طرح قیامتی ز جگر میکشیم ما
نقاش نالهایم و اثر میکشیم ما
توفاننفس نهنگِ محیط تحیریم
آفاق را چو آینه درمیکشیم ما
ظالم کند به صحبت ما دل ز کین تهی
از جیب سنگ، نقد شرر میکشیم ما
زین عرض جوهری که در آیینه دیدهایم
خط بر جریدههای هنر میکشیم ما
تا حسن عافیت شود آیینهدار ما
از داغ دل چو شعله سپر میکشیم ما
در وصل هم کنار خیالیم، چاره نیست
آیینهایم و عکس به بر میکشیم ما
اینجا جواب نامهٔ عاشق تغافل است
بیهوده انتظار خبر میکشیم ما
آیینه، نقشبند طلسم خیال نیست
تصویر خود به لوح دگر میکشیم ما
وحشتمتاعِ قافلهٔ گرد فرصتیم
محمل به دوشِ عمرِ شرر، میکشیم ما
تا سجده بردهایم خم پیکر نیاز
زین بار زندگی که بهسر میکشیم ما
این است اگر تصرفِ عرضِ شکستِ رنگ
آیینهٔ خیال به زر میکشیم ما
خاک بنای ما به هوا گرد میکند
بیدل! هنوز منت پَر میکشیم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، گوینده از زبان «ما» حال عاشق حیران و سوختهدل را بیان میکند که نالهاش مانند قیامت است و جهان را چون آینه در خود جا میدهد. عاشق حتی در وصال تنها خیال یار را در آغوش دارد و پاسخ نامهاش بیاعتنایی است. عمر او مانند شرر کوتاه است و زیر بار زندگی خم شده است. در پایان، بیدل با طنزی ظریف میگوید وجود ما خودبهخود غبار و هواست، اما هنوز منت بال را برای پرواز میکشیم.
هوش مصنوعی: ما با خون جگر نقشی پرآشوب مانند قیامت میکشیم. نقاش نالهایم و با نالهمان اثر و تأثیر را تصویر میکنیم.
هوش مصنوعی: ما با نفسی توفانی، نهنگ دریای حیرتیم. مانند آینه همهٔ جهان را در خود فرو میبریم و جا میدهیم.
هوش مصنوعی: ستمگر در همنشینی با ما دلش از کینه خالی میشود. ما از دل سنگ هم سرمایهٔ شرر و روشنی بیرون میآوریم؛ یعنی از سنگدل هم نرمی و گرمی میگیریم.
هوش مصنوعی: از جلوهٔ جوهری که در آینه دیدهایم، یعنی صفا و حقیقت آن، بر همهٔ دفترهای هنر و فضل خط بطلان میکشیم و آنها را بیارزش میشماریم.
هوش مصنوعی: برای آنکه زیبایی آسودگی و سلامت به ما روی بنماید، مانند شعله داغ دل را سپر خود میکنیم؛ یعنی آسایش ما در همان سوختن است.
هوش مصنوعی: حتی در وصال هم تنها خیال یار را در آغوش داریم و چارهای نیست. مانند آینهایم که فقط عکس را در بر میگیرد، نه خود صاحب عکس را.
هوش مصنوعی: در این درگاه، جواب نامهٔ عاشق بیاعتنایی است و ما بیهوده چشمانتظار خبری از معشوقیم.
هوش مصنوعی: آینه نمیتواند طلسم خیال ما را نقش کند. ما تصویر حقیقی خود را بر لوح دیگری، یعنی دل، میکشیم.
هوش مصنوعی: ما کالای گریزان کاروانی هستیم که از گرد فرصت ساخته شده است. بار و محمل خود را بر دوش عمری کوتاه و زودگذر مانند شرر میبریم.
هوش مصنوعی: قامت ما که از نیاز خمیده است، از سنگینی بار زندگی که بر سر میکشیم به حال سجده افتاده است.
هوش مصنوعی: اگر تأثیر رنگپریدگی و زردی رخسار چنین است، آینهٔ خیال را با آن زردی گویی به زر و طلا اندود میکنیم.
هوش مصنوعی: خاک وجود ما خودبهخود غبار میشود و به هوا میرود. با این حال، ای بیدل، هنوز منت بال و پر را میکشیم و برای پرواز خود را نیازمند آن میدانیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
عمریست ناز دیدهٔ تر میکشیم ما
از اشک، انتظارگهر میکشیم ما
تسخیرحسن درخور حیرتنگاهی است
صید عجب به دام نظرمیکشیم ما
دامنکشان ز ناز به هر سوگذرکنی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.