سفر اهل شوق در وطن است
خلوت اهل دل در انجمن است
عندلیبی که در خیال گل است
هر کجا غنچه می شود چمن است
خنده هر چند کم بود، در وقت
خانه پرداز محنت کهن است
غم یکساله را به باد دهد
خنده گل اگر چه یک دهن است
رخنه اش سد باب طوفان است
عشق، خضر سفینه بدن است
سخن عشق با خرد گفتن
بر رگ مرده نیشتر زدن است
آفتابی است بی زوال، سخن
مغربش گوش و مشرقش دهن است
یوسف شرمگین معنی را
لفظ نازک به جای پیرهن است
مغز گردد در استخوانش نال
چون قلم هر که عاشق سخن است
بر زبان قلم نیاید راست
آنچه از شوق در ضمیر من است
بر بزرگان مشو به حلم دلیر
سپر آفتاب، تیغ زن است
ایمن از گوشمال دوران است
هر که صائب به حال خویشتن است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از چند مضمون جدا ساخته شده است: سیر درونی اهل شوق، اثر بزرگ اندکی شادی، عشقی که چون خضر تن را با شکستن نجات میدهد و بیاثری سخن عشق نزد عقل. بخش میانی در ستایش سخن است: خورشیدی بیزوال که لفظ لطیف پیراهن معنای آن است و عاشقش چون قلم فرسوده میشود. پایان غزل اندرز است: بر بردباری بزرگان گستاخ مشو و به حال خود مشغول باش تا از گوشمال روزگار در امان بمانی.
هوش مصنوعی: سفرِ اهل شوق و عشق، سیر درونی است و در همان وطن و جای خود انجام میشود؛ و اهل دل حتی در میان جمع هم با خود خلوت دارند و از خدا غافل نمیشوند.
هوش مصنوعی: بلبلی که همیشه در فکر و خیال گل است، هر جا که دلش تنگ شود و مانند غنچه در خود فرو رود، همانجا برایش باغ و چمن است؛ عاشق، معشوق را در درون خود دارد.
هوش مصنوعی: خنده هرچند کم و کوتاه باشد، اگر بهموقع باشد، خانهٔ دل را از رنج و غم دیرینه خالی و پاک میکند.
هوش مصنوعی: خندهٔ گل اگرچه فقط یک دهان است و یک بار رخ میدهد، غم یک سالهٔ زمستان را بر باد میدهد.
هوش مصنوعی: عشق برای کشتی تن مانند خضر است؛ همانگونه که خضر کشتی را سوراخ کرد تا از گزند در امان بماند، شکافی که عشق در تن میاندازد مانع رسیدن طوفان بلا و هلاک است.
هوش مصنوعی: سخن گفتن از عشق با عقل، مانند نیشتر زدن به رگ مرده است؛ بیاثر و بیهوده است.
هوش مصنوعی: سخن خورشیدی است که هرگز زوال نمیپذیرد؛ از دهان طلوع میکند و در گوش غروب میکند، و غروبش نابودی نیست.
هوش مصنوعی: معنا مانند یوسفی شرمگین است که لفظ لطیف و ظریف برایش به جای پیراهن است و آن را میپوشاند و آراسته میکند.
هوش مصنوعی: هر کس عاشق سخن باشد، مانند قلم، مغز در استخوانش خشک و باریک چون نی میانتهی میشود؛ سخنوری رنج و فرسودگی دارد.
هوش مصنوعی: آنچه از شوق در دل من است، با زبان قلم درست و کامل بیان نمیشود.
هوش مصنوعی: به اعتماد بردباری بزرگان بر آنان گستاخ مشو؛ چون آفتاب که سپر است، همان سپر شمشیر هم میزند و پرتوش میسوزاند.
هوش مصنوعی: صائب، هر کس به حال خود مشغول باشد و به کار دیگران نپردازد، از گوشمالی و آزار روزگار در امان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زین نمط هر سخنکه آن من است
به حقیقت طراز هر سخن است
من چه میگویم این چه گفت من است
کهآبم از ابر و دُرم از عدن است
همه را نیست، گرچه جان و تن است
جان معنی، که در تن سخن است
راه ایشان ورای جان و تن است
در یم عشقشان نه ما نه من است
صبح در نفس خویش پیلتن است
با طلایه سپاه تیغزن است
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.