هست بر خواجه پیخته رفتن
راست چون بر درخت پیچد سن
این عجبتر که مینداند او
شِعر از شَعر و خنب را از خن
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
هست بر خواجه پیخته رفتن
راست چون بر درخت پیچد سن
این عجبتر که مینداند او
شِعر از شَعر و خنب را از خن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعهٔ کوتاه هجوی است دربارهٔ خواجهای که شاعر رفتار ناخوشایندش را به «سن» تشبیه میکند که بر درخت میپیچد. سپس با ریشخند میگوید که بدتر از آن، این خواجه حتی واژههای همشکل مانند «شِعر» و «شَعر» یا «خنب» و «خن» را از هم بازنمیشناسد و بیسواد است. نیش هجو در بیت دوم بر نادانی و بیذوقی ادبی او استوار است.
هوش مصنوعی: این خواجه رفتار و حرکتی پیچیده و درهم دارد (یا کسی سخت به او چسبیده و بر او پیچیده است)، درست مانند «سن» که بر درخت میپیچد و به آن آسیب میزند. شاعر با این تشبیه، خواجه را به سخره میگیرد.
هوش مصنوعی: عجیبتر این است که این خواجه آنقدر نادان است که فرق «شِعر» (سخن منظوم) را با «شَعر» (موی) نمیداند و «خُنب» (خم بزرگ) را از «خَن» (انبار و خانهٔ کشتی) تشخیص نمیدهد؛ یعنی از ابتداییترین دانش زبان و ادب بیبهره است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کی سپزگی کشیدمی ز رقیب
گر بُدی یار، مهربان با من
آمد آن نو بهار توبهشکن
بازگشتی بکرد توبهٔ من
دوش تا یار عرضه کرد همی
بر من آن عارض چو تازه سمن
گفت وقت گل است باده بخواه
[...]
شب آخر شد از جهان شب من
که نگرددش روز پیرامن
بست صورت مرا چو در پوشید
شب تیره سیاه پیراهن
که بر اطراف چرخ زنگاری
[...]
آمد آن تیر ماه سرد سخن
گرم در گفتگوی شد با من
زیر او در سؤال با من تیز
بم من در جواب او الکن
نه مرا با تکاب او پایاب
[...]
هر که چون کاغذ و قلم باشد
دو زبان و دو روی گاه سخن
همچو کاغذ سیاه کن رویش
چون قلم گردنش به تیغ بزن
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.