چون صبح مجو طاقت آزار کس از ما
کم نیست که ما را بهدر آرد نفس از ما
ما قافلهٔ بینفس موج سرابیم
چندین عدم آنسوست صدای جرس از ما
مردیم به ضبط نفس و لب نگشودیم
تا بوی تظلم نبرد دادرس از ما
عمریست در این انجمن از ضعف دوتاییم
خلخال رسانید به پای مگس از ما
همت نزند گل به سر ناز فضولی
رنگ آینه بشکست به روی هوس از ما
پر ناکس از این مزرعهٔ یأس دمیدیم
بر چشم توقع مگذارید خس از ما
در گرد خیال تو سراغیست وگرنه
چیزی دگر از ما نتوان یافت پس از ما
رنگ آینهٔ الفت گل هیچ نپرداخت
قانع به دل چاک شد آخر قفس از ما
ما را ننشانید کسی بر سر راهش
بیدل تو پذیری مگر این ملتمس از ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ ناچیزی و نیستی وجود عاشق است. شاعر خود را چون صبحی یکنفسه، کاروانی در سراب و گیاهی بیارزش در کشتزار ناامیدی وصف میکند که از ناتوانی و خاموشی به هیچ رسیده است. تنها نشانی که از او میماند در غبار خیال معشوق است. در پایان، چون کسی او را بر سر راه یار ننشانده، خواهش خود را به بیدل، یعنی به خودش، میسپارد.
هوش مصنوعی: مانند صبح که با یک دم برمیآید و میرود، از ما توان آزار رساندن به کسی را نخواه؛ همین بس که نفسِ خودمان ما را از هستی بیرون میبرد. وجود ما چنان سست است که یک دم زدن کارمان را تمام میکند.
هوش مصنوعی: ما کاروانی بینفس هستیم که مانند موج سراب در اصل وجودی ندارد. صدای زنگ کاروان ما فرسنگها آنسوتر از عدم است؛ یعنی از ما نشانی جز نیستی به گوش نمیرسد.
هوش مصنوعی: نفس را در سینه نگه داشتیم و چنان خاموش ماندیم که مردیم و لب به شکایت نگشودیم، تا دادرس حتی بوی دادخواهی از ما نشنود. کمال صبر و پرهیز از گله را میگوید.
هوش مصنوعی: عمری است در این جهان از ناتوانی خمیده و دوتا شدهایم. این خمیدگی چنان باریک و حلقهوار است که از تن ما میتوان برای پای مگس خلخال ساخت؛ یعنی از لاغری به هیچ رسیدهایم.
هوش مصنوعی: همت بلند ما برای زینت دادن ناز و خودنمایی بیهوده گلی بر سر نمیزند. ما رنگِ آینهٔ هوس را جلوی چشمش شکستیم و هوس را خوار و بیرونق کردیم.
هوش مصنوعی: ما از این کشتزار ناامیدی مانند گیاهی بیارزش و ناچیز روییدیم. پس از ما انتظار نداشته باشید و حتی خاشاکی از ما بر چشم امید خود نگذارید.
هوش مصنوعی: اگر از ما نشانی هست، فقط در غبار خیال توست. جز این، پس از ما هیچ چیز دیگری از ما باقی نمیماند.
هوش مصنوعی: آینهٔ ما رنگِ دوستی و پیوند با گل را هرگز نشان نداد و از وصال بهرهای نبردیم. سرانجام قفس ما، یعنی تن، به دلی چاکچاک قانع شد.
هوش مصنوعی: هیچکس ما را بر سر راه معشوق ننشاند. ای بیدل، شاید تو این خواهش ما را بپذیری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.