بسم اللّه الرّحمن الرّحیم
حمد و سپاس بیقیاس خداوندی را که اِشراقِ آفتابِ اُلوهیّتِ او، در هر ذرّه صدهزار حکمت نصیب کرد که (وَاِنْ مِنْ شیءٍ اِلّا وَ عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ اِلّا بّقَدَرٍ مَعْلوم) مَلِکی که از یک ذرّهٔ صُنعِ او که بتافت در هر جزوی از اجزاءِ کاینات صد هزار عقلِ کُل را به چارْ بالِش بنشاند که (اِنْ مِنْ شَیءٍ اِلّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَلکنْ لاتَفْقَهُونَ تَسْبیحَهُم اِنَّهُ کانَ حَلیماً غَفُوراً) قُدّوسی که صد هزار روح مقدّس که در لشرگاه جُنُودِ مُجَنَّدَه سلاحِ صورت نپوشیده بودند از اَوجِ علو ربّانی به حضیضِ سفلِ عُنصری فرو فرستاد که (لَقَد خَلَقْقَنَا الانْسانَ فی اَحْسَنِ تَقْویمٍ ثُمّ رَدَدْناهُ اَسْفَلَ سافِلین) حکیمی که صد هزار جانِ مطهر که چون طوطیان سبز جامهٔ کرامت دارند ازدام دنیای دنی و قفسِ جسمانی به فضای ذروهٔ آشیان ربّانی باز خواند که (یا اَیَّتُها النَّفْسُ المُطْمَئِنَّةُ اِرْجِعی اِلی رَبِّکَ راضِیَةً مَرْضیّة) خالقی که از ازدواج کاف و نون صد هزار اشباحِ گوناگون از کتمِ عدم به صحرایِ وجود آورد که (اِذا اَرادَ شَیْئاً اَنْ یَقوُلَ لَهُ کَنْ فَیَکُون) پروردگاری که چهار خصمِ متضاد را در هشتْ خانهٔ ترکیب آمیزش داد و به حدِّ اعتدال رسانید تا به واسطهٔ نَفْسِ قُدسی مستعدِّ قبولِ معارف و حقایقِ اشیا توانست شد و به خصومت ظاهر گشت که (خَلَقَ الانسانَ مِنْ نُطْفَةٍ فَاذا هُوَ خَصمٌ مُبین) پادشاهی که سفینهٔ دوازده هزار قائمهٔ عرشِ مجید را بر روی آبِ اِستاده روان کرد که (وَ کانَ عَرْشُهُ عَلَی الْماءِ) مُبدعی که قلعّ دوازدهٔ بُرجِ افلاک را به هفت کوتوال سپرد و خانههای ایشان را از دود کبود برآورد که (ثُمَّ اسْتَوی اِلَی السَّماءِ وَ هیَ دُخانً) مُوجِدِی که جمشید خورشید را چون در مُعدّلُ النهارِ فلک ملک نیمروز به کمال رسانید افول زوال بدان کمال متصل گردانید که (فَلَمّا اَفَلَتْ قالَ یا قَومِ اِنّی بریءٌ ممّا تُشْرِکوُن). قهّاری که کوسِ زرینِ آفتاب را از پشتِ پیلِ سفیدِ روز در گردانیدو سپر زردش به خون شفق بیالود و در روش انداخت که (وَجَدَها تَغْرُبُ فی عَیْنٍ حَمِئَةٍ) صانعی که به دست صنعت بلال حبشی زنگی دل شب را داغِ هلال بر جبین نهاد که (یَسْئَلوُنَکَ عَنِ الاَهِلَّةِ قُلْ هِیَ مَواقیتُ لِلنّاسِ). لطیفی که هر بامداد خلعت نورانی روز به دست صبح صادق در گردن شب ظلمانی افکند که (وَاللّیلِ اِذا عَسْعَسَ والصُّبْحِ اذا تَنَفَّسَ) قادری که صد هزار دُرُستِ مغربی را از طبقِ زرین مشرقی بر سر عالمیان نثار کرد که (وَجَعَلْنا اللّیلَ وَ النَّهارَ آیَتَیْنِ فَمَحوْنا آیَةَ اللَّیْلِ وَجَعَلنا آیَةَ النَّهارِ مُبْصِرَةً) کریمی که از دریای بینهایت رحمت دُرّی یتیم و برگزیده چون محمد رسول اللّه صلی اللّه علیه و سلم به ساحل وجود آورد و گرسنگان علوی و سفلی و تشنگانِ مشرق و مغرب را به خوانِ انعام او بنشاند که (وَ ما اَرْسَلْناکَ اِلّا رَحْمَةً لِلْعالَمین). خاتم انبیاء و خواجهٔ اولیا و زبدهٔ اتقیا و قُدوهٔ اصفیا مقتداء صد هزار عالم و پیشواء بنین و بناتِ آدم رسول قُرَشی و نبّیِ هاشمی علیه الصّلوة و السّلام و علی آله و اصحابه مِنْ بَعْدِهِ.
