بندگی چیست به فرمان رفتن
پیش امر از بن دندان رفتن
همه دشواری تو از طمع است
ترک خود گفتن و آسان رفتن
سر فدا کردن و سامان جستن
وانگهی بی سر و سامان رفتن
قابل امر شدن همچون گوی
پس به یک ضربه به پایان رفتن
از گرانباری خود ترسیدن
پس سبکبار به پیشان رفتن
در پی شمع شریعت شب و روز
همچو پروانه به پیمان رفتن
آبرو باش تو در جوی طریق
تا توانی تو بیابان رفتن
برگ ره ساز که بی برگ رهی
در چنین بادیه نتوان رفتن
گر تو دنیا همه زندان دیدی
فرخت باد ز زندان رفتن
ور ندانی تو به جز دنیا هیچ
مرده باید به فراوان رفتن
تا کی از خواب درآموز آخر
یک شب از گنبد گردان رفتن
قرنها شد که نمیآسایند
از تو شب خفتن وزیشان رفتن
عاشقان راست مسلم نه تو را
در ره دوست به مژگان رفتن
سر فدا کردن و چون عیاران
جان به کف بر در جانان رفتن
ترک عطار به گفتن کلی
پس درین بادیه ترسان رفتن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل تعریفی از بندگی و سلوک است: فرمانبرداری از ته دل، رها کردن طمع و خودی و سبکبار و جانبرکف رفتن. شاعر با تصویرهای گوی و چوگان، پروانه و شمع شریعت و بیابان طریقت، ضرورت توشه و رهایی از زندان دنیا را یادآوری میکند. او خوابِ غافل را با گردش بیآرام افلاک میسنجد و در پایان به خود سفارش میکند که سخن را رها کند و با خشیت راه بسپارد.
هوش مصنوعی: بندگی یعنی فرمان بردن و از ته دل و با رضایت کامل به سوی فرمان رفتن.
هوش مصنوعی: همهٔ سختیهای تو از طمع است. راه چاره این است که خود را رها کنی و آسوده راه بروی.
هوش مصنوعی: بندگی یعنی سر را فدا کردن و در پی سامان حقیقی بودن، و سپس بیسر و بیساز و برگ و رها از تعلقات راه سپردن.
هوش مصنوعی: باید مانند گوی چوگان تسلیم فرمان شد تا با یک ضربهٔ چوگان تا پایان میدان رفت.
هوش مصنوعی: باید از سنگینی بار گناه و تعلق خود ترسید و سپس سبکبار به پیش رفت.
هوش مصنوعی: باید شب و روز در پی شمع شریعت بود و مانند پروانه با وفاداری به پیمان گرد آن گشت.
هوش مصنوعی: در جوی طریقت مانند آب روان باش تا بتوانی بیابان سلوک را بپیمایی.
هوش مصنوعی: توشهٔ راه فراهم کن، چون بی توشه نمیتوان از چنین بیابانی گذشت.
هوش مصنوعی: اگر دنیا را سراسر زندان دیدی، بیرون رفتن از این زندان بر تو مبارک باد.
هوش مصنوعی: و اگر جز دنیا چیزی نمیشناسی، ناچار با همهٔ دلبستگیهایت مرده و ناکام از آن خواهی رفت.
هوش مصنوعی: تا کی در خواب غفلت میمانی؟ سرانجام بیاموز که یک شب از این گنبد گردان فراتر بروی.
هوش مصنوعی: قرنهاست که آسمانها آرام نمیگیرند. تو شبها میخوابی و آنها پیوسته در گردشاند.
هوش مصنوعی: با مژگان پیمودن راه دوست، یعنی با نهایت فروتنی و اشک، شایستهٔ عاشقان است و نه تو.
هوش مصنوعی: کار عاشقان این است که سر فدا کنند و مانند عیاران جان بر کف به درگاه جانان بروند.
هوش مصنوعی: عطار باید گفتن را یکسره رها کند و سپس با ترس و خشیت در این بیابان سلوک راه بسپارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.