ساقیا، بادهٔ صبوح بده
عاشقان را غذای روح بده
بادهٔ عشق ده به ما مستان
می بده «مای» ما ز ما بستان
در دلم نه حلاوت مستی
تا شود نیستی من هستی
زان صراحی، که جام رضوان است
بادهای ده، که جرعهاش جان است
ای که بر یاد لعل دلجویت
باده ناخورده، مستم از بویت
نفسی بازپرس مستان را
راحتی بخش میپرستان را
سوختم، سوختم، در آتش شوق
بیخودم کن دمی به بادهٔ ذوق
عجب آید مرا ز بادهپرست
بادهٔ عشاق ناچشیده و مست
در بیابان، به فصل تابستان
چون ببارد به تشنه ای باران
گرچه یک لحظه زآن بیاساید
هم به آب اشتیاقش افزاید
می بیفزا ، چو شوقم افزودی
روی پنهان مکن ، چو بنمودی
باز مخمور عشق را می ده
چون مدامم دهی، پیاپی ده
تا دگربار مستی آغازم
وین غزل را انیس خود سازم:



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش ساقینامهٔ آغاز فصل ششم عشاقنامه است. عراقی از ساقی، که میتواند همان معشوق ازلی باشد، بادهٔ عشق میطلبد تا خودیِ او را بگیرد و نیستیاش را به هستی حقیقی بدل کند. او میگوید تنها از بوی معشوق مست شده و هر جرعه، مانند باران بر تشنهٔ بیابان، عطشش را بیشتر میکند؛ پس بادهٔ پیاپی و دیدار پنهاننشدنی میخواهد. در پایان این مستی را مقدمهٔ غزلی میسازد که در بخش بعد میآید.
هوش مصنوعی: ای ساقی، شراب صبحگاهی بده و به عاشقان که غذای روحشان باده است، این غذای جان را برسان.
هوش مصنوعی: به ما مستان شراب عشق بده؛ باده بده و «ما»یی و خودیِ ما را از ما بگیر تا از خود رها شویم.
هوش مصنوعی: شیرینی مستی را در دلم بگذار تا نیستیِ من، یعنی فنای من، به هستی حقیقی تبدیل شود.
هوش مصنوعی: از آن صراحی که جام بهشتی است بادهای بده که هر جرعهاش جانبخش و خودِ جان است.
هوش مصنوعی: ای کسی که با یاد لب لعل دلنوازت، هنوز باده ننوشیده، تنها از بوی تو مستم.
هوش مصنوعی: لحظهای حال مستان را بپرس و به بادهپرستان آسایش و آرامش ببخش.
هوش مصنوعی: در آتش اشتیاق سوختم و سوختم؛ لحظهای با بادهٔ ذوق و حال، مرا از خود بیخود کن.
هوش مصنوعی: از بادهپرستی شگفتزدهام که بادهٔ عاشقان را نچشیده، مست است؛ یعنی خودِ من که از بوی تو مست شدهام.
هوش مصنوعی: مانند آنکه در بیابان و در فصل تابستان بر تشنهای باران ببارد.
هوش مصنوعی: هرچند آن تشنه یک لحظه از آن باران آسوده شود، باز همان آب، اشتیاقش را به آب بیشتر میکند.
هوش مصنوعی: اکنون که شوق مرا افزون کردی، باده را هم بیشتر کن؛ و چون یک بار چهرهات را نشان دادی، دیگر آن را پنهان مکن.
هوش مصنوعی: باز به خمارزدهٔ عشق شراب بده؛ و اگر شراب مدام به من میدهی، پشت سر هم و بیوقفه بده.
هوش مصنوعی: تا بار دیگر مستی را آغاز کنم و این غزلی را که در پی میآید همدم خود سازم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون بیامد بوعده بر سامند
آن کنیزک سبک زبام بلند
برسن سوی او فرود آمد
گفتی از جنبشش درود آمد
جان سامند را بلوس گرفت
[...]
چیست آن کاتشش زدوده چو آب
چو گهر روشن و چو لؤلؤ ناب
نیست سیماب و آب و هست درو
صفوت آب و گونه سیماب
نه سطرلاب و خوبی و زشتی
[...]
ثقة الملک خاص و خازن شاه
خواجه طاهر علیک عین الله
به قدوم عزیز لوهاور
مصر کرد و ز مصر بیش به جاه
نور او نور یوسف چاهی است
[...]
ابتدای سخن به نام خداست
آنکه بیمثل و شبه و بیهمتاست
خالق الخلق و باعث الاموات
عالم الغیب سامع الاصوات
ذات بیچونش را بدایت نیست
[...]
الترصیع مع التجنیس
تجنیس تام
تجنیس تاقص
تجنیس الزاید و المزید
تجنیس المرکب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.