درد کو تا دردوا خواهم رسید
خوف کو ، تا در رجا خواهم رسید
چون تهی دستم ز علم و از عمل
پس چگونه در جزا خواهم رسید
بی سر و پای است این راه عظیم
من به سر یا من به پا خواهم رسید
در چنین راهی قوی کاری بود
گر به یک بانگ درا خواهم رسید
میروم پیوسته در قعر دلم
میندانم تا کجا خواهم رسید
جان توان دادن درین دریای خون
تا مگر در آشنا خواهم رسید
پی کسی بر آب دریا کی برد
من به گرداب بلا خواهم رسید
هر دم این دریا جهانی خلق خورد
گرچه من بر ناشتا خواهم رسید
علم در علم است این دریای ژرف
من چنین جاهل کجا خواهم رسید
گر هزاران ساله علم آنجا برم
آن زمان از روستا خواهم رسید
هیچ نتوان بردن آنجا جز فنا
کز بقا بس مبتلا خواهم رسید
هر که فانی شد درین دریا برست
وای بر من گر به پا خواهم رسید
بیخودی است اینجا صواب هر دو کون
گر رسم با خود خطا خواهم رسید
شبنمیام ذرهای دارم فنا
کی به دریای بقا خواهم رسید
برنتابم این فنا سختی کشم
خوش بود گر در فنا خواهم رسید
کی شود عطار الا لا شود
زانچه بر الا بلا خواهم رسید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی بیان حیرت و ناتوانی سالک در راه بیپایان حق است. شاعر از نداشتن درد و دانش و عمل مینالد و راه را به دریای خون و دریای ژرفی مانند میکند که خلق بیشمار را میبلعد و دانش در آن به کار نمیآید. نتیجه میگیرد که تنها فنا و بیخودی راه رهایی است و با هستی خود نمیتوان به آنجا رسید. در بیت پایان با اشاره به «لا» و «الا» در کلمهٔ توحید میگوید که رسیدن به حق جز از راه نیست شدن ممکن نیست.
هوش مصنوعی: کجاست دردی که به سبب آن به درمان برسم؟ و کجاست ترسی از خدا که با آن به امید و رجا برسم؟ شاعر از نداشتن درد طلب و خوف شکایت میکند.
هوش مصنوعی: چون از دانش و کردار نیک دست خالیام، چگونه میتوانم به پاداش برسم؟
هوش مصنوعی: این راه بزرگ سلوک آغاز و انجامی ندارد و نمیدانم که با سر در آن پیش خواهم رفت یا با پا.
هوش مصنوعی: در چنین راه دشواری، اگر با نخستین بانگ زنگ کاروان به مقصد برسم، کاری بسیار بزرگ و شگفت خواهد بود.
هوش مصنوعی: پیوسته در ژرفای دل خود فرو میروم و نمیدانم سرانجام به کجا خواهم رسید.
هوش مصنوعی: در این دریای خون باید جان را فدا کرد، به این امید که شاید به آشنا و دوست حقیقی برسم.
هوش مصنوعی: هیچکس بر روی آب دریا ردپایی نمییابد؛ پس من هم راه به جایی نمیبرم و به گرداب بلا گرفتار خواهم شد.
هوش مصنوعی: این دریا هر لحظه جهانی از مردم را میبلعد و هنوز سیر نمیشود؛ من نیز چنان میرسم که گویی دریا هنوز ناشتاست و مرا هم فرو خواهد برد.
هوش مصنوعی: این دریای ژرف سراسر دانش در دانش است؛ من با این نادانی چگونه به آن خواهم رسید؟
هوش مصنوعی: اگر دانش هزار ساله هم با خود به آنجا ببرم، باز همچون روستایی نادانی به آنجا رسیدهام.
هوش مصنوعی: به آنجا جز نیستی و فنا چیزی نمیتوان برد، زیرا اگر با هستی و بقای خود بروم، سخت گرفتار خواهم شد.
هوش مصنوعی: هر که در این دریا فانی شد رهایی یافت؛ وای بر من اگر با پای خود و با هستی خود به آنجا برسم.
هوش مصنوعی: در این مقام، بیخودی و از خود رستن درستی هر دو جهان است؛ اگر با خودی خود برسم، به خطا رسیدهام.
هوش مصنوعی: من شبنمی ناچیزم و تنها ذرهای از فنا دارم؛ کی میتوانم به دریای بقا برسم؟
هوش مصنوعی: تاب این فنا را ندارم و سختی میکشم، اما خوش است اگر سرانجام در فنا به مقصد برسم.
هوش مصنوعی: عطار کی به «الا» یعنی اثبات حق میرسد مگر آنکه نخست «لا» یعنی نیست شود؛ زیرا از راه «الا» به بلا و سختی خواهم رسید. اشاره به «لا اله الا الله» است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.