بهار عنبر شبها سفیده سحرست
خوشا کسی که ازین نوبهار بهره ورست
چرا ز سنگ ملامت شکسته دل باشم؟
که همچو موج مرا از شکست بال و پرست
به خود فروشدگان فارغند از آشوب
کمند وحدت گرداب، موجه خطرست
نگاه دار گرت چون عقیق آبی هست
که خضر بادیه عشق، آتشین جگرست
کدام شاخ گل امشب گذشت ازین بستان؟
که همچو سبزه خوابیده سرو پی سپرست
چه سود نعمت بسیار تنگ روزی را؟
ز بحر، قطره آبی وظیفه گهرست
همیشه می کشد از روی باغبان خجلت
چو سرو و بید درین باغ هر که بی ثمرست
حضور هر دو جهان فرش آستان کسی است
که زرنگار سرایش ز روی همچو زرست
اگر چه کوه غم عشق سخت سنگین است
نظر به طاقت فرهاد، سایه کمرست
من و ملازمت غم، که دستگاه نشاط
ز چشم مردم این روزگار تنگترست
درازتر بود از رشته رنج باریکش
درین بساط چو سوزن کسی که دیده ورست
شود ز گوشه نشینی فزون رعونت نفس
سگ نشسته ز استاده سرفرازترست
حضور خاطر اگر هست در شکیبایی است
دلی که صبر ندارد همیشه در سفرست
خبر ز درد ندارند بیغمان صائب
وگرنه منت صندل بتر ز دردسرست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از مضمونهای اخلاقی و عرفانی به شیوهٔ سبک هندی است. شاعر سحرخیزی، صبر، پذیرفتن شکست و غم و پرهیز از غرور گوشهنشینی را میستاید و برای هر نکته تمثیلی از طبیعت میآورد، مانند موج و گرداب و گوهر و سوزن و سرو. در پایان میگوید بیدردان رنج اهل درد را نمیفهمند و منت درمانکنندگان از خود درد سنگینتر است.
هوش مصنوعی: سپیدهدم سحر، بهارِ شبهای سیاه و عنبرین است؛ خوشا کسی که از این نوبهار (یعنی بیداری و عبادت سحرگاهی) بهره میبرد.
هوش مصنوعی: چرا از سنگ سرزنش دیگران دلشکسته باشم؟ زیرا مانند موج، شکستن برای من مایهٔ بال و پر و حرکت است.
هوش مصنوعی: کسانی که در خود فرو رفتهاند از آشوب جهان آسودهاند؛ موج بیرونی پرخطر است، اما گرداب که در خود میپیچد کمند وحدت و یکپارچگی دارد.
هوش مصنوعی: اگر مانند عقیق آب و آبرویی داری آن را نگه دار، زیرا راهنمای بیابان عشق جگری آتشین دارد و آب تو را میسوزاند و مینوشد.
هوش مصنوعی: کدام معشوق گلمانند امشب از این باغ گذشت که سرو از شرم و شیفتگی مانند سبزهٔ خوابیده لگدکوب و پایمال شده است؟
هوش مصنوعی: کسی که روزیاش تنگ است از نعمت فراوان سودی نمیبرد؛ چنانکه از تمام دریا تنها یک قطره آب سهم مروارید است.
هوش مصنوعی: در این باغ هر کس مانند سرو و بید بیبار باشد، همیشه پیش باغبان شرمنده است.
هوش مصنوعی: آسایش و حضور هر دو جهان فرش درگاه کسی است که نقش زرین خانهاش از چهرهٔ زردش (رنج و ریاضت) است، نه از زر.
هوش مصنوعی: هرچند کوه غم عشق بسیار سنگین است، در برابر توان فرهاد همچون سایهٔ کمر کوه سبک و ناچیز است.
هوش مصنوعی: من همراه و خدمتگزار غم میمانم، زیرا اسباب شادی از چشم تنگ و حسود مردم این روزگار هم تنگتر و کمیابتر است.
هوش مصنوعی: در این جهان هر کس مانند سوزن چشم و بینش دارد، رنج باریک و جانکاهش از نخ سوزن درازتر است؛ یعنی بینایی مایهٔ رنج بیشتر است.
هوش مصنوعی: گوشهنشینی خودبینی و غرور نفس را بیشتر میکند؛ چنانکه سگ نشسته سرش را بالاتر از سگ ایستاده نگه میدارد.
هوش مصنوعی: اگر آرامش خاطری باشد در صبر است؛ دلی که شکیبایی ندارد همیشه آواره و در سفر است.
هوش مصنوعی: صائب، بیغمان از درد خبر ندارند؛ وگرنه میدانستند که منت صندل (دارویی که برای سردرد میمالند) از خود سردرد بدتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خدایگانا امشب نشاط ساز بدانک
پدرش ز آهن بودست و مادرش حجرست
بصورت شجری و ز خفچه او را برگ
که از عقیق و ز یاقوت بار آن شجرست
زبانههاش چو شمشیر های زر اندود
[...]
هر آن دلی که تو را، سیدی بدان نظرست
خطر گرفت اگر چه حقیر و بیخطرست
خدایگانا ، تیغ تو صورت ظفرست
دل کریم تو گنج بدایع هنرست
فضایل تو بجسم خرد درون جانست
شمایل تو بچشم کرم درون بصرست
کف تو کان مکارم شدست در گیتی
[...]
زمانهٔ گذران بس حقیر و مختصرست
ازاین زمانهٔ دون برگذر که بر گذرست
به حل و عقد جهان را زمانهایست دگر
که پیشکار قضا و مدبر قدرست
کف کفایت و رای صواب صدر اجل
[...]
به نرد باختن اندر بلا و درد سرست
ازو حذر کن و بگریز گر ترا بصرست
صلاح خویش نگهدار و نا فلاح مجوی
که در صلاح و فلاح تو نرد کینه ورست
به جاه ازو خللست و به فضل ازو نقصان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.