منم آن عاشق عشقت که جز این کار ندارم
که بر آن کس که نه عاشق به جز انکار ندارم
دل غیر تو نجویم سوی غیر تو نپویم
گل هر باغ نبویم سر هر خار ندارم
به تو آوردم ایمان دل من گشت مسلمان
به تو دل گفت که ای جان چو تو دلدار ندارم
چو توی چشم و زبانم دو نبینم دو نخوانم
جز یک جان که توی آن به کس اقرار ندارم
چو من از شهد تو نوشم ز چه رو سرکه فروشم
جهت رزق چه کوشم نه که ادرار ندارم
ز شکربوره سلطان نه ز مهمانی شیطان
بخورم سیر بر این خوان سر ناهار ندارم
نخورم غم نخورم غم ز ریاضت نزنم دم
رخ چون زر بنگر گر زر بسیار ندارم
نخورد خسرو دل غم مگر الا غم شیرین
به چه دل غم خورم آخر دل غمخوار ندارم
پی هر خایف و ایمن کنمی شرح ولیکن
ز سخن گفتن باطن دل گفتار ندارم
تو که بیداغ جنونی خبری گوی که چونی
که من از چون و چگونه دگر آثار ندارم
چو ز تبریز برآمد مه شمس الحق و دینم
سر این ماه شبستان سپهدار ندارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل خود را عاشقی معرفی میکند که جز عشق کاری ندارد و دل از غیر معشوق کنده است. او از ایمان آوردن دل، از یگانهدیدن و بینیازی از تلاش برای روزی سخن میگوید، زیرا از خوان و شهد معشوق سیر است. غم و حسابگری و حتی توان سخن گفتن از او رفته و از چون و چرا نشانی در او نمانده است. در پایان، طلوع شمس تبریزی را دلیل بیاعتناییاش به همهٔ زیباییها و شکوههای دنیوی میداند.
هوش مصنوعی: من همان عاشقِ عشق توام که کاری جز عاشقی ندارم، و با کسی که عاشق نیست جز انکار و ناسازگاری رفتاری ندارم.
هوش مصنوعی: دلی جز تو نمیجویم و به سوی کسی جز تو نمیروم. گلِ هر باغی را نمیبویم و به هر خاری هم میل و اعتنایی ندارم؛ یعنی جز تو به هیچ زیبایی یا آزاری دل نمیبندم.
هوش مصنوعی: به تو ایمان آوردم و دلم مسلمان شد. دلم به تو گفت: ای جان، دلبری مانند تو ندارم.
هوش مصنوعی: چون تو چشم و زبان منی، دوگانگی نمیبینم و دوگانه سخن نمیگویم. جز به آن یک جان که خودِ تویی، به هیچ کس اقرار و تصدیق ندارم.
هوش مصنوعی: وقتی از عسلِ تو مینوشم، چرا ترشروی کنم و سرکه بفروشم؟ چرا برای روزی تلاش کنم؟ مگر از تو مقرّری و روزیِ همیشگی ندارم؟
هوش مصنوعی: از شیرینیِ خوانِ سلطان، نه از مهمانیِ شیطان، بر این سفره سیر میخورم و قصد ناشتا ماندن ندارم؛ یعنی از نعمت معنوی حق بهرهمندم.
هوش مصنوعی: غم نمیخورم و از ریاضتکشیدن خود دم نمیزنم. اگر زرِ فراوان ندارم، چهرهٔ زرد و زرگونِ عاشقانهام را ببین که خود نشانهٔ عشق است.
هوش مصنوعی: خسروِ دل جز غمِ شیرین غمی نمیخورد. با کدام دل غم بخورم، وقتی دیگر دلی که غم بخورد ندارم؟ (دل را به معشوق دادهام.)
هوش مصنوعی: برای هر ترسان و آسودهای میخواستم این حال را شرح دهم، اما از بس دلم مشغولِ سخنِ باطن است، دیگر حوصلهٔ گفتنِ ظاهری ندارم.
هوش مصنوعی: تو که داغِ دیوانگیِ عشق بر دل نداری، خبری بده که حالت چگونه است؛ زیرا من دیگر هیچ نشانی از چون و چرا و چگونگی در خود ندارم.
هوش مصنوعی: از آن هنگام که ماهِ شمسالحق و دینم از تبریز طلوع کرد، به ماهِ شبستانِ سپهسالاران و بزرگانِ دنیا هیچ میلی ندارم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.