ای ربوده دلم به رعنایی
این چه لطف است و این چه زیبایی؟
بیم آن است کز غم عشقت
سر برآرد دلم به شیدایی
از جمالت خجل شود خورشید
گر تو برقع ز روی بگشایی
زیر برقع، چو آفتاب منیر
اندر ابر لطیف پیدایی
در جمالت لطافتی است، که آن
در نیابد کمال بینایی
آن ملاحت، که حسن روی تو راست
کس نبیند، مگر تو بنمایی
منقطع میشود زبان مرا
پیش وصف رخ تو، گویایی
روز و شب جان به عاشقان دادن
از برای تو و تو خود رایی
نیست بیروی تو عراقی را
بیش ازین طاقت شکیبایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل خطاب به معشوقی است که با زیباییاش دل شاعر را ربوده است. شاعر جمال او را برتر از خورشید میداند و میگوید لطافت آن در چشم و زبان نمیگنجد و جز به خواست خود معشوق دیده نمیشود. سپس از خودرأیی معشوق در برابر جانبازی عاشقان گله میکند و در پایان اعتراف میکند که دیگر طاقت دوری از او را ندارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که با زیبایی و خوشقامتیات دلم را ربودهای، این چه لطف و زیبایی شگفتی است که داری؟
هوش مصنوعی: بیم آن دارم که از غم عشق تو، دلم سر به دیوانگی بگذارد و شیدا شود.
هوش مصنوعی: اگر نقاب از چهره برداری، خورشید در برابر زیباییات شرمنده میشود.
هوش مصنوعی: حتی در زیر نقاب نیز مانند خورشید درخشانی که از پشت ابری نازک پیداست، آشکار و نمایانی.
هوش مصنوعی: در زیبایی تو چنان لطافتی هست که حتی کاملترین بینایی هم نمیتواند آن را درک کند.
هوش مصنوعی: آن نمک و جذابیتی که در زیبایی چهرهٔ توست، هیچکس نمیتواند ببیند مگر آنکه خودت آن را نشان دهی.
هوش مصنوعی: در برابر وصف چهرهٔ تو، توان سخن گفتن از زبانم بریده میشود و از گفتن درمیمانم.
هوش مصنوعی: عاشقان شب و روز جان خود را در راه تو میدهند، اما تو خودرأی و بیاعتنا هستی و به کار خود مشغولی.
هوش مصنوعی: عراقی دیگر بیش از این تاب صبر کردن بدون دیدار روی تو را ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
این دو شغل برید و عرض به تو
یافته خرمی و زیبایی
روی این را همه بیفروزی
صدر آن را همه بیارایی
چون پدید آمدی تو بر هر کس
[...]
چند پویی به گرد عالم چند؟
چند کوبی طریق پویایی؟
تا کی از بهر قوت و شهوت نفس
همچو کاسانه مینیاسایی؟
چون بدان شهر جان فرود آیی
زین همه دردسر بیاسایی
خسروا، از کمال دانایی
روی دولت همی بیارایی
گاه مال زمین همی بخشی
گاه فرق فلک همی سایی
حرب جویان نهان شوند از بیم
[...]
این همه چابکیّ و زیبایی
این چنین از کجا همیآیی
چون مه چارده به نیکویی
چون بت آزری به زیبایی
مه نخوانم تو را معاذالله
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.