رنگ خون گلجوش زخم تیغ گلچین بوده است
باغ تسلیم محبت طرفه رنگین بوده است
عالمی از نرگست ایمان مستی تازه کرد
اینجنون پیمانهکافر صاحبدینبوده است
خاک گشت و فیض استقبال پابوست نیافت
خواب پای محمل این مقدار سنگین بوده است
ما صفای وقت از فیض خموشی یافتیم
بر رخ آیینهٔ ماگفتگو چین بوده است
از کشاکشهای موج این محیط آسودهایم
آبروی گوهر ما کوه تمکین بوده است
کوهکن در تلخکامی جوی شیر ایجاد کرد
بر زبان تیشه گویی نام شیرین بوده است
از شرر در آتش افتادهست نعل کوهسار
سنگ هم اینجا مقیمخانهٔ زینبوده است
وصل جستم رفتن از خود شد دلیل مقصدم
ایندعا رلا در شکسترنگ آمینبوده است
با همه شوخی خیالش را ز دل پرواز نیست
خانهٔ آیینه هم بسیار سنگین بوده است
بر میان او نچربید از ضعیفی پیکرم
عشق بیدرد اینقدرها ناتوان بین بوده است
حیرت محضیم بیدل هر کجا افتادهایم
سرگرانیهای ما آیینه بالین بوده است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی دربارهٔ تسلیم، فنا و حیرت در عشق است. شاعر زخم را گلِ باغ محبت، خاموشی را مایهٔ صفای دل و از خود رفتن را راه رسیدن به وصال میداند. داستان فرهاد و بیقراریِ حتی سنگ را شاهد میآورد و سرانجام خود را سراسر حیرت میخواند که بالینش آیینه است.
هوش مصنوعی: رنگ خونی که از ما میجوشد، همان گلی است که از زخم تیغ گلچین شکفته است. باغِ تسلیم در راه محبت بهراستی شگفتانگیز و رنگین بوده است؛ یعنی کشتهشدن عاشق، شکوفایی اوست.
هوش مصنوعی: چشم مست تو ایمانِ مستی را در جهانی تازه کرد. این دیوانگیِ پیمانهنوشان که کافر مینمود، در حقیقت دینداری بوده است.
هوش مصنوعی: عاشق خاک شد، اما بخت آن را نیافت که به پیشواز رود و پای محمل یار را ببوسد. خوابِ کسی که پای محمل افتاده، چنین سنگین بوده و فرصت را از دست داده است.
هوش مصنوعی: ما آرامش و صفای وقت را از برکت خاموشی به دست آوردیم. سخنگفتن مانند چینی بر چهرهٔ آیینهٔ دل ما بود و صفایش را تیره میکرد.
هوش مصنوعی: از کشمکش موجهای این دریای هستی آسودهایم. آبروی گوهر وجود ما در وقار و پایداری، چون کوه استوار بوده است.
هوش مصنوعی: فرهاد کوهکن با همهٔ تلخکامی، جوی شیر پدید آورد؛ گویی بر زبان تیشهاش نام شیرین جاری بوده است. در بیت با معنای «شیر» و «شیرین» در برابر «تلخ» بازی شده است.
هوش مصنوعی: کوهسار از شرارهٔ سنگ، گویی نعلش در آتش افتاده و بیقرار است. در این جهان حتی سنگِ بهظاهر ساکن نیز همیشه بر زین نشسته و در سفر و بیقراری بوده است.
هوش مصنوعی: در پی وصال بودم و از خود رفتن راهنمای من به مقصد شد. آمینِ این دعا در شکستن رنگ چهره و فنای من نهفته بود.
هوش مصنوعی: خیال یار با همهٔ شوخی و بیقراریاش از دل بیرون نمیرود. خانهٔ آیینه یعنی دل نیز بسیار سنگین و پابرجا بوده و نقش او را نگه داشته است.
هوش مصنوعی: پیکرم از شدت لاغری بر کمرِ باریک او برتری نیافت. عشقِ بیدرد چنین بوده که تنها ناتوانی و باریکی را میپسندد.
هوش مصنوعی: بیدل خطاب به خود میگوید: ما هر جا افتادهایم، سراسر حیرتیم. سنگینیِ سر ما بر بالینی از آیینه بوده و بالینِ ما حیرت است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سرنوشت روی جانان خط مشکین بوده است
کاروان حسن را نقش قدم این بوده است
ما اسیران؛ نوگرفتار محبت نیستیم
آشیان طایر ما چنگ شاهین بوده است
غافل از آواره گردیهای اشک ما مباش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.