درین دیار عجب مطربان یک رنگند
که دل برند به صد راه و بر یک آهنگند
ز صحن سینه گشایند چشمه چشمه نور
به زخمه صیقل آیینه های پرزنگند
کلید شادی و شمشیر غم به کف دارند
به بسط بر سر صلح و به قبض در جنگند
به دل ز نغمه شیرین حرارت انگیزند
به صوت چون شکر و شیر آهن و سنگند
چو حد زیر و بم نغمه را نگهدارند
به هر مقام خفیف و سقیل هم سنگند
سبکدلان چو به فتراکشان درآویزند
به طی نیم قدم در هزار فرسنگند
به فتح یک خلش این شاهدان چو نغمه چنگ
برون روند که بر سینه و بغل تنگند
ز سر عالم لاهوت می دهند نشان
ز پرده دگرند این گروه بی رنگند
هزار رنگ برآرند این فسون سازان
که آفریده صنع هزار نیرنگند
سواد صومعه را نسخه فسون سازند
که طبع کارگه نقش های ارژنگند
به گوش کر شده تحریرشان زند آتش
که برفروخته جرعه های گل رنگند
مشاطه رخ مستند با می و قدح اند
مقاله غم عشق اند با دف و چنگند
اگرچه قاطع زهداند مایه هوشند
وگرچه رافع شرعند جان فرهنگند
دلیل اهل فنایند در عروج و نزول
به اوج در طیران در حضیض ره لنگند
«نظیری » از پی این جا دوان مدو بسیار
که در ربودن ادراک چابک و شنگند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف گروهی از مطربان و نوازندگان است که با ساز و آواز دلها را صفا میدهند، شادی و غم در اختیارشان است و از عالم لاهوت خبر میدهند. شاعر آنان را افسونگرانی میداند که زهد و ظاهر شرع را میشکنند، اما مایهٔ هوش و راهنمای اهل فنا هستند. در پایان به خود هشدار میدهد که شتابان در پی آنان نرود، چون عقل و ادراک را به چابکی میربایند.
هوش مصنوعی: در این سرزمین نوازندگان شگفت و یکدلی هستند که از صد راه دل را میربایند، اما همه یک آهنگ و یک مقصود دارند.
هوش مصنوعی: از درون سینه چشمههای نور جاری میکنند و با زخمهٔ سازشان، آینههای زنگارگرفتهٔ دلها را صیقل میدهند و پاک میکنند.
هوش مصنوعی: کلید شادی و شمشیر غم در دست آنهاست؛ در حال گشادگی و شادمانی آشتیجو هستند و در حال گرفتگی و اندوه به جنگ برمیخیزند.
هوش مصنوعی: با نغمهٔ شیرین خود در دل گرمی و شور میانگیزند؛ صدایشان مانند شیر و شکر نرم و شیرین است، اما اثرش چون آهن و سنگ سخت و کوبنده است.
هوش مصنوعی: چون اندازهٔ زیر و بم نغمه را رعایت میکنند، در هر مقام موسیقی، چه سبک و چه سنگین، هموزن و هماهنگاند.
هوش مصنوعی: سبکباران و دلباختگان چون به ترکبند زین آنان بیاویزند، با پیمودن نیمگام هزار فرسنگ راه میروند؛ یعنی همراهی با آنان راه دراز سلوک را کوتاه میکند.
هوش مصنوعی: این زیبارویان با گشودن یک زخم یا خلش، مانند نغمهٔ چنگ بیرون میآیند، زیرا سینه و آغوش برایشان تنگ است و در آن نمیگنجند.
هوش مصنوعی: از راز عالم لاهوت و جهان الهی خبر میدهند؛ این گروه از پردهٔ دیگریاند و از رنگ و تعلق دنیا آزادند.
هوش مصنوعی: این افسونگران هزار رنگ و جلوه پدید میآورند، چون خود آفریدهٔ صنعت پرنیرنگ آفرینشاند.
هوش مصنوعی: سیاهه و نوشتههای صومعه و زاهدان را به نسخهٔ افسون بدل میکنند، زیرا طبعشان مانند کارگاه نقشهای ارژنگ مانی نقشآفرین است.
هوش مصنوعی: آوازشان حتی در گوش ناشنوا آتش میافکند، زیرا خود از جرعههای شراب گلگون برافروختهاند.
هوش مصنوعی: با شراب و جام، آرایشگر چهرهٔ مستاناند و با دف و چنگ، بیانکنندهٔ غم عشقاند.
هوش مصنوعی: هرچند زهد را میبرند و از میان برمیدارند، مایهٔ هوش و آگاهیاند؛ و هرچند قید شرع ظاهری را برمیدارند، جان ادب و فرهنگاند.
هوش مصنوعی: راهنمای اهل فنا در بالا رفتن و فرود آمدناند؛ در اوج پرواز میکنند و در پستی، راهشان لنگ و کند است.
هوش مصنوعی: ای نظیری، در پی اینها بسیار شتابان مدو، زیرا آنان در ربودن عقل و ادراک چابک و شوخاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بلاکشان محبت گل چه نیرنگند
شکستهاند به رنگی که عالم رنگند
چه شیشه و چه پری خانهزاد حیرت ماست
به آرمیدگی دلکه بیخودان سنگند
ز عیبپوی ابنای روزگار مپرس
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.