دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ما
غنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما
از حجاب ظلمت این دیوانه بیرون آمده است
دیده آهو نگردد رهزن مجنون ما
از غبار عقل لوح خاطر ما ساده است
زلف لیلی می کند فراشی هامون ما
از برومندی چو شاخ گل به رقص آورده است
چوب خشک دار را جوش نشاط خون ما
گرچه ما در باددستی چون حباب افسانه ایم
دیده دریا بود بر کاسه وارون ما
راز پنهانی که جم در جام نتوانست دید
بی حجاب از خشت خم می بیند افلاطون ما
نکته دلچسب ما با خامشی هم چاشنی است
خامه را بی شق کند شیرینی مضمون ما
با کمال نازکی افکار ما بی مغز نیست
هر حبابی کشتی نوحی است در جیحون ما
هر که با ما همسفر شد روی آسایش ندید
عقده منزل ندارد جبهه هامون ما
در ریاض آفرینش چون دو سرو توأمند
حسن روزافزون یار و عشق روزافزون ما
عشق تا مشاطه افکار ما صائب شده است
خال کنج لب بود هر نقطه موزون ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از حال عاشقانهٔ خود و برتری سخنش میگوید: دل پرخون او معشوقی پوشیده میخواهد، عقلش جای خود را به عشق داده و حتی بر دار هم شادمان است. سپس به رند و حکیم خود اشاره میکند که از خم راز جام جم را میبیند. در بیتهای پایانی بر ژرفی و شیرینی اندیشههای شعرش تأکید میکند و میگوید عشق آن را چنان آراسته که هر نقطهاش خالی زیباست.
هوش مصنوعی: دل پرخون ما معشوقی پوشیده و باحیا میخواهد؛ همانگونه که غنچهٔ نشکفته را باید سبز و بسته دید، دل خونین ما هم مانند غنچهای است که رویش سبز و درونش سرخ است.
هوش مصنوعی: مجنون ما از پردهٔ تاریکی و حجاب بیرون آمده است، پس چشم آهو دیگر نمیتواند او را فریب دهد و از راه بیرون ببرد؛ یعنی عاشق ما به مرتبهای رسیده که به جلوههای مجازی و شبیهها فریفته نمیشود.
هوش مصنوعی: صفحهٔ دل ما از گرد و غبار عقل پاک و خالی است و زلف لیلی چون جاروب، بیابان ما را میروبد و پاکیزه میکند.
هوش مصنوعی: شور و شادی خون ما چنان پربار است که چوب خشک دار را هم مانند شاخهٔ گل بارور کرده و به رقص درآورده است؛ یعنی عاشق با شوق بر دار میرود.
هوش مصنوعی: هرچند ما در بخشندگی و دستودلبازی مانند حباب که هرچه دارد میبازد زبانزدیم، با این حال دریا به کاسهٔ واژگون ما چشم دوخته است؛ یعنی تهیدستی و بخشندگی ما مایهٔ غبطهٔ بزرگان است.
هوش مصنوعی: رازی پنهان را که جمشید در جام جهاننما نتوانست ببیند، حکیم و افلاطونِ ما بیپرده از خشت سر خم میبیند؛ یعنی رند میپرست ما به حقیقتی میرسد که پادشاهان با جام جهاننما هم نرسیدند.
هوش مصنوعی: نکتههای دلنشین ما حتی در خاموشی هم لذت و مزه دارد، و شیرینی مضمونهای ما چنان است که قلم را از شکافتن (شق) بینیاز میکند.
هوش مصنوعی: اندیشههای ما با همهٔ باریکی و نازکی، تهی و بیمغز نیستند؛ در رود جیحونِ سخن ما هر حباب، کشتی نوحی است که نجاتبخش است.
هوش مصنوعی: هر کس با ما همسفر شد آسایش ندید، زیرا پیشانی بیابان ما گره منزل و جای توقف ندارد؛ یعنی راه ما بیپایان است و آرام گرفتن در آن نیست.
هوش مصنوعی: در باغ آفرینش، زیبایی رو به فزونی یار و عشق رو به فزونی ما مانند دو سرو همزاد در کنار هم میبالند.
هوش مصنوعی: صائب، از وقتی که عشق آرایشگر اندیشههای ما شده است، هر نقطهٔ سخن موزون ما مانند خالی بر کنج لب زیباست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما
تیغ خونخوار تو باشد سبز ته گلگون ما
دور گردی می کند نزدیک، راه دور را
ناز لیلی شد نیاز از وحشت مجنون ما
قطره شبنم چه باشد کز هوا باید گرفت؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.