سیر نیم سیر نی از لب خندان تو
ای که هزار آفرین بر لب و دندان تو
هیچ کسی سیر شد ای پسر از جان خویش
جان منی چون یکی است جان من و جان تو
تشنه و مستسقیم مرگ و حیاتم ز آب
دور بگردان که من بنده دوران تو
پیش کشی میکنی پیش خودم کش تمام
تا که برآرد سرم سر ز گریبان تو
گرچه دو دستم بخست دست من آن تو است
دست چه کار آیدم بیدم و دستان تو
عشق تو گفت ای کیا در حرم ما بیا
تا نکند هیچ دزد قصد حرمدان تو
گفتم ای ذوالقدم حلقه این در شدم
تا که نرنجد ز من خاطر دربان تو
گفت که هم بر دری واقف و هم در بری
خارج و داخل توی هر دو وطن آن تو
خامش و دیگر مخوان بس بود این نزل و خوان
تا به ابد روم و ترک برخورد از خوان تو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از سیرنشدنی بودن خود از معشوق میگوید و آن را به تشنهٔ مستسقی مانند میکند که جانش با جان معشوق یکی است. سپس گفتوگویی با عشق میآید: عشق او را به حرم میخواند، او از روی ادب بر در میماند، و عشق پاسخ میدهد که او هم بیرون است و هم درون. غزل با فرمان خاموشی و این امید پایان مییابد که همه مردمان تا ابد از سفرهٔ معشوق بهره ببرند.
هوش مصنوعی: از لب خندان تو هرگز سیر نمیشوم، حتی نیمهسیر هم نه. ای کسی که هزار آفرین بر لب و دندان تو باد.
هوش مصنوعی: ای پسر، آیا کسی از جان خودش سیر میشود؟ تو جان منی، چون جان من و جان تو یکی است؛ پس من از تو سیر نمیشوم.
هوش مصنوعی: من تشنه و دچار بیماری استسقا هستم که هرچه آب مینوشد سیراب نمیشود؛ مرگ و زندگیام هر دو از آب است. جام را در میان بگردان، که من بندهٔ گردش جام و روزگار تو هستم.
هوش مصنوعی: تو هدیه پیش میآوری؛ بهترین هدیه این است که مرا یکسره به سوی خود بکشی، تا سرم از گریبان تو سر برآورد، یعنی با تو یکی شوم.
هوش مصنوعی: اگرچه هر دو دستم زخمی و خسته شده، دست من از آنِ توست. بی دم و افسون و چارهگری تو، دست به چه کار من میآید؟
هوش مصنوعی: عشق تو به من گفت: ای سرور، به حرم و خلوتگاه ما درآی تا هیچ دزدی قصد کیسهٔ گوهر و دارایی تو را نکند.
هوش مصنوعی: گفتم: ای صاحبمقام و پیشقدم، من حلقهٔ همین در شدهام و بیرون در ماندهام تا خاطر دربان تو از من نرنجد.
هوش مصنوعی: عشق گفت: تو هم بر در ایستادهای و هم در آغوش مایی؛ هم بیرونی و هم درون، و هر دو جایگاه از آنِ توست.
هوش مصنوعی: خاموش باش و دیگر سخن مخوان؛ همین مهمانی و سفره بس است، تا تا ابد همه، از رومی و ترک، از سفرهٔ تو بهره ببرند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
آینه جان شده چهره تابان تو
هر دو یکی بودهایم جان من و جان تو
ماه تمام درست خانه دل آن توست
عقل که او خواجه بود بنده و دربان تو
روح ز روز الست بود ز روی تو مست
[...]
یا علی ای عقل کل واله و حیران تو
خیل رسل را بود چنگ بدامان تو
صغیر آنکو شده ز جان ثنا خوان تو
طبعش جوئی بود ز بحر احسان تو
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.