نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما
تیغ خونخوار تو باشد سبز ته گلگون ما
دور گردی می کند نزدیک، راه دور را
ناز لیلی شد نیاز از وحشت مجنون ما
قطره شبنم چه باشد کز هوا باید گرفت؟
شرم دار ای شاخ گل از دیده پر خون ما
ما به خون خود چو داغ لاله از بس تشنه ایم
خاک را رنگین نسازد کاسه وارون ما
سینه بی کینه ما را گشاد دیگرست
برق را سوزد نفس چون لاله در هامون ما
تا رسیدن، باده را با خم مدارا لازم است
ورنه بیزار از تن خاکی است افلاطون ما
با هوسناکان دلیر از خاک ما نتوان گذشت
پوست بر تن می درد گر مرده باشد خون ما
حسن او از هاله خواهد حلقه کردن نام ماه
گر چنین خواهد فزود از عشق روزافزون ما
پای جوهر از دم شمشیر می پیچد به هم
تند مگذر زینهار از مصرع موزون ما
گرچه دارد بلبل ما تازه روی باغ را
برگ سبزی نیست صائب زین چمن ممنون ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه و عارفانه در سبک هندی است دربارهٔ عاشقی خونیندل و بینیاز که چشم از جلوههای باغ برگرفته و تنها دلبستهٔ تیغ معشوق است. صائب با مضمونهایی چون داغ لاله، شبنم، رمیدگی مجنون و افلاطون در خم، از غیرت، صبر و وارستگی عاشق سخن میگوید. در پایان به شعر تیز و پرمعنای خود میبالد و میگوید هرچند به باغ جهان رونق میبخشد، منتی از آن بر دوش ندارد.
هوش مصنوعی: چشم خونبار ما به سبزهها و گیاهان باغ نگاه نمیکند. سبزهٔ زیر رنگ گلگون ما تیغ خونریز توست؛ یعنی رنگ سرخ و خونین ما از تیغ تو برخاسته است.
هوش مصنوعی: دوریگزیدن و رمیدن، راه دور را کوتاه میکند. از رمیدگی و وحشت مجنونِ ما، ناز لیلی به نیاز بدل شد و معشوق خود خواهان عاشق گشت.
هوش مصنوعی: ای شاخ گل، قطرهٔ شبنمی که باید از هوا گرفت چه ارزشی دارد؟ از چشم پرخون ما شرم کن که اشک فراوان و بیمنت به تو میبخشد.
هوش مصنوعی: ما چنان تشنهٔ خون خویشیم که مانند داغ میان لاله، حتی وقتی کاسهٔ ما واژگون شود، قطرهای خون بر خاک نمیریزد و آن را رنگین نمیکند.
هوش مصنوعی: سینهٔ بیکینهٔ ما گشادگی و وسعت دیگری دارد. در صحرای ما نفس آتشین مانند لاله، حتی برق را میسوزاند.
هوش مصنوعی: شراب تا به پختگی برسد باید با خم مدارا کند. وگرنه افلاطونِ ما، یعنی جان حکیم ما، از این تن خاکی بیزار است و تحملش فقط از سر صبر است. اشاره به افلاطون که در خم مینشست.
هوش مصنوعی: هوسبازان نمیتوانند بیپروا از خاک ما بگذرند. حتی اگر خون ما مرده باشد، از غیرت پوست را بر تن میدرد و میجوشد.
هوش مصنوعی: اگر زیبایی معشوق از عشق روزافزون ما همینگونه بیفزاید، با هالهٔ ماه دور نام ماه حلقه میکشد، یعنی آن را باطل و منسوخ میکند.
هوش مصنوعی: گوهر شمشیر از تیزی دم آن به هم میپیچد. زنهار، از مصرع موزون و تیز ما تند و سرسری مگذر.
هوش مصنوعی: صائب، هرچند بلبل ما چهرهٔ باغ را تازه و شاداب نگه میدارد، از این چمن حتی برگ سبزی هم بر ما منتی ندارد. یعنی ما چیزی از دنیا نگرفتهایم و وامدار کسی نیستیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ما
غنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما
از حجاب ظلمت این دیوانه بیرون آمده است
دیده آهو نگردد رهزن مجنون ما
از غبار عقل لوح خاطر ما ساده است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.