|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
پادشه باید که تا به حدی خشم بر دشمنان نراند که دوستان را اعتماد نماند. آتش خشم اول در خداوند خشم اوفتد پس آنگه زبانه به خصم رسد یا نرسد.
نشاید بنی‌آدم خاکزاد
که در سر کند کبر و تندی و باد
تو را با چنین گرمی و سرکشی
نپندارم از خاکی از آتشی
در خاک بیلقان برسیدم به عابدی
گفتم: مرا به تربیت از جهل پاک کن
گفتا: برو چو خاک تحمل کن ای فقیه
یا هر چه خوانده‌ای همه در زیر خاک کن
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعری در این حکایت به اهمیت کنترل خشم و رفتارهای ناپسند می‌پردازد. او تأکید می‌کند که پادشاه باید از خشمی که بر دشمنان می‌تازد، خودداری کند تا دوستانش اعتمادشان را از دست ندهند. در ادامه، نگاهی به طبیعت انسانی و خاکی بودن آدمیان دارد و می‌گوید که نباید خود را بزرگتر از آنچه که هستند، تصور کنند. شخصی به عابدی مراجعه می‌کند و از او می‌خواهد که او را از جهل رها کند. عابد پاسخ می‌دهد که باید مانند خاک صبر و تحمل داشته باشد و دانسته‌ها را در واقعیت خود به کار بندد و نه فقط در کلام.
خشم پادشاه حتی نسبت به دشمن نباید بیش از اندازه و افراطی باشد تا دوستان و اطرافیان پادشاه از خشمش بترسند و اعتماد نکنند [و از ترسِ خشمِ پادشاه دیگر حقیقت را نگویند و صداقت به خرج ندهند]. آتش خشم ابتدا دامان خود فرد را می‌گیرد و سپس به دشمن می‌رسد اگر برسد.
انسان‌ها که از خاک (که طبع سردی دارد و کم‌ارزش است) آفریده شده‌اند، منطقی و شایسته و روا نیست که تکبر و تندی و خودبزرگ‌بینی و خشونت و حرارت داشته باشند.
من تو را با چنین سوز و حرارت و تندی، از خاک [که ماده‌ی اولیه‌ی سرشت انسان است] نمی‌شناسم، بلکه تو از آتش هستی.
در سرزمین بیلقان به عابدی برخورد کردم و از او خواستم که چیزی به من یاد بدهد و نکته‌ای تربیتی به من آموزش دهد تا به واسطه‌ی آن از جهل و نادانی پاک شوم و به سمت یادگیری و آگاهی هدایت شوم.
گفت: مانند خاک، فروتن و خویشتن‌دار و آرام و بی‌صدا باش و تحمل کن [جفا و جهل و نامرادی و نامردمی را] اگر میخواهی بزرگ باشی و اگر واقعا علمی داری؛ وگرنه هر چیزی که آموخته‌ای همه را در زیر خاک کن چون چیز باارزشی نیاموخته‌ای.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.