مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟
غیر پیکانش که می داند زبان زخم ما؟
دست و تیغی کو، که تا دامان دریای عدم
نگسلد چون موج از هم کاروان زخم ما
ای که از لعل لبت شور قیامت گرده ای است
رحمتی کن بر لب عاجز بیان زخم ما
خون به صد رنگینی اظهار شکایت می کند
نیست در ظاهر زبان گر در دهان زخم ما
از دل مجروح ما خون گرد کلفت می برد
تیغ سیراب است آب گلستان زخم ما
گرد الماس و نمک، پر در پر هم بافته است
راه مرهم نیست در دارالامان زخم ما
جوهر شمشیر را چون موی آتش دیده کرد
الحذر از شکوه آتش زبان زخم ما
می کند هر قطره خون، طوفان دیگر زیر پوست
اختر ثابت ندارد آسمان زخم ما
هر غباری کز نمکدان تو می گیرد هوا
هم ز گرد راه می پرسد نشان زخم ما
بر دهان صبح، اختر بخیه نتوانست زد
چون برآید بخیه از حفظ دهان زخم ما؟
خودنمایی شیوه ما نیست چون نادیدگان
هیچ کس صائب نمی داند نشان زخم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سراسر وصف زخم عاشق است که در ظاهر خاموش است، اما با خون خود شکایت میکند و مرهم و بخیه را نمیپذیرد. شاعر زخم را با تصویرهایی چون دریا، گلستان، آسمان و دهان صبح وصف میکند و از معشوق میخواهد بر آن رحم کند. در بیت پایانی میگوید چون اهل خودنمایی نیست، کسی از زخم او خبر ندارد.
هوش مصنوعی: چه کسی میتواند مهر سکوت را از دهان زخم ما بردارد و آن را به سخن آورد؟ جز پیکان تیر معشوق که در زخم نشسته، کسی زبان زخم ما را نمیفهمد.
هوش مصنوعی: کجاست دست و شمشیری که زخمها را پیاپی بزند تا کاروان زخمهای ما مانند موج، بیگسستن تا کنارهٔ دریای نیستی ادامه یابد؟ عاشق آرزوی زخمهای پیوسته و بیپایان دارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که شور و غوغای قیامت نمونهای کوچک از لب سرخ توست، بر لب زخم ما که از گفتن ناتوان است رحم کن.
هوش مصنوعی: اگرچه دهان زخم ما در ظاهر زبان ندارد، خونی که از آن میریزد با رنگینی بسیار شکایت ما را بیان میکند.
هوش مصنوعی: خونی که از دل زخمی ما میرود، غبار اندوه را میشوید؛ گلستان زخم ما از آب شمشیر سیراب میشود.
هوش مصنوعی: غبار الماس و نمک، لایه بر لایه در زخم ما در هم بافته شده است، چنانکه مرهم به این پناهگاه زخم راه نمییابد؛ زخم ما درمانناپذیر است.
هوش مصنوعی: شکایت آتشین زخم ما جوهر شمشیر را مانند مویی که به آتش خورده باشد درهم پیچاند و سوزاند؛ از گلایهٔ سوزان زخم ما بترسید.
هوش مصنوعی: هر قطره خون ما در زیر پوست طوفانی تازه به پا میکند؛ در آسمان زخم ما هیچ ستارهٔ ثابتی نیست و همهچیز در جوشش و حرکت است.
هوش مصنوعی: هر ذرهای که از نمکدان تو، یعنی لب شیرین و نمکین معشوق، به هوا برمیخیزد، از گرد راه نشانی زخم ما را میپرسد تا خود را به آن برساند.
هوش مصنوعی: ستارگان نتوانستند دهان صبح را بدوزند و او را از خندیدن بازدارند؛ پس چگونه بخیه میتواند دهان زخم ما را بسته نگه دارد؟
هوش مصنوعی: ای صائب، ما مانند تازهکاران و کمظرفان اهل خودنمایی نیستیم؛ برای همین کسی از زخم ما نشانی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.