امّا بعد، جماعتی از اصدقاءِ محرم و از اجبّاءِ همدم و قرینان دوربین وموافقان هم نشین که چون آفتاب دلی روشن داشتند و چون صبح صادق نَفَس از صدق میزدند و چون شمع از سر سوز میخندیدند چون آینه روی از صفا بدین ضعیف آورده التماس نمودند که چون سلطنتِ خسرونامه در عالم ظاهر گشت و اسرارِ اسرارنامه منتشر شد و زبانِ مرغانِ طیورنامه ناطقهٔ ارواح را به محلّ کشف رسید و سوز مصیبتِ مصیبت نامه از حدّ و غایت درگذشت و دیوانِ دیوانْ ساختن تمام داشته آمد و جواهر نامه و شرح القلب که هر دومنظوم بودند از سرِ سودا نامنظوم ماند که حَرْق و غَسْلی بدان راه یافت؛ رباعیاتی که در دیوان است بسیارست و ضبط آن دشوار و از زیورِ ترتیب عاطل و از خلاصهٔ ایجاز ذاهِل اگرچه ترکیبی دارد ترتیبی ندارد و بسیاری از جویندگان از نصیب بیبهره میمانند و طالبان بیمقصود باز میگردند، اگر انتخابی کرده شود و اختیاری دست دهد ازنظم و ترتیب، نظام و زینت او بیفزاید و ازحُسنِ ایجاز، رونق او زیاده گردد. پس بنابر حُکم دَواعِیِ اِخوان دین، رباعیاتی که گفته شده شش هزار بیت بود، قریب هزار بیت شسته شد که لایق این عالم نبود و بدان عالم فرستادیم که گفتهاند: اِحْفِظْ سِرَّکَ وَلَوْ عَنْ زِرِّک. و ناشسته روی و غسل ناکرده بدان عالم نتوان رفت و از پنج هزار دیگر، که باقی ماند، این مقدار، که درین مجموعه است، اختیار کردیم بدین ترتیب و باقی در دیوان گذاشتیم. وَمَنْ طَلَبَ وَجَدَّ وَجَدَ. و نام این مختارنامه نهادیم و گمان آنست، و این یقین است، که هیچ گویندهای را مثلِ این مجموعی دست نداده که اگردست دادی هر آینه روی نمودی و این ابیات از سرّ کارْافتادگی دست داده نه از سرّکارْ ساختگی و از تکلّف مبرّاست. چنانکه آمده است نوشتهایم، و در خون میگشته، اگر روزی واقعهٔ کار افتادگان دامنِ جانت بگیرد و شبی چند سر به گریبان تحیّر فرو بری آن زمان بدانی که این بلبلان نازنین و این طوطیان شکر چین از کدام آشیان بریدهاند: مَنْ لَمْ یَذُقْ لَمْ یَعْرِف. و نیز ندانم تا درهیچ دیوان مثل این ابیات توان یافت یا چندین لطایف به دست توان آورد؛ از بهر آنکه این گنجیست از معانی قدس که «کُنْتُ کَنْزاً مَخْفِیّاً فَاَرَدْتُ اَنْ اُعْرَفَ» و خزانهای است از نتایج غیب که (وَعِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَیْبِ لایَعْلَمُها اِلّا هُوَ) اگر خواننده به تدبُّر و تأمُّل به سَرِ سِرِّ گنج رسد درهیچ نوع نبود که مقصود او به حصول نپیوندد. اگرچه ابیاتی چند بود که لایقِ این کتاب نبود بعضی از جهت آنکه هر عقل از ادراکِ آن قاصرست و هر فهم از دریافتِ آن عاجز و بعضی به سبب آنکه از راه ظاهر در لباس زلف و خال و لب ودهان بود و در قالب صورت الفاظ متداول اصطلاح اهل رسم میتوانست گفت ولیکن چون گفته شده بود همه در یک سلک کشیدیم که خال بیروی و روی بیخال دیدن، حالِ کوته نظران باشد. اما قومی که اهل ذوق و صفتند و از صورت سخن آزاد، جانب معنی میروند و روح القدس را در لباس گوناگون مشاهده میکنند، ازین مائده بیفایده نگردند. بلی چون سخن از همه جنس بود همه مردم را از آن به قدر حوصله نصیب تواند بود. حق تعالی اهل عدل و انصاف و اصحاب ذوق و بصیرت را محفوظ داراد!
