نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا
ترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا
داغ دارد شعله سرگرمیم خورشید را
می شود روشن چراغ کشته بر بالین مرا
شد دو بالا حرص دنیای من از قد دوتا
در فلاخن گشت این خواب سبک، سنگین مرا
دشمن خونخوار از تیغ زبانم ایمن است
چون گل بی خار، منتهاست بر گلچین مرا
حسن بی اندازه را حیرت سزاوارست و بس
بس بود فهمیدگی از مستمع، تحسین مرا
چون سپر تا چند در میدان جانبازان عشق
طعمه شمشیر سازد جبهه پرچین مرا
این سر پر شور کز قسمت نصیب من شده است
زود خواهد کرد با منصور، هم بالین مرا
شورش مجنون من از کوه غم ساکن نشد
کی تواند داد سنگ کودکان تسکین مرا؟
داغ نومیدی مرا از لاله زاران خوشترست
چشم بر روزن بود از خانه رنگین مرا
زهره می بازد عقاب از خنده مستانه ام
من نه آن کبکم که صید خود کند شاهین مرا
رزق دندان ملامت می شود صائب لبش
همچو خون مرده هر کس می کند تلقین مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از رنجی میگوید که سخنوری و زبان تیزش برای او آورده و در عین حال از شور و گرمی درونیاش که خورشید را هم به حسرت میاندازد. او با وجود زبان برّان، بیآزار است و ستایش راستین شعرش را فهم شنونده میداند. سپس از سر پرشور عاشقانهاش سخن میگوید که او را به سرنوشت منصور حلاج میکشاند و هیچ سنگ و ملامتی آرامش نمیکند. در پایان، هر کس او را به آرامی و خاموشی پند دهد، از گفتهٔ خود پشیمان میشود.
هوش مصنوعی: بهسبب زبان تند و تیزم، نانم با خون دل رنگین شد و روزیام به رنج به دست آمد. سخنوری و شیواییام در گلویم به گریهای خونین بدل شد. یعنی هنرِ سخن برایم جز رنج حاصلی نداشت.
هوش مصنوعی: شعلهٔ شوق و گرمی من چنان است که خورشید از آن داغ حسرت دارد. از گرمای وجود من، حتی چراغ خاموششده بر بالینم دوباره روشن میشود.
هوش مصنوعی: با خمیدهشدن قامتم در پیری، حرص من به دنیا دوچندان شد. قامت خمیده مانند فلاخن شد و خواب سبک غفلتم در آن مانند سنگ سنگین گشت؛ یعنی در پیری غفلتم بیشتر شد.
هوش مصنوعی: دشمن خونریز از زبان تیغمانند من در امان است، زیرا آن را علیه کسی به کار نمیبرم. مانند گل بیخار، حتی از کسی که مرا میچیند سپاسگزارم.
هوش مصنوعی: زیبایی بیاندازه را فقط حیرت شایسته است، نه ستایش با زبان. برای شعر من همین بس که شنونده آن را بفهمد؛ فهم او بهترین تحسین است.
هوش مصنوعی: تا کی در میدان عاشقانِ جانباز، پیشانی پرچین من مانند سپر باید خوراک شمشیر شود و ضربهها را تحمل کند؟
هوش مصنوعی: این سر پرشور و عاشقی که سهم من از تقدیر شده، بهزودی مرا همسرنوشت منصور حلاج میکند و به دار و کشتهشدن میکشاند.
هوش مصنوعی: آشفتگی مجنونوار من حتی زیر کوه غم آرام نگرفت؛ پس سنگپرانی کودکان چگونه میتواند مرا آرام کند؟
هوش مصنوعی: داغ ناامیدی برای من از لالهزارها خوشایندتر است. از خانهٔ رنگین و آراسته دلم گرفته و چشمم به روزن است تا از آن بیرون بروم.
هوش مصنوعی: از خندهٔ مستانهٔ من عقاب هم جرئت خود را میبازد. من آن کبک ضعیف نیستم که شاهین بتواند مرا شکار کند.
هوش مصنوعی: صائب، هر کس مرا اندرز دهد که مانند خون مرده آرام و بیجوش باشم، لبش طعمهٔ دندان ملامت میشود؛ یعنی از گفتهٔ خود پشیمان میشود و لب به دندان میگزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا
بالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا
آهم از دل تا به لب جولان کند در لاله زار
در گلو از بس گره شد گریه خونین مرا
بس که ترسیده است از خواب پریشان چشم من
[...]
وقت مردن پا نهاد آن شمع بالین مرا
تا بخربندی ستاند جان غمگین مرا
دوش بوسیدم لب شکرفشانش را به خواب
کاش پنداری نبود این خواب شیرین مرا
خون آهوی حرم را در حرم خواهند ریخت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.