چون حباب از یکدلان باده نابیم ما
از هواداران پا بر جای این آبیم ما
بر دلی ننشیند از گفتار ما هرگز غبار
ماهیان بی زبان عالم آبیم ما
می شود روشن ز خاموشی چراغ عاشقان
در هلاک خویش چون پروانه بی تابیم ما
راحت دنیا حجاب دیده بیدار نیست
بر بساط گل چو شبنم غنچه می خوابیم ما
نارسایی های طالع مانع است از اتحاد
ور نه با موی میان یار همتابیم ما
فقر را از دیده بد پرده داری می کنیم
گر به ظاهر در لباس صوف و سنجابیم ما
کاروان ما سبکباران نمی داند مقام
صفحه خاک است چون آیینه، سیمابیم ما
نیست ممکن افتد از پرگار، سیر و دور ما
در محیط آفرینش همچو گردابیم ما
غافلیم از ترکتاز چرخ صائب از غرور
پیش پای سیل بی زنهار در خوابیم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل حال «ما»ی عاشق و درویش را با تصویرهای حباب، ماهی، پروانه، شبنم، جیوه و گرداب بیان میکند: خاموشی و بیآزاری، شوق به فنا، بیداری در میان آسایش، بیقراری و بیمنزلی. او از فقری میگوید که زیر جامهٔ فاخر پنهان است و از بختِ نارسایی که مانع وصال است. در بیت پایانی لحن به هشدار برمیگردد و غفلتِ ناشی از غرور را به خوابیدن در برابر سیل بیامان روزگار تشبیه میکند.
هوش مصنوعی: ما مانند حباب، همدل و یکرنگِ بادهٔ نابیم و چون حباب که بر روی شراب میایستد، دوستدارِ پابرجا و ثابتقدمِ این آب (باده) هستیم.
هوش مصنوعی: از سخن ما هرگز گرد کدورتی بر دل کسی نمینشیند، زیرا ما مانند ماهیانِ بیزبانِ دریا خاموشیم و بدگویی نمیکنیم.
هوش مصنوعی: چراغ عاشقان با خاموش شدن روشنتر میشود؛ یعنی کمالشان در فنا و خاموشی است. از همین رو ما مانند پروانه برای سوختن و نابود شدن خود بیقراریم.
هوش مصنوعی: آسایش دنیا چشمِ بیدار را نمیپوشاند و غافل نمیکند. ما مانند شبنم که بر روی گل است، در بستر گل هم چون غنچه، چشمبسته ولی آگاه و هشیار میخوابیم.
هوش مصنوعی: تنها بدبختی و نارسایی بخت مانعِ یکی شدن ما با یار است، وگرنه ما در باریکی و لاغری با کمرِ مومانندِ یار همپایه و همانندیم.
هوش مصنوعی: اگر ظاهراً جامهٔ پشمینه و پوست سنجاب پوشیدهایم، این کار برای پوشاندنِ فقر خود از چشمِ بد است؛ یعنی ثروت ظاهری ما پردهٔ فقر درونی است.
هوش مصنوعی: کاروان ما سبکباران هیچ جا درنگ و منزل ندارد؛ صفحهٔ زمین برای ما مانند آینه است و ما مانند جیوهایم که روی آن آرام نمیگیرد و پیوسته میلغزد.
هوش مصنوعی: ممکن نیست گردش و سیر ما از دایره بیرون بیفتد؛ ما در دریای آفرینش مانند گردابیم که همیشه در یک مدار میچرخد.
هوش مصنوعی: ای صائب، ما از روی غرور از تاخت و تازِ ویرانگر روزگار غافلیم و مانند کسی هستیم که در برابر سیلی بیامان به خواب رفته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.