِ دلهای روشن بر دانشِ کتاب سخن میگوید. در بیت پایانی، صائب نامهٔ خشک و بیمهر را مایهٔ آزار جان و همچون آیهٔ عذاب میداند.
هوش مصنوعی: زیباییای که بیپرده آشکار باشد، نگاه بیننده را به خون میکشد. چهرهای که نقاب ندارد مانند شمشیر برهنه است و بیننده را میکُشد.
هوش مصنوعی: اگر پاکان شراب بنوشند، شراب از شرم بر پیشانیشان به عرق بدل میشود. برای چهرهٔ شرمگین، خطِ رخسار (موی تازهرسته) پردهٔ حیاست.
هوش مصنوعی: با بدسرشتان همنشین مشو تا تو هم بدسرشت نشوی. آبی که با شراب آمیخته شود، حکم شراب را پیدا میکند.
هوش مصنوعی: دلجویی از ناتوانان مایهٔ سربلندی و تاج بزرگان است. دریای پرگوهر نیز با حباب ناچیز همسفره و همراه میشود.
هوش مصنوعی: ما از تنگدستی خود شکایتی نداریم، اما کاستیِ ماهِ ناتمام در حقیقت کوتاهیِ خورشید است که نورش را کامل نداده. یعنی کمبود ما عیبِ بخشندهٔ ماست.
هوش مصنوعی: رونق این جهانِ خاکی از بیقراری و تکاپوی ماست، همانگونه که موج سراب، بیابان را به هم پیوند میدهد و نظم میبخشد.
هوش مصنوعی: حقیقت و مغز معنا را از دلهای روشن میتوان دریافت. دانشی که در کتاب است اسیر پوست است، یعنی به ظاهر محدود است؛ کتابها نیز در آن روزگار بر پوست نوشته میشدند.
هوش مصنوعی: بدی اگر در جای خودش باشد، آبروی نیکان را نگه میدارد. تلخی وقتی در شراب باشد، از جان هم شیرینتر است.
هوش مصنوعی: نامهٔ خشک و بیمهر صائب روح را میخراشد. چون از نرمی و ملایمت بیبهره است، خطش مانند آیهٔ عذاب است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر آه و ناله داری در ملک عشق باب است
بد یمن شادمانی چون خانهٔ حباب است
چشمت به خون عاشق گر تشنه است سهل است
چیزیکه میتوان خواست از دوستان شراب است
دشمن ز شغل خصمی آسودگی ندارد
[...]
پرواز شوق دارم، تا در تنم شراب است
مرغابی حبابم، بال و پرم ز آب است
عاشق ز بوی جانان، دارد همیشه مستی
بی نشئه نیست بلبل، در شیشه تا گلاب است
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.