سخن عطار را، که بحقیقت تریاکیست، با سخن دیگران قیاس نباید کرد که این دو مثلّت که از عطار در عالم یادگار ماند: یکی خسرونامه و اسرارنامه و مقامات طیور و دوم دیوان و مصیبت نامه و مختارنامه، در مثمّنِ هشت فردوس مُرَبَّع نشینانِ (عَلی سُرُرٍ مُتَقابِلین) چون حُجْرهٔ مُسدَّسِ نُحْل پر شهد میبینند و حال بیننده بالا میگیرد (وَالعَمَلُ الصالِحُ یرْفَعُهُ) بلی مُثَلّثی که عطار سازد چنین بود و به بوی آن، زهر از تریاک باز توان شناخت و به چاشنی آن نشان آشنائی بازتوان یافت، بیت:
ز جائی می برآید این سخنها
که جای جان و جانان است تنها
این خود فصلی بود از جنس هر فضیلتی که از هر نوع آدمی صادر گردد. اکنون به انصاف بازآییم و دست امید به دریوزه برهنه کنیم باشد که اصحابِ ذوق ما را به دعای خیر یاد کنند وبه ذکر حسن مشرّف گردانند تا حق سبحانه و تعالی به واسطهٔ دعواتِ صالحهٔ بیغرض دوستانِ دین خطِ عفو بر جرایدِ جرایم ما کشد، اِنَّهُ وَلِی الاجابَة. و این مجموع بر پنجاه باب نهاده شده بدین ترتیب که نموده میشود و باللّهِ التوفیق:
باب اوّل: در توحید باری عزّ شأنه.
باب دوم: در نعت سید المرسلین صلّی الله علیه و سلم
باب سوم: در فضیلت صحابه رضی الله عنهم اجمعین
باب چهارم: در معانییی که تعلقّ به توحید دارد
باب پنجم: در بیان توحید به زبان تفرید
باب ششم: در بیان محو شدهٔ توحید و فانی در تفرید
باب هفتم: در بیان آنکه هر چه نه توحید قدم است همه محو و عدم است
باب هشتم: در تحریض نمودن به فنا و گم بودن در بقا
باب نهم: در بیان مقام حیرت و سرگشتگی
باب دهم: درمعانی مختلف که تعلّق به روح دارد
باب یازدهم: در آنکه سرّ غیب و روح نتوان گفتن ونتوان شناخت
باب دوازدهم: در شکایت از نفس و ذمّ خویش
باب سیزدهم: در ذمّ مردم بیحوصله و معانی که تعلّق به دل دارد
باب چهاردهم: در ذمّ دنیا و شکایت از روزگار و مردم نااهل
باب پانزدهم: درنیازمندی به ملاقات همدمی محرم
باب شانزدهم: در عزلت و اندوه ودرد و صبر گزیدن
باب هفدهم: در بیان خاصیت خموشی گزیدن
باب هشدهم: در همّت بلند داشتن و در کارّ تمام بودن
باب نوزدهم: در ترک تفرقه گفتن و جمعیت جستن
باب بیستم: در ذلّ و بارکشیدن و یکرنگی گزیدن
باب بیست و یکم: در کار با حقّ گذاشتن و همه از اودیدن
باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترک دنیا
باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر
باب بیست و چهارم: در آنکه مگر لازم و روی زمین خاک رفتگانست
باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان
باب بیست و ششم: در صفت گریستن
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
باب بیست و هشتم: در بیان امیدواری نمودن
باب بیست و نهم: در شوق نمودن به معشوق
باب سیام: در فراغت نمودن ازمعشوق
باب سی و یکم: در آنکه وصل معشوق به کس نرسد
باب سی و دوم: در شکایت کردن از معشوق
باب سی و سوم: در شکر نمودن از معشوق
باب سی و چهارم: در صفت آمدن معشوق
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق
باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق
باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق
باب سی ونهم: در صفت میان و قد معشوق
باب چهلم: در ناز و بیوفائی و بیماری معشوق
باب چهل و یکم: در صفت بیچارگی و عجز عاشق
باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق
باب چهل و سوم: در قلندریات و خمریات
باب چهل و چهارم: در معانی که تعلّق به گل دارد
