از هر چه ترنجیدی با دل تو بگو حالی
کای دل تو نمیگفتی کز خویش شدم خالی
این رنج چو در وا شد دعوی تو رسوا شد
زشتی تو پیدا شد بگذار تو نکالی
در صورت رنج خود نظاره بکن ای بد
کی باشد با این خود آن مرتبه عالی
بنگر که چه زشتی تو بس دیوسرشتی تو
این است که کشتی تو پس از کی همینالی
گر رنج بشد مشکل نومید مشو ای دل
کز غیب شود حاصل اندر عوض ابدالی
از ذوق چو عوری تو هر لحظه بشوری تو
کای کعبه چه دوری تو از حیزک خلخالی
در بادیه مردان را کاری است نه سردان را
کاین بادیه فردان را بزدود ز ارذالی
در خدمت مخدومی شمس الحق تبریزی
بشتاب که از فضلش در منزل اجلالی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل دل را سرزنش میکند که ادعای فنا و تهی شدن از خود داشت، اما با هر رنجیدنی معلوم شد که هنوز گرفتار خودی است و رنجش حاصل کار خود اوست. سپس او را دلداری میدهد که از غیب عوضی بهتر میرسد و راه کعبهٔ حقیقت از آنِ مردان گرمرو است نه سستهمتان. در پایان، چارهٔ کار را شتافتن به خدمت شمس تبریزی میداند که فضل او سالک را به منزل بزرگی میرساند.
هوش مصنوعی: از هر چیزی که رنجیدی و دلگیر شدی، همان دم به دل خود بگو: ای دل، مگر نمیگفتی که از خودی خود تهی شدهام؟ رنجیدنت نشان میدهد که هنوز از خود خالی نشدهای.
هوش مصنوعی: وقتی این رنج دری گشود و حقیقت را نمایاند، ادعای تو رسوا شد و زشتی درونت آشکار گشت؛ پس این ادعا را که مایهٔ رسوایی و کیفر توست رها کن.
هوش مصنوعی: ای بدنهاد، در چهرهٔ رنجی که میکشی خوب بنگر؛ با چنین خودی که داری، آن مقام والای بیخودی چگونه ممکن است؟
هوش مصنوعی: ببین چه اندازه زشت و دیوسرشتی؛ این رنج حاصل همان چیزی است که خودت کاشتهای، پس از دست چه کسی ناله میکنی؟
هوش مصنوعی: ای دل، اگر رنج و دشواری هم برود ناامید مشو، زیرا از عالم غیب به جای آن عوض و جایگزینی بهتر به دست میآید.
هوش مصنوعی: از شوق، چون از خود برهنه و رها شدهای، هر لحظه به شور میآیی و فریاد میزنی: ای کعبه، تو چه دوری از آدم سست و زنصفتِ خلخالبهپا؛ یعنی راه کعبهٔ حقیقت به روی نازپروردگان و سستهمتان بسته است.
هوش مصنوعی: در این بیابانِ راه حق، کار از آنِ مردانِ گرمرو است نه دلسردان؛ زیرا این بیابان، تنهارَوانِ وارسته را از فرومایگی پاک کرده است.
هوش مصنوعی: به خدمت مخدوم و سرور خود، شمسالحق تبریزی بشتاب، زیرا به برکت فضل او در منزلی از بزرگی و شکوه جای میگیری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
در ده: سگ زشتی بود، موریخته و لاغر
پیوسته دم اندر پا، پژمرده سر و یالی
چندی سوی شهر آمد، از شدت بی قوتی
اشکم ز عزا برهاند، تا ماند در آنسالی
ناگاه چه باز آمد، دیدند که گردیده
[...]
از وجه هویت بین نی نسبت تمثالی
وجه علی اعلی وجه علی عالی
ای موسی بن عمران جای تو کنون خالی
تا کام دلت یابی از آن ولی والی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.