من ز گوش او بدزدم حلقه دیگر نهان
تا نداند چشم دشمن ور بداند گو بدان
بر رخم خطی نبشت و من نهان می داشتم
زین سپس پنهان ندارم هر کی خواند گو بخوان
طوق زر عشق او هم لایق این گردن است
بشکند از طوق عشقش گردن گردن کشان
کوس محمودی همه بر اشتر محمود باد
بار دل هم دل کشد محرم کجا باشد زبان
آینه آهن دلی باید که تا زخمش کشد
زخم آیینه نباشد درخور آیینه دان
لیک روی دوست بینی بیخبر باشی ز زخم
چون زنان مصر بیخود در جمال یوسفان
صد هزاران حسن یوسف در جمال روی کیست
شمس تبریزی ما آن خوش نشین خوش نشان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از پیوند پنهانی خود با معشوق آغاز میکند و سپس اعلام میکند که دیگر نشان عشق او را پنهان نمیکند. میگوید بار عشق تنها درخور دلی استوار است و زبان محرم آن نیست، و رنج صیقل عشق را دلِ آینهوار باید تحمل کند. اما دیدار روی دوست، چون حال زنان مصر در برابر یوسف، درد را از یاد میبرد؛ و در پایان، سرچشمهٔ این زیبایی بیشمار را شمس تبریزی میداند.
هوش مصنوعی: من پنهانی حلقهٔ دیگری از گوش او میربایم (یعنی نشانهٔ بندگی و پیوندی تازه با او به دست میآورم) تا چشم دشمن و حسود آگاه نشود؛ و اگر هم آگاه شد، بگذار بداند، باکی نیست.
هوش مصنوعی: معشوق بر چهرهٔ من نوشته و نشانی نهاد (نشان عشق و بندگی او) و من آن را پنهان میکردم؛ از این پس دیگر پنهانش نمیکنم و هر که میخواهد آن را بخواند.
هوش مصنوعی: گردنبند زرین عشق او شایستهٔ گردن من است؛ اما گردن سرکشان و مغروران زیر بار طوق عشق او میشکند.
هوش مصنوعی: کوس بزرگ محمود را باید بر شتر خود محمود نهاد؛ یعنی هر باری درخور حامل خویش است. بار عشق را تنها دل میتواند بکشد و زبان محرم این راز نیست که آن را بگوید.
هوش مصنوعی: آینه باید دلی از آهن داشته باشد تا ضربهها و صیقل را تحمل کند؛ این زخم سزاوار خود آینه است نه جای آینه و غلاف آن. یعنی رنج صیقل عشق را دلِ صافی میکشد، نه ظاهر و پوسته.
هوش مصنوعی: اما اگر روی دوست را ببینی، از درد زخم بیخبر میشوی؛ همانگونه که زنان مصر در تماشای زیبایی یوسف از خود بیخود شدند و دست خود را بریدند و درد را نفهمیدند.
هوش مصنوعی: صدها هزار زیبایی همچون زیبایی یوسف در چهرهٔ چه کسی جمع است؟ در چهرهٔ شمس تبریزیِ ما، آن خوشنشین و خوشنشان.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
لشکرت همواره یافه، چون رمهٔ رفته شبان
چیست آن آبی چو آتش و آهنی چون پرنیان
بیروان تن پیکری پاکیزه چون بیتنْ روان
گر بجنبانیش آب است، ار بلرزانی درخش
ور بیندازیش تیر است، ار بدو یازی کمان
از خرد آگاه نه در مغز باشد چون خرد
[...]
بس که جستم تا بیابم من از آن دلبر نشان
تا گمان اندر یقین گم شد یقین اندر گمان
تا که میجستم ندیدم تا بدیدم گم شدم
گم شده گم کرده را هرگز کجا یابد نشان
در خیال من نیامد در یقینم هم نبود
[...]
سرو دیدستم که باشد رسته اندر بوستان
بوستان هرگز ندیدیم رسته بر سرو روان
بوستانی ساختی تو برسر سرو سهی
پر گل و پر لاله و پر نرگس و پر ارغوان
ای بهار خوبرویان چند حیلت کرده ای
[...]
خسروا جائی بهمت ساختی، جائی بلند
پر ز خوان خواهی کنونش کرد و خواهی پر سخوان
تیر تو مفتاح شد در کار فتح قلعه ها
تیر تو مومول شد در دیده های دیده بان
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.