باب چهل و پنجم: در معانی که تعلّق به صبح دارد
باب چهل و ششم: در معانی که تعلّق به شمع دارد
باب چهل و هفتم: در سخن گفتن به زبان پروانه با شمع
باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع
باب چهل و نهم: در صفت پیری و آخر عمر
باب پنجاهم: در ختم کتاب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر مقدمه مختارنامه به توحید و عظمت خداوند میپردازد و به معرفی آثار عطار میپردازد. در این مقدمه، عطار به توصیف آفرینش انسان، مقام پیامبر اسلام و اهمیت معارف میپردازد و تأکید میکند که این آثار از بینشهای عمیق و الهی نشأت میگیرند. او از ضرورت گردآوری شعرهایش با هدف نظم و ترتیب و درک مفاهیم عمیق آنها سخن میگوید و اشاره میکند که خوانندگان میتوانند از این معانی بهرهمند شوند. همچنین، عطار فهرستی از ابواب کتاب را ارائه میدهد که شامل موضوعاتی چون توحید، نعت پیامبر، فضیلت صحابه و معانی مختلف مرتبط با روح و عشق است.
هوش مصنوعی: به نام خداوند بخشندهٔ مهربان؛ آغاز کردن کتاب با یاد خدا، به رسم نویسندگان مسلمان در سرآغاز هر اثر.
هوش مصنوعی: عطار خدا را ستایش میکند و هر صفت او را با آیهای از قرآن همراه میآورد. پرتو خداییاش در هر ذره حکمتهای بیشمار نهاده و همه چیز او را تسبیح میگوید. ارواح پاک را از عالم بالا به جهان خاکی فرستاد و جانهای آرامگرفته را دوباره به سوی خود فراخواند. با فرمان «کن» جهان را از نیستی پدید آورد و چهار عنصر ناسازگار را در وجود انسان به اعتدال رساند. عرش را بر آب نهاد، آسمان را از دود برآورد و برجهای فلک را به هفت سیاره سپرد. خورشید را در اوج کمال به زوال کشاند و هر غروب آن را در شفق خونین فرو برد. ماه نو را بر پیشانی شب سیاه نشاند، هر بامداد جامهٔ روشن روز را بر شب پوشاند و ستارگان را بر سر مردم نثار کرد. سرانجام از دریای رحمت خود محمد (ص) را آفرید و همهٔ نیازمندان آسمان و زمین و شرق و غرب را بر سفرهٔ نعمت او نشاند. در پایان بر پیامبر، که خاتم پیامبران، پیشوای اولیا و فرزندان آدم و از قریش و بنیهاشم است، و بر خاندان و یارانش درود میفرستد.
هوش مصنوعی: عطار میگوید گروهی از دوستان صمیمی و همدل و روشندل از او خواستند که چون خسرونامه و اسرارنامه و منطقالطیر و مصیبتنامه و دیوانش کامل و پراکنده شده و جواهرنامه و شرحالقلب را خود سوزانده و شسته است، از رباعیات فراوان و بیترتیب دیوانش گزیدهای مرتب و فشرده فراهم کند تا جویندگان بهره ببرند. او از حدود شش هزار بیت رباعی نزدیک هزار بیت را که شایستهٔ این جهان نمیدانست شست و از میان پنج هزار بیت باقیمانده این مجموعه را برگزید، با این باور که «هر که بجوید و بکوشد مییابد»، و نامش را مختارنامه گذاشت. او ادعا میکند که هیچ شاعری چنین مجموعهای نداشته است. این بیتها از درد و حالِ واقعی پدید آمدهاند، نه از تکلف و ساختگی، و تنها کسی که خود آن درد را بچشد سرچشمهٔ آنها را میشناسد، زیرا «تا نچشی نمیشناسی». این مجموعه را گنجی از معانی قدسی و غیبی میداند که خوانندهٔ اهل تأمل در آن به مقصود میرسد. میافزاید که برخی رباعیات یا برای فهم همگان دشوار بود یا ظاهرشان به زبان زلف و خال و لب سروده شده بود، اما همه را آورد، زیرا جدا دیدن صورت و معنی کار کوتهنظران است و اهل ذوق در پس صورت به معنی میرسند. در پایان میگوید چون سخن از هر گونه است، هر کس به اندازهٔ ظرفیتش از آن بهره میبرد، و برای اهل انصاف و بصیرت دعای خیر میکند.
