دل از بهار خیال توگلشن رازست
نگه به یاد جمالت بهشتپردازست
خیال مرهمکافورگل فروش مباد
به روی تیغ توام چشم زخم دل بازست
توبرق جلوه، نگه دشمنی،کسی چهکند
شکست آینهٔ حسن، مستی نازست
گداختم زتحیرکه چشم آینه هم
بهار حسن تو را شبنم نظربازست
میام چو نکهتگل جوهر هواگردید
هنوز شیشهٔ رنگم شکستن آغازست
لبیکه خنده در او خون شود لب میناست
رگیکه نیش به دل میزند رگ سازست
سخاست نشئهٔ شهرت کرمنژادان را
گشاده دامنی ابر، بال پروازست
فریب عجز مخور ازپر شکستهٔ رنگ
که درگرفتن پرواز چنگل بازست
ز پیچ و تاب نفس سوز دل توان دانست
زبان دود به اسرار شعله غمازست
ندانم این همه حرف جنونکه میکوبد
کهگوش حلقهٔ زنجیر ما پر آوازست
توان ز بیخودیامکرد سیر عالم حسن
شهید عشقم و خونم قلمرونازست
نهالگلشن قدر سخنوری بیدل
به قدر معنی برجسته گردنافرازست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی و عاشقانه با تصویر بهار خیال معشوق آغاز میشود و از حیرت، فنا و زخمخواهی عاشق در برابر جلوهٔ حسن سخن میگوید. در میانهٔ غزل مضمونهایی چون خوندلی شادیآوران، بخشش بزرگواران و فاش شدن سوز دل از نفس آمده است. بیدل در پایان، ارزش سخنور را در گرو معنای برجستهٔ او میداند.
هوش مصنوعی: دل از بهار خیال تو باغی پر از راز شده است و نگاه به یاد زیبایی تو بهشتی میآراید.
هوش مصنوعی: خدا نکند که خیال مرهم کافوری و گلفروش داشته باشم؛ زخم دل من مانند چشمی به سوی تیغ تو گشوده است و مرهم نمیخواهد، بلکه تیغ تو را میطلبد.
هوش مصنوعی: تو مانند برقِ جلوهای و نگاه دشمن آن است، پس کسی چه میتواند بکند؛ شکستن آینهٔ حسن از مستی ناز توست، یعنی جلوهٔ تو تاب دیدن را از بیننده میگیرد.
هوش مصنوعی: از حیرت آب شدم، زیرا دیدم که حتی چشم آینه هم مانند شبنمی است که به بهار حسن تو چشم دوخته و عاشقانه نظر میبازد.
هوش مصنوعی: شراب وجودم مانند بوی گل به هوا رفت و پراکنده شد، با این همه شکستن شیشهٔ رنگ من تازه آغاز شده است؛ یعنی فنای من هنوز ادامه دارد.
هوش مصنوعی: لبی که خنده در آن به خون بدل شود، لب صراحی شراب است؛ و رگی که نیش به دل میزند، سیم ساز است. یعنی شادیآوران خود از درون خوندل و دردمندند.
هوش مصنوعی: برای بزرگواران، بخشش مایهٔ شهرت است، همانگونه که گشادهدامنی و بارانریزی ابر بال پرواز و گسترش اوست.
هوش مصنوعی: فریب ناتوانی ظاهری رنگِ پریده و بالشکسته را مخور، زیرا همین در گرفتن و ربودن، مانند چنگال باز است.
هوش مصنوعی: از پیچ و تاب نفس میتوان سوز دل را دریافت، همانگونه که دود مانند زبانی راز شعله را فاش میکند.
هوش مصنوعی: نمیدانم این همه سخن جنون را چه کسی میکوبد که گوشِ حلقههای زنجیر ما از آواز پر شده است.
هوش مصنوعی: از بیخودی من میتوان عالم زیبایی را تماشا کرد؛ من کشتهٔ عشقم و خونم قلمرو ناز معشوق است.
هوش مصنوعی: بیدل، نهال جایگاه شاعری در گلشن سخن به اندازهٔ معانی برجسته و نو سر برمیافرازد؛ یعنی ارزش شاعر به بلندی معنای اوست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
منم که طایر شوقم بلند پروازست
در دلم چو درفیض متصل بازست
بیان نالهٔ من میبرد ز هی توفیق
به هر چمن که یکی بلبل خوش آوازست
صدف شکست خودم چو نصدف ز بیم سپهر
[...]
صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست
کمند عشرت رم کرده رشته سازست
فروغ نور تجلی به طور می گوید
که کار مردم بی دست و پا خداسازست
تو صاف کرده مده پشت خویش بر دیوار
[...]
منم که مرغ دلم صید عشوه و نازست
پریدن دل کبکم به بال شهبازست
چنان به کنج قفس خو گرفتهام که دگر
به یاد خاطر من آنچه نیست پروازست
ز صید دوستی آن نگاه پنداری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.