دل، دولت خرمی ندارد
جان، راحت بیغمی ندارد
دردا! که درون آدمی زاد
آسایش و خرمی ندارد
از راحتهای این جهانی
جز غم دل آدمی ندارد
ای مرگ، بیا و مردمی کن
این غم سر مردمی ندارد
وی غم، بنشین، که شادمانی
با ما سر همدمی ندارد
وی جان، ز سرای تن برون شو
کاین جای تو محکمی ندارد
منشین همه وقت با عراقی
کاهلیت محرمی ندارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهای از اندوه همیشگی آدمی است: دل و جان در این جهان شادی و آسایش ندارند و بهرهٔ انسان از دنیا تنها غم است. شاعر از سر نومیدی مرگ را فرا میخواند، غم را همدم خود میکند و از جان میخواهد خانهٔ ناپایدار تن را رها کند. در پایان، با فروتنی خود را شایستهٔ همراز بودن نمیداند.
هوش مصنوعی: دل از نعمت شادمانی بهرهای ندارد و جان هم آسودگیِ بیاندوهی را نمیشناسد.
هوش مصنوعی: افسوس که درون آدمی آرامش و شادی ندارد.
هوش مصنوعی: دل آدمی از همهٔ آسایشهای این جهان، جز غم بهرهای نمیبرد.
هوش مصنوعی: شاعر مرگ را صدا میزند که بیاید و جوانمردی کند و او را برهاند، زیرا این غم قصد مدارا و مهربانی با آدمی ندارد.
هوش مصنوعی: و ای غم، تو بمان و همنشین من باش، چون شادی سر همدمی و همراهی با ما را ندارد.
هوش مصنوعی: و ای جان، از خانهٔ تن بیرون برو، زیرا این خانه برای تو استوار و پایدار نیست.
هوش مصنوعی: شاعر به جان یا به مخاطب میگوید همیشه با عراقی ننشیند، زیرا عراقی شایستگی محرم و همراز بودن را ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گردون سر مردمی ندارد
گیتی دل خرمی ندارد
بنیاد حیات سخت سست است
افسوس که محکمی ندارد
آن مردم را که نیک بودند
[...]
راحت سر مردمی ندارد
دولت دل همدمی ندارد
ز احسان زمانه دیده بردوز
کو دیدهٔ مردمی ندارد
از خوان فلک نواله کم پیچ
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.