هوش مصنوعی: عطار میگوید سخن او که در حقیقت مانند پادزهر (تریاک) شفابخش است، با سخن دیگران سنجیدنی نیست؛ زیرا از او دو مجموعهٔ سهگانه به یادگار مانده است: یکی خسرونامه و اسرارنامه و منطقالطیر (مقامات طیور)، و دیگری دیوان و مصیبتنامه و مختارنامه. بهشتیانی که در هشت بهشت روبهروی هم بر تختها نشستهاند (به اشارهٔ آیهٔ «علی سرر متقابلین»)، این آثار را مانند خانههای ششگوشهٔ کندوی زنبور عسل پر از شهد میبینند و این دیدار مقام بیننده را بالا میبرد، چنانکه آیه میگوید «کار نیک او را بالا میبرد». آری، سهگانهای که عطار بسازد چنین است؛ با بوی آن میتوان زهر را از پادزهر بازشناخت و با چشیدن مزهاش نشان آشنایی با حق را یافت؛ و سپس به بیتی اشاره میکند که در پی میآید.
هوش مصنوعی: این سخنان از جایی برمیخیزند که تنها جایگاه جان و جانان (معشوق حقیقی) است. یعنی این شعرها از دل و جان عاشق و از سرچشمهٔ عشق الهی برآمدهاند، نه از تکلف و صنعتگری.
هوش مصنوعی: آنچه گفته شد بخشی بود دربارهٔ برتریهایی که از هر کسی ممکن است سر بزند. اکنون از سر انصاف بازمیگردیم و دست امید به خواهش دراز میکنیم تا اهل ذوق ما را به دعای خیر و نام نیک یاد کنند، و خداوند به برکت دعای بیغرض دوستان دینی، گناهان ما را از دفتر اعمال پاک کند؛ که او پذیرندهٔ دعاست. این مجموعه بر پنجاه باب و به ترتیبی که میآید تنظیم شده است و توفیق از خداست.
هوش مصنوعی: باب نخست دربارهٔ یگانگی خداوند بلندمرتبه است.
هوش مصنوعی: باب دوم در ستایش پیامبر اسلام، سرور پیامبران، است.
هوش مصنوعی: باب سوم دربارهٔ برتری و فضیلت یاران پیامبر است.
هوش مصنوعی: باب چهارم دربارهٔ معناهایی است که به یگانگی خدا مربوط میشود.
هوش مصنوعی: باب پنجم توحید را از زبان تفرید بیان میکند، یعنی یگانه دانستن خدا همراه با جدا شدن سالک از هر چیز جز او.
هوش مصنوعی: باب ششم دربارهٔ کسی است که در توحید محو و در تفرید فانی شده است.
هوش مصنوعی: باب هفتم بیان میکند که هر چه جز یگانگی ازلی خداوند باشد، نابود و نیست است.
هوش مصنوعی: باب هشتم در تشویق به فنای خود و گم شدن در بقای حق است.
هوش مصنوعی: باب نهم دربارهٔ منزل حیرت و سرگردانی سالک است.
هوش مصنوعی: باب دهم دربارهٔ معناهای گوناگونی است که به روح مربوط میشود.
هوش مصنوعی: باب یازدهم بیان میکند که راز غیب و حقیقت روح را نه میتوان گفت و نه میتوان شناخت.
هوش مصنوعی: باب دوازدهم در گلایه از نفس و نکوهش خویشتن است.
هوش مصنوعی: باب سیزدهم در نکوهش مردم کمظرفیت و دربارهٔ معناهای مربوط به دل است.
هوش مصنوعی: باب چهاردهم در نکوهش دنیا و گلایه از روزگار و مردم ناشایست است.
