می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا
نیست جز حسرت، نصیب دیده از رویش مرا
با خیال او نظر بازی نمی آید ز من
بس که ترسیده است چشم از تندی خویش مرا
در رگ ابر سیه امید باران است بیش
یک سر مو نیست بیم از چین ابرویش مرا
گر چو مژگان صد زبان پیدا کنم، چون مردمک
مهر بر لب می زند چشم سخنگویش مرا
از نصیحت هر قدر می آورم دل را به راه
می برد از راه بیرون، قد دلجویش مرا
نیست پنهان پیچ و تاب من ز قد و زلف او
دست چون موی کمر پیچیده هر مویش مرا
برگ عیش من در ایام خزان آماده است
تا به گل رفته است پا چون سرو در کویش مرا
گرچه زان سنگین دل آمد بارها پایش به سنگ
همچنان بی تابی دل می برد سویش مرا
چشم حیران گر شود چون زلف سر تا پای من
نیست صائب سیری از نظاره رویش مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از ناکامی خود در دیدار معشوق و از تندخویی، چشم گویا، قامت و زلف او سخن میگوید. با این حال اخم او را نشانهٔ لطف میداند و پند و ناکامی را در دل خود بیاثر میبیند. در پایان میگوید که مانند سرو در کوی معشوق ماندگار شده و هرگز از تماشای چهرهاش سیر نمیشود.
هوش مصنوعی: بوی معشوق پیش از آنکه خودش برسد مرا از هوش میبرد؛ از دیدن چهرهاش نیز چشمم بهرهای جز حسرت ندارد.
هوش مصنوعی: حتی با خیال او هم نمیتوانم عاشقانه نگاه کنم، زیرا چشمم از تندخویی او سخت ترسیده است.
هوش مصنوعی: ابر سیاه بیشتر امید باران میدهد؛ پس من ذرهای از اخم و چین ابروی او نمیترسم و در آن نشانهٔ لطف و بخشش میبینم.
هوش مصنوعی: اگر مانند مژگان صد زبان هم پیدا کنم، چشمِ گویای او مرا مانند مردمک چشم خاموش میکند و بر لبم مهر سکوت میزند.
هوش مصنوعی: هرچه با پند و اندرز دلم را به راه درست میآورم، قامت دلربای او دوباره مرا از راه بیرون میبرد.
هوش مصنوعی: پیچوتاب و بیقراری من از قامت و زلف او پنهان نیست؛ هر تار موی او، مانند کمر باریکش، بر من چیره شده و مرا به پیچوتاب انداخته است.
هوش مصنوعی: در روزگار خزان هم وسیلهٔ شادیام فراهم است، زیرا مانند سرو که همیشه سبز است، پایم در کوی او در گِل فرورفته و همانجا ماندگار شدهام.
هوش مصنوعی: هرچند دلم بارها از آن معشوق سنگدل ناکام مانده و پایش به سنگ خورده است، باز هم بیتابی دل مرا به سوی او میکشاند.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: اگر سراپای وجودم مانند حلقههای زلف او یکسره چشمِ حیران شود، باز هم از تماشای چهرهٔ او سیر نمیشوم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا
اره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا
خار و خس را دشمنی چون برق عالمسوز نیست
آرزو نگذاشت در دل تندی خویش مرا
می شود صد آه، چون مجمر اگر آهی کشم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.