دل به یاد پرتو حسنت سراپا آتشست
از حضور آفتاب آیینهٔ ما آتشست
پیکر ما همچو شمع ازگریهٔ شادیگداخت
اشکهرجا بنگری آباست، اینجا آتشست
تا نفسباقیست عمر از پیچوتاب آسوده نیست
میتپد برخویشتن تا خار و خسبا آتشست
گرمی هنگامهٔ آفاق موقوف تب است
روز اگر خورشید باشد شمع شبها آتشست
عشق میآید برون گر واشکافی سینهام
چون طلسم سنگ نام این معما آتشست
بیادباز سوز اشکعاجزاننتوان گذشت
آبله در پا اگر بشکست صحرا آتشست
شمع تصویریم، از سوز وگداز ما مپرس
پرتوی از رنگ تا باقیست، با ما آتشست
غرق وحدت باش اگر آسوده خواهی زیستن
ماهیان را هرچه باشد غیر دریا آتشست
جز بهگمنامی سراغ امن نتوان یافتن
ورنه ازپرواز ما تا بال عنقا آتشست
نیست بیدل بیقراریهای آهم بیسبب
کز دلگرمم نفس را درته پا آتشست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «آتش است» سوز عاشقانه را در همهٔ هستی نشان میدهد: دل، اشک، عمر و سینهٔ عاشق همه آتشاند و عشق راز نهفته در جان است. شاعر بیقراری را لازمهٔ زندگی و گرمی جهان میداند، اما راه آسودگی را غرق شدن در وحدت و پناه بردن به گمنامی میشمارد. در بیت پایانی، بیدل بیقراری آه خود را نتیجهٔ گرمی دلش میداند.
هوش مصنوعی: دل ما با یاد پرتو زیبایی تو سراسر آتش گرفته است؛ همانگونه که آینه در برابر خورشید شعلهور و درخشان میشود، آینهٔ دل ما هم از حضور تو آتش است.
هوش مصنوعی: تن ما مانند شمع از گریهٔ شادی آب شد. هر جا که نگاه کنی اشک آب است، اما اینجا اشک ما آتش است.
هوش مصنوعی: تا نفس باقی است، عمر از بیقراری و پیچوتاب آرام ندارد؛ همانگونه که خار و خس تا در آتش است بر خود میپیچد و میتپد.
هوش مصنوعی: گرمی و رونق بازار جهان به تب و سوز بسته است؛ روز را خورشید گرم میکند و شب را شمع که خود آتش است.
هوش مصنوعی: اگر سینهام را بشکافی، عشق از آن بیرون میآید؛ همانطور که از دل سنگ آتش بیرون میجهد، رمز و نام این معما آتش است.
هوش مصنوعی: نباید بیادبانه از سوز اشک درماندگان گذشت؛ اگر تاول پای رهرو بترکد، همهٔ صحرا آتش میگیرد.
هوش مصنوعی: ما مانند شمعی هستیم که بر پرده نقش شده است؛ از سوز و گداز ما نپرس. تا اندک رنگ و نشانی از ما باقی است، آتش هم با ماست.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی آسوده زندگی کنی، در وحدت غرق شو؛ برای ماهی هر چیزی جز دریا مانند آتش است.
هوش مصنوعی: جز در گمنامی جای امنی پیدا نمیشود؛ وگرنه از پرواز ما تا بال سیمرغ همه آتش است و هر بلندپروازی و نامآوری به سوختن میانجامد.
هوش مصنوعی: ای بیدل، بیقراری آههای من بیدلیل نیست؛ از گرمی دلم زیر پای نفس آتش است و برای همین آرام نمیگیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.