هوش مصنوعی: باب پانزدهم دربارهٔ نیاز به دیدار همدمی رازدار است.
هوش مصنوعی: باب شانزدهم دربارهٔ گوشهنشینی، اندوه و درد و برگزیدن صبر است.
هوش مصنوعی: باب هفدهم ویژگیها و فایدههای خاموشی را بیان میکند.
هوش مصنوعی: باب هجدهم دربارهٔ بلندهمتی و کامل و استوار بودن در کار است.
هوش مصنوعی: باب نوزدهم دربارهٔ رها کردن پراکندگی خاطر و جستن تمرکز و آرامش درونی است.
هوش مصنوعی: باب بیستم دربارهٔ پذیرفتن خواری، تحمل بار سختیها و برگزیدن یکرنگی و بیریایی است.
هوش مصنوعی: عنوان باب بیست و یکم: دربارهٔ سپردن کارها به خدا و همه چیز را از او دانستن (توکل و توحید در افعال).
هوش مصنوعی: عنوان باب بیست و دوم: دربارهٔ رو کردن به آخرت و رها کردن دنیا.
هوش مصنوعی: عنوان باب بیست و سوم: دربارهٔ ترس از سرانجام کار و اظهار دلزدگی و سیری از عمر.
هوش مصنوعی: عنوان باب بیست و چهارم: ظاهراً دربارهٔ اینکه مرگ ناگزیر است و خاکِ روی زمین همان خاک مردگان گذشته است.
هوش مصنوعی: عنوان باب بیست و پنجم: سوگسرودهها برای درگذشتگان.
هوش مصنوعی: عنوان باب بیست و ششم: در وصف گریستن.
هوش مصنوعی: عنوان باب بیست و هفتم: دربارهٔ ناامیدی و اعتراف به ناتوانی.
هوش مصنوعی: عنوان باب بیست و هشتم: دربارهٔ ابراز امیدواری.
هوش مصنوعی: عنوان باب بیست و نهم: دربارهٔ ابراز اشتیاق به معشوق.
هوش مصنوعی: عنوان باب سیام: دربارهٔ ابراز بینیازی و آسودگی از معشوق.
هوش مصنوعی: عنوان باب سی و یکم: دربارهٔ اینکه هیچکس به وصال معشوق نمیرسد.
هوش مصنوعی: عنوان باب سی و دوم: دربارهٔ شکوه و گلایه از معشوق.
هوش مصنوعی: عنوان باب سی و سوم: دربارهٔ سپاسگزاری از معشوق.
هوش مصنوعی: عنوان باب سی و چهارم: در وصف آمدن معشوق.
هوش مصنوعی: عنوان باب سی و پنجم: در وصف چهره و زلف معشوق.
هوش مصنوعی: عنوان باب سی و ششم: در وصف چشم و ابروی معشوق.
هوش مصنوعی: عنوان باب سی و هفتم: در وصف خط (موی تازهرسته بر چهره) و خال معشوق.
هوش مصنوعی: عنوان باب سی و هشتم: در وصف لب و دهان معشوق.
هوش مصنوعی: عنوان باب سی و نهم: در وصف کمر و قامت معشوق.
هوش مصنوعی: عنوان باب چهلم: دربارهٔ ناز، بیوفایی و بیماری معشوق.
هوش مصنوعی: عنوان باب چهل و یکم: در وصف بیچارگی و ناتوانی عاشق.
هوش مصنوعی: عنوان باب چهل و دوم: در وصف دردمندی عاشق.
هوش مصنوعی: عنوان باب چهل و سوم: سرودههای قلندرانه و شعرهای دربارهٔ شراب.
هوش مصنوعی: عنوان باب چهل و چهارم: مضمونهایی که به گل مربوط است.
هوش مصنوعی: عنوان باب چهل و پنجم: مضمونهایی که به صبح مربوط است.
هوش مصنوعی: عنوان باب چهل و ششم: مضمونهایی که به شمع مربوط است.
هوش مصنوعی: عنوان باب چهل و هفتم: سخن گفتن پروانه با شمع از زبان پروانه.
هوش مصنوعی: عنوان باب چهل و هشتم: سخن گفتن از زبان شمع.
هوش مصنوعی: عنوان باب چهل و نهم: در وصف پیری و پایان عمر.
هوش مصنوعی: عنوان باب پنجاهم: در پایان دادن به کتاب.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.