گاه لاف از آشنایی میزنیم
گه غمش را مرحبایی میزنیم
همچو چنگ از پردهٔ دل زار زار
در ره عشقش نوایی میزنیم
از دم ما می بسوزد عالمی
آخر این دم ما ز جایی میزنیم
ما مسیم و این نفسهای به درد
بر امید کیمیایی میزنیم
روز و شب بر درگه سلطان جان
تا ابد کوس وفایی میزنیم
پادشاهانیم و ما را ملک نیست
لاجرم دم با گدایی میزنیم
ما چو بیکاریم کار افتاده را
بر طریق عشق رایی میزنیم
خوان کشیدیم و دری کردیم باز
سالکان را الصلایی میزنیم
نیستان را قوت هستی میدهیم
خویشبینان را قفایی میزنیم
اندرین دریا که عالم غرق اوست
بی دل و جان دست و پایی میزنیم
ماجرای عشق از عطار جو
تا نفس از ماجرایی میزنیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی از زبان «ما»ی عاشقان سالک حال آنان را در راه عشق وصف میکند: گاه ادعای آشنایی با معشوق، پذیرفتن غم او و نالهای چون ناله چنگ. عاشقان خود را مسی میدانند که به امید کیمیای عشق نفس میزند، و پادشاهانی بیملک که در فقر به سر میبرند. آنان سفرهٔ معرفت را برای سالکان میگسترند، نیستشدگان را هستی میبخشند و خودبینان را خوار میکنند. غزل با تصویر دست و پا زدن بیدل و جان در دریای عشق و ارجاع به عطار به عنوان راوی ماجرای عشق پایان مییابد.
هوش مصنوعی: گاهی ادعای آشنایی و نزدیکی با معشوق میکنیم و گاهی به غم عشق او خوشامد میگوییم و آن را با روی گشاده میپذیریم.
هوش مصنوعی: مانند چنگ که از پردههایش ناله برمیآید، ما نیز از پردهٔ دل با زاری و سوز در راه عشق او نغمه سر میدهیم.
هوش مصنوعی: از نفس و سخن ما جهانی به آتش کشیده میشود. این دم را بیسبب نمیزنیم، بلکه از سرچشمهای برتر الهام گرفته است.
هوش مصنوعی: ما مانند مس بیارزشیم و این نفسهای دردآلود را به امید کیمیای عشق میزنیم تا به زر بدل شویم.
هوش مصنوعی: شب و روز و تا همیشه بر درگاه پادشاه جانها طبل وفاداری میکوبیم و وفای خود را آشکار میکنیم.
هوش مصنوعی: در باطن پادشاهیم، اما ملک و دارایی دنیوی نداریم؛ ناچار از فقر و گدایی سخن میگوییم و با گدایان همدمیم.
هوش مصنوعی: چون از کارهای دنیا فارغ و بیکاریم، برای کسی که کارش گره خورده و درمانده شده، در راه عشق چارهای میاندیشیم و راهی نشان میدهیم.
هوش مصنوعی: سفرهٔ معرفت را گسترده و دری گشودهایم و رهروان راه حق را به این مهمانی فرامیخوانیم.
هوش مصنوعی: به آنان که از خود فانی و نیست شدهاند نیروی هستی حقیقی میبخشیم و خودبینان را پسگردنی میزنیم و خوارشان میکنیم.
هوش مصنوعی: در این دریای عشق که همهٔ جهان در آن غرق است، ما بیدل و جان دست و پا میزنیم.
هوش مصنوعی: عطار خطاب به خود یا شنونده میگوید داستان عشق را از عطار بپرس، زیرا تا نفس داریم از این ماجرا سخن میگوییم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.