اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست
بحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
حرف حق گرچه بلندست ز من چون منصور
سردارست بسامانتر ازین سر که مراست
هر قدر بیش خورم، کم نشود خون جگر
چشم بد دور ازین باده احمر که مراست
بهر کاهش بود افزایش من چون مه نو
کز دل خویش بود رزق مقدر که مراست
داغ بالین من و درد بود بستر من
چون کنم خواب به این بالش و بستر که مراست؟
مگر از جاذبه عشق به جایی برسم
ورنه پیداست کجا می رسد این پر که مراست
نیست ممکن که کند دانه من نشو و نما
گر رگ ابر شود هر مژه تر که مراست
آن که جان دو جهان را به نگاهی نخرد
کی به چشم آیدش این جان محقر که مراست؟
نیست در میکده عشق کسی را صائب
از دل و چشم خود این شیشه و ساغر که مراست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از حال عاشقی میگوید که چهرهٔ زرد و اشک خونینش سرمایهٔ اوست و خوراکش خون جگر و بسترش درد و داغ است. او ناتوانی خود را میپذیرد و تنها به جذبهٔ عشق امید دارد، و میداند که جان ناچیزش در نظر معشوقِ بینیاز ارزشی ندارد. در پایان دل و چشم خود را شیشه و ساغرِ بیهمتای میکدهٔ عشق میخواند.
هوش مصنوعی: بر چهرهٔ زردم که مانند طلاست، اشکِ خونینِ سرخ مانند لعل روان است. دریا و معدن چنین زر و گوهری ندارند؛ یعنی چهرهٔ زرد و اشک خونین عاشق از هر گنجی گرانبهاتر است.
هوش مصنوعی: هرچند مانند منصور حلاج سخن حق را بلند و آشکار میگویم، سرِ دار از این سری که من دارم آراستهتر و سامانیافتهتر است. یعنی سرِ من پریشان و بیسامان است و جایگاهش بر سر دار است.
هوش مصنوعی: هرچه خون جگر بیشتر مینوشم، کم نمیشود. چشم بد از این شراب سرخ من دور باد؛ یعنی غم و خون دل من پایانناپذیر است.
هوش مصنوعی: مانند ماه نو، فزونی من در کاستن و لاغرشدن است، زیرا روزیِ مقدّرِ من از دل خودم است. همانگونه که ماه از خود میکاهد، من نیز از خوردن دل خویش زندهام.
هوش مصنوعی: داغ عشق بالش من است و درد بستر من. با چنین بالش و بستری چگونه میتوانم بخوابم؟
هوش مصنوعی: شاید با کشش عشق به جایی برسم، وگرنه روشن است که با این بال و پرِ ناتوانی که دارم به کجا میتوانم برسم. یعنی تلاش خودم بیثمر است و تنها جذبهٔ عشق مرا میرساند.
هوش مصنوعی: اگر هر مژهٔ خیس من رگِ ابری بارانزا شود، باز هم ممکن نیست دانهٔ من رشد کند. یعنی بخت و امید من با هیچ گریهای بارور نمیشود.
هوش مصنوعی: معشوقی که جانِ هر دو جهان را به یک نگاه نمیخرد، چگونه این جان ناچیز من به چشمش بیاید؟
هوش مصنوعی: صائب، در میکدهٔ عشق هیچکس مانند من شیشه و ساغری از دل و چشمِ خویش ندارد. یعنی دلِ من شیشهٔ شراب و چشمِ من ساغر آن است و شرابش خون دل و اشک است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
در دل و دیده چه گنجینهی گوهر که مراست
هست هم چشم صدف این مژهی تر که مراست
شانه را زود کند دست تصرف کوتاه
دل صد چاکی از آن زلف معنبر که مراست
صفدر بحر به یک چشم زدن میگردد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.