در لحد گل نکند شعله داغی که مراست
روغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست
درنگیرد نفس شعله به خاکستر سرد
می خونگرم چه سازد به دماغی که مراست
نکند شبنم گل ریگ روان را سیراب
چه کند می به لب خشک ایاغی که مراست؟
دل من گرم نگردد به سخن با هر کس
ندهد نور به هر بزم چراغی که مراست
نیست در زیر فلک پادشهان را صائب
از غم و محنت ایام فراغی که مراست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از سوز درونی و داغی سخن میگوید که حتی در گور هم خاموش نمیشود، و از دماغ افسرده و تشنگیای که نه شراب و نه گرمی دیگران آن را چاره نمیکند. او دل خود را چراغی میداند که در هر مجلسی نمیسوزد و با هر کسی گرم نمیشود. در پایان با چرخشی ناگهانی میگوید با همهٔ این حال، از غم روزگار چنان فارغ است که پادشاهان هم چنین آسودگیای ندارند.
هوش مصنوعی: داغ عشقی که در دل من است حتی در گور هم شعلهاش خاموش نمیشود و گل نمیکند (فرو نمینشیند). چراغ وجود من چنان پرسوز است که حتی از ریگ خشک هم روغن میگیرد و میسوزد.
هوش مصنوعی: همانگونه که دمیدن و نفس شعله در خاکستر سرد اثری نمیکند، شراب گرم و پرحرارت هم بر دماغ افسرده و بیحال من کاری از پیش نمیبرد.
هوش مصنوعی: شبنم گل نمیتواند ریگ روان را سیراب کند؛ شراب نیز لب خشک و تشنهٔ پیالهٔ مرا سیراب نمیکند. یعنی تشنگی من بیش از آن است که با می برطرف شود.
هوش مصنوعی: دل من با هر کسی به گفتوگو گرم نمیشود؛ چراغ من در هر مجلسی روشنی نمیبخشد و تنها در جمع اهل دل میدرخشد.
هوش مصنوعی: صائب، آسودگی و فراغتی که من از غم و رنج روزگار دارم، در زیر آسمان حتی پادشاهان هم ندارند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کار سرجوش کند درد ایاغی که مراست
پر طاوس بود پای چراغی که مراست
نکند شبنم گل ریگ روان را سیراب
تر نگردد ز می ناب دماغی که مراست
خانه خلق اگر از روزنه روشن گردد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.