دیدهٔ انتظار را دام امید کردهایم
ای قدمت به چشم ما خانه سفید کردهایم
دل به خیالت انجمن دیده به حیرتت چمن
سیر تأملی که دل تا مژه عید کردهایم
همچو صدف قناعتست بوتهٔ امتحان فقر
مغز شد استخوان ما بسکه قدید کردهایم
فیض جنون نارسا فکر برهنگی کراست
خرقهٔ دوش عافیت سایهٔ بید کردهایم
معنی لفظ حیرتیم کیست به فهم ما رسد
بوی اثر نهفته را رنگ پدید کردهایم
گرد به باد رفتگان دست بلند مطلبی است
گوش به چشمکن بدل ناله جدیدکردهایم
آه کجا برد کسی خجلت تهمت عدم
نام خموشی وکریگفت و شنیدکردهایم
فرصت اشک شمع رفت ای دم صبح عبرتی
خنده دیت نمیشود گریه شهیدکردهایم
بیدل اگرخطای ما درخور ساز زندگیست
تا به کفن رسیدهایم ناله سفید کردهایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از انتظار عاشقانه آغاز میشود: چشمِ چشمبهراه، دامِ امید و خانهای آراسته برای قدم یار است. سپس به فقر و قناعت، جنونِ ناتمام و حیرتی میرسد که شاعر خود را معنای آن میداند. در پایان، هستی را تهمتِ نیستی و سخن را همان خاموشی میشمارد و عمر را نالهای میداند که تا کفن ادامه یافته است.
هوش مصنوعی: چشمِ منتظر خود را دامی برای امید ساختهایم. ای کسی که قدمت بر چشم ما باد، به انتظار آمدنت خانه را سفید و آراسته کردهایم. کنایه هم دارد که چشم ما از بس انتظار کشیده سفید و کمسو شده است.
هوش مصنوعی: دل با خیال تو انجمنی شلوغ شده و چشم از حیرتِ تو باغی پرگل. در این تماشای اندیشناک، سراسر وجود را از دل تا مژه به جشن و عید بدل کردهایم.
هوش مصنوعی: قناعت، مانند صدف، بوتهٔ آزمایشِ فقر است. از بس در فقر خود را خشکانده و قدید کردهایم، استخوان ما به مغز بدل شده، همانگونه که صدف با قناعت مروارید میپرورد.
هوش مصنوعی: جنون ما ناقص و نارسیده است و فکر برهنگیِ کامل را ندارد. از این رو سایهٔ کمپشتِ بید را خرقهای بر دوشِ آسودگی خود ساختهایم.
هوش مصنوعی: ما معنای واژهٔ «حیرت» هستیم و کسی به فهم ما نمیرسد. اثری را که مانند بو پنهان بود، به صورت رنگ آشکار کردهایم.
هوش مصنوعی: رسیدن به غبارِ بربادرفتگان آرزویی بلند و دستنیافتنی است. گوش را چشم کن و ببین، که ما به جای آن، نالهای تازه سر دادهایم.
هوش مصنوعی: آه، شرمِ تهمتِ «نیستی» را کجا میتوان برد؟ ما خاموشی و ناشنوایی خود را گفتوشنید نام نهادهایم. یعنی هستیِ ما و سخن ما چیزی جز همان خاموشی نیست.
هوش مصنوعی: فرصتِ اشک ریختنِ شمع گذشت و شمع خاموش شد. ای نسیم صبح، عبرت بگیر: خندهات خونبهای او نمیشود، چون ما گریه را شهید کردهایم.
هوش مصنوعی: ای بیدل، اگر خطای ما لازمهٔ سازِ زندگی است، عذر ما این است که تا رسیدن به کفن آنقدر ناله کردهایم که نالهمان سفید و فرسوده شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.