بی زبانی پرده داری می کند راز مرا
می دهد خاموشی من سرمه غماز مرا
گر برون آید، به خون خود گواهی می دهد
ناله تا در دل نگردد خون، هم آواز مرا
از نوازش منت روی زمین دارد به من
چرخ سنگین دل زند گر بر زمین ساز مرا
گوش گل بی پرده از گلبانگ من گشت و هنوز
باغبان سنگدل نشنیده آواز مرا
کی به ساحل می گذارد موجه خود را محیط؟
از شکستن نیست پروا بال پرواز مرا
سیل از ویرانه من شرمساری می برد
نیست جز افسوس در کف خانه پرداز مرا
از شبیخون نسیم صبح ایمن می شود
شمع اگر فانوس سازد پرده راز مرا
از دو عالم دوخت چشمم دوربینی های عشق
تا کجا خواهد گشودن چشم شهباز مرا
عقل اگر صائب نسازد با دل من گو مساز
عشق با آن بی نیازی می کشد ناز مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از خاموشی و رازداری، تحمل ستم روزگار و بیاعتنایی به ویرانی و شکستن سخن میگوید. او خود را چون موج بیقرار و شاهبازِ چشمدوختهای میبیند که عشق از دو جهان بازش داشته است. در پایان، ناسازگاری عقل را بیاهمیت میشمارد، چون عشقِ بینیاز خود ناز او را میکشد.
هوش مصنوعی: بیزبانی و سکوتم پردهدار راز من است؛ خاموشی من مانند سرمه، صدای غمّاز و رازفاشکن مرا میبندد (به باور قدیم سرمه صدا را میگیرد).
هوش مصنوعی: اگر نالهای که همآواز من است پیش از آنکه در دل خون شود از سینه بیرون بیاید، بر ریختن خون خود گواهی داده است؛ یعنی ناله باید در دل بماند و خون شود، وگرنه به زیان خود سخن گفته است.
هوش مصنوعی: اگر آسمان سنگدل ساز مرا بر زمین بکوبد، از این نوازش بر من منّت میگذارد؛ یعنی حتی ستم روزگار را لطف و نوازش میشمارم، چنانکه زخمه بر ساز همان نواختن است.
هوش مصنوعی: گل با شنیدن نغمهٔ بلند من گوشش بیپرده و شکفته شد، اما باغبان سنگدل هنوز صدای مرا نشنیده است؛ یعنی معشوق و اهل دل اثر سخنم را دریافتند ولی بیدردان نه.
هوش مصنوعی: دریا هرگز موج خود را در ساحل آرام نمیگذارد؛ من نیز چون موجم و بال پروازم از شکستن بیمی ندارد و پیوسته در تکاپویم.
هوش مصنوعی: خانهٔ من چنان ویران است که سیل از آن شرمنده میگردد، چون چیزی برای بردن نمییابد؛ و آنکه خانهام را خالی کرده (روزگار) جز افسوس چیزی در دست ندارد.
هوش مصنوعی: اگر شمع پردهٔ راز مرا فانوس خود کند، از یورش ناگهانی باد صبح در امان میماند؛ یعنی رازداری من پناهی استوار است.
هوش مصنوعی: دوربینی و بلندنظری عشق چشم مرا از هر دو جهان دوخت و بست، مانند چشم دوختهٔ باز شکاری؛ نمیدانم عشق چشم این شاهباز را کی و برای کدام شکار خواهد گشود.
هوش مصنوعی: صائب خطاب به خود میگوید: اگر عقل با دل من سازگار نیست، بگو نسازد؛ زیرا عشق با همهٔ بینیازیاش ناز مرا میکشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
تیره بختی گفت در گوش خطش راز مرا
کرد روشن عاقبت این سرمه آواز مرا
سیر از خود رفتن من می دهد بوی وداع
کرده اند از نکهت گل بال پرواز مرا
تهمت نقصان پر و بال مرا از کو تهیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.