کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟
بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا
شکر قطع راه را پامال کردن مشکل است
خواب کردن از مروت نیست در منزل مرا
شوق را عشق مجازی از زمین گیران کند
نیست چون قمری نظر بر سر و پا در گل مرا
بی گزند دیده بد، درد و داغ عشق بود
حاصلی گر بود ازین دنیای بی حاصل مرا
از علایق خاطر آزادمردان فارغ است
چون صنوبر نیست پروایی ز بار دل مرا
می گدازد پرتو منت مرا چون ماه نو
هر قدر خورشید تابان می کند کامل مرا
دست احسانی که شکر از سایلان دارد طمع
نیست کم از کاسه دریوزه سایل مرا
از خس و خاشاک گردد بیش آتش شعله ور
چوب گل کی می تواند ساختن عاقل مرا؟
وای بر من کز کهنسالی درین محنت سرا
عنکبوت رشته طول امل شد دل مرا
دست خواهد کرد خونم عاقبت در گردنش
نیست گر در زندگانی رنگی از قاتل مرا
چون سپند آسوده ام صائب ز منع دور باش
می کند بی طاقتی آواره از محفل مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از آزادگی و بیتعلقی خود سخن میگوید: غم همراهان را بر دل دارد، به عشق مجازی پایبند نمیشود و بار منت را برنمیتابد. از سوی دیگر، بخشندهای را که چشم سپاس دارد گدا میداند و شور عشق خود را چیزی میشمارد که با ملامت بیشتر میشود. در پایان، از آرزوهای دراز در پیری افسوس میخورد و بیقراری خود را به اسپند مانند میکند که خود از محفل میگریزد.
هوش مصنوعی: سبکباری و بیباری خودم هرگز مرا از حال همراهان غافل نمیکند؛ بار هر کس که بر زمین بماند، گویی بر دل من سنگینی میکند.
هوش مصنوعی: برای سپاس از اینکه راه به پایان رسیده، نمیتوانم آن را زیر پا بگذارم و فراموشش کنم؛ جوانمردی اجازه نمیدهد که در منزل آسوده بخوابم.
هوش مصنوعی: عشق مجازی شوق را زمینگیر و پایبند میکند؛ من مانند قمری نیستم که دل به سرو ببندم و پایم در گل فرو بماند.
هوش مصنوعی: اگر از این دنیای بیحاصل بهرهای داشتم، همان درد و داغ عشق بود که از چشمزخم و گزند بدخواهان در امان است.
هوش مصنوعی: دل آزادمردان از دلبستگیها رهاست؛ من نیز مانند صنوبر که بارش به شکل دل است و باکی از آن ندارد، از بار دل پروایی ندارم.
هوش مصنوعی: مانند ماه نو، پرتو منت دیگران مرا میکاهد و میگدازد؛ هرچه خورشید مرا کاملتر کند، از بار منتش بیشتر آب میشوم.
هوش مصنوعی: دست بخشندهای که در برابر احسانش از گدایان چشم سپاس دارد، در نظر من از کاسهٔ گدایی گدا کمتر نیست.
هوش مصنوعی: آتش با خس و خاشاک شعلهورتر میشود؛ پس چوب و چماق گل (یا ضربهٔ ملامت) چگونه میتواند دیوانهٔ عشق را عاقل کند؟ بلکه شورم را بیشتر میکند.
هوش مصنوعی: افسوس که با پیری در این سرای رنج، دلم مانند عنکبوت به تنیدن رشتهٔ آرزوهای دراز مشغول شده است.
هوش مصنوعی: اگرچه در زندگی هیچ نشانی از معشوقِ قاتلم ندارم، سرانجام خونم دامن او را خواهد گرفت و به گردنش خواهد افتاد.
هوش مصنوعی: ای صائب، من مانند اسپند از بیرون راندن و «دور باش» گفتن آسودهام؛ زیرا بیقراری خودم مرا از محفل بیرون میاندازد، همانگونه که اسپند از آتش میجهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
اژدهای عشق زد زخمی عجب بر دل مرا
نیست خاطر سوی تریاک و فسون مایل مرا
نیست تریاک و فسون من بجز جانان که ساخت
مهرش از صبح ازل در جان و دل منزل مرا
عمر در تحصیل وصلش رفت و آن حاصل نشد
[...]
قاتل من چشم می بندد دم بسمل مرا
تا بماند حسرت دیدار او در دل مرا
کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟
بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا
بس که از هر آرزو شد عقدهای حاصل مرا
رشته طول امل یک عقده شد در دل مرا
ناقه آن محمل نشین چون راند از منزل مرا
جان قفای ناقه رفت و دل پی محمل مرا
ز آتش رشکم کنی تا داغ، هر شب میشوی
شمع بزم غیر و میخواهی در آن محفل مرا
بعد عمری زد به من تیغی و از من درگذشت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.