جان به لب داریم و همچون صبح خندانیم ما
دست و تیغ عشق را زخم نمایانیم ما
می توان از شمع ما گل چید در صحرای قدس
زیر گردون چون چراغ زیر دامانیم ما
بر بساط بوریا سیر دو عالم می کنیم
با وجود نی سواری برق جولانیم ما
حاصل ما نیست غیر از خارخار جستجو
گردباد دامن صحرای امکانیم ما
از سیاهی داغ ما هرگز نمی آید برون
در سواد آفرینش آب حیوانیم ما
پشت چون آیینه بر دیوار حیرت داده ایم
واله خار و گل این باغ و بستانیم ما
وحشی دارالامان گوشه تنهایی ایم
دشت دشت از سایه مردم گریزانیم ما
دولت بیدار، گرد جلوه شبرنگ ماست
از صفای سینه صبح پاکدامانیم ما
گرچه در ظاهر لباس ماست از زنگار غم
از طرب چون پسته زیر پوست خندانیم ما
از شبیخون خمار صبحدم آسوده ایم
مستی دنباله دار چشم خوبانیم ما
عالمی بی زخم خار از بوی ما آسوده اند
در سفال عالم خاکی چو ریحانیم ما
خرقه از ما می ستاند نافه مشکین نفس
از هواداران آن زلف پریشانیم ما
چشم ما چون زاهدان بر میوه فردوس نیست
تشنه بویی ازان سیب زنخدانیم ما
مشرق خورشید و مه را گل به روزن می زنیم
از نظربازان آن چاک گریبانیم ما
گرچه در نظم جهان کاری نمیآید ز ما
از حدیث راست، سرو این خیابانیم ما
زنده از ما می شود نام بزرگان جهان
این ریاض بی بقا را آب حیوانیم ما
هر که با ما می کند نیکی، نمی پاشد ز هم
رشته شیرازه اوراق احسانیم ما
روزی ما را ز خوان سیر چشمی داده اند
بی نیاز از ناز نعمت های الوانیم ما
صاحب نامند از ما عالم و ما تیره روز
چون نگین در حلقه گردون گردانیم ما
حلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست
دایم از راه نظر دربند و زندانیم ما
گر چراغ بزم عالم نیست صائب کلک ما
چون ز بخت تیره دایم در شبستانیم ما؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل با تکرار ردیف «ماییم» از خود وصف میکند: عاشقی دردمند که با وجود غم خندان است، از مردم گریزان، قانع و بینیاز، و دلبستهٔ زیبایی معشوق است نه بهشت زاهدان. در بیتهای پایانی از ارزش شعر خود سخن میگوید که نام بزرگان را زنده نگه میدارد. با این همه خود را سیهبخت میبیند و قلمش را چراغی میداند که در تاریکی بخت میسوزد.
هوش مصنوعی: جانمان به لب رسیده است، با این همه مانند صبح خندانیم. ما زخمی آشکاریم که هنر دست و شمشیر عشق را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: در این جهان زیر آسمان مانند چراغی هستیم که زیر دامن پنهان شده است، ولی در عالم قدس از شعلهٔ شمع ما میتوان گل چید.
هوش مصنوعی: روی حصیر فقر نشستهایم و دو جهان را سیر میکنیم. با آنکه مرکب ما نی است، مانند برق تند میتازیم. نیسواری بازی کودکان است و شاید به قلم نیز اشاره داشته باشد.
هوش مصنوعی: بهرهٔ ما جز خلش و بیقراری جستجو چیزی نیست. ما مانند گردبادی هستیم که در دامن صحرای هستی سرگردان میچرخد.
هوش مصنوعی: ما در سیاهی آفرینش مانند آب حیات در ظلمات پنهانیم، از این رو داغ ما هرگز از سیاهی بیرون نمیآید.
هوش مصنوعی: مانند آینه پشت به دیوار حیرت دادهایم و شیفتهٔ خار و گل این باغ و بوستانیم.
هوش مصنوعی: ما مانند جانور وحشی در پناهگاه گوشهٔ تنهایی به سر میبریم و دشت به دشت از سایهٔ مردم میگریزیم.
هوش مصنوعی: بخت بیدار مانند گردی است که از جولان اسب شبرنگ ما برمیخیزد. از پاکی سینه مانند صبح پاکدامنیم.
هوش مصنوعی: هرچند در ظاهر جامهٔ ما از زنگار غم است، مانند پسته در زیر پوست از شادی خندانیم.
هوش مصنوعی: از هجوم خمار صبحگاهی در امانیم، زیرا مستی ما از چشم خوبان است و پایان ندارد.
هوش مصنوعی: ما در این ظرف سفالین جهان خاکی مانند ریحانیم. مردم بیآنکه خاری آزارشان دهد، از بوی ما آسوده و شادند.
هوش مصنوعی: نافهٔ مشک که دمی خوشبو دارد، خرقه از ما میگیرد و مرید ماست، چون ما از هواداران آن زلف پریشانیم.
هوش مصنوعی: ما مانند زاهدان چشم به میوهٔ بهشت نداریم. تشنهٔ بویی از سیب زنخدان معشوقیم.
هوش مصنوعی: ما از نظربازان چاک گریبان یاریم و برای همین روزن مشرق خورشید و ماه را با گل میبندیم، یعنی به آنها اعتنایی نداریم.
هوش مصنوعی: هرچند در سامان دادن کار جهان از ما کاری برنمیآید، به سبب راستی سخن مانند سرو راست این خیابانیم و زینت آن هستیم.
هوش مصنوعی: نام بزرگان جهان با سخن ما زنده میماند. ما برای این باغ ناپایدار حکم آب حیات را داریم.
هوش مصنوعی: هر که به ما نیکی کند، کارش از هم نمیپاشد، زیرا ما مانند رشتهٔ شیرازهایم که اوراق احسان را به هم نگه میدارد.
هوش مصنوعی: روزی ما را از سفرهٔ سیرچشمی و قناعت دادهاند، پس از ناز نعمتهای رنگارنگ بینیازیم.
هوش مصنوعی: مردم جهان به واسطهٔ ما صاحب نام میشوند و خود ما سیهروزیم، مانند نگین که در حلقهٔ انگشتری نام دیگران را نقش میکند و خود سیاه است.
هوش مصنوعی: حلقهٔ چشم آهوان برای ما حلقهٔ زنجیر است. ما همیشه از راه نگاه گرفتار و زندانی زیبارویانیم.
هوش مصنوعی: صائب، اگر قلم ما چراغ بزم جهان نیست، پس چرا از بخت سیاه همیشه در شبستان تاریکی به سر میبریم؟ یعنی قلم ما مانند چراغ در تاریکی میسوزد و روشنی میبخشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
حرف عشق دوست را افسانه می دانیم ما
سایه های بید را دیوانه می دانیم ما
قصه شیرین مجنون یک حدیث درد ماست
عاشقی را در پر پروانه می خوانیم ما
همچو سوزن دایم از پوشش گریزانیم ما
جامه بهر خلق می دوزیم و عریانیم ما
زین گلستان درس دیدارکه میخوانیم ما
اینقدر آیینه نتوان شدکه حیرانیم ما
سنگ اینکهسار آسایش خیالی بیش نیست
از زمینگیری همان آتش به دامانیم ما
عالمی را وحشت ما چون سحرآوارهکرد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.