رفتهرفته این بزرگیها به بازی میکشد
ریش زاهد هر طرف آخر درازی میکشد
اندس تا از حساب آنسوگذشتی رفتهای
دل نفس در کارگاه شیشهسازی میکشد
نی شرابی دارد این محفل نه دور ساغری
مست تا مخمور یکسر خودگدازی میکشد
خلق درکار است تا پیش افتد از دست امل
وهم میدانها به ذوق هرزه تازی میکشد
میهمان عبرتی زین گرد خوان غافل مباش
آب و نان اینجا به بولی و به رازی میکشد
تا نفس باقست با آلایش افتادست کار
دیده تا دل زحمت رخت نمازی میکشد
شمع را دیدیم روشن شد رموز انجمن
هر سر اینجا آفت گردون فرازی میکشد
پاس آب رو غنیمت دان که گل هم در چمن
ازکمآبی خجلت رنگ پیازی میکشد
صورت آفاق اگر آشفته دیدی دم مزن
بیدل این تصویر کلک بینیازی میکشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در نکوهش خودبزرگبینی و دلبستگی به دنیاست. بیدل ریاکاری زاهد و سربلندی پرغرور را مایهٔ رسوایی و نابودی میداند و نشان میدهد که هستی شکننده است، تلاش مردم بیهوده است و حتی آب و نان دنیا سرانجامی آلوده دارد. سپس به نگه داشتن آبرو سفارش میکند. در پایان، در برابر آشفتگی جهان به خاموشی و تسلیم فرامیخواند، زیرا آن را نقش قلم بینیازی خداوند میداند.
هوش مصنوعی: این بزرگیها و خودنماییها کمکم به بازی و مسخرگی میانجامد. ریش زاهد هم سرانجام از هر سو دراز میشود، یعنی ظاهرسازی او به رسوایی و ریشخند میکشد.
هوش مصنوعی: اگر اندکی از حد و اندازه فراتر روی، از دست رفتهای. دل در کارگاه شیشهگری نفس میکشد؛ یعنی هستی چنان نازک و شکستنی است که یک دم بیش از اندازه آن را میشکند.
هوش مصنوعی: در این مجلس جهان نه شرابی هست و نه ساغری که دستبهدست بگردد. با این حال همه، از مست تا خمار، در حال گداختن و فرسودن خویشاند.
هوش مصنوعی: مردم تلاش میکنند تا از آرزوهای خود پیش بیفتند و به آنها برسند. اما وهم و خیال آنان را به شوق تاختن بیهوده در میدانها میکشاند.
هوش مصنوعی: تو در این سفره مهمان عبرتی؛ غافل مباش. آب و نانی که اینجا میخوری سرانجام به بول و مدفوع تبدیل میشود.
هوش مصنوعی: تا نفس باقی است، کار آدمی با آلودگی همراه است. از چشم تا دل، پیوسته رنج پاک نگه داشتن جامهٔ نماز را میکشد.
هوش مصنوعی: با دیدن شمع، راز این مجلس بر ما آشکار شد. هر سری که اینجا بهسوی آسمان افراشته شود، آسیب و نابودی میبیند؛ یعنی سربلندی و غرور مایهٔ هلاک است.
هوش مصنوعی: آبرو را نگه دار و قدرش را بدان. گل هم در باغ از کمآبی رنگش میپرد و به رنگ پیاز درمیآید و شرمسار میشود.
هوش مصنوعی: بیدل، اگر چهرهٔ جهان را آشفته دیدی، خاموش باش و اعتراض مکن. این تصویر را قلم بینیازی خداوند کشیده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.