نور روی تو را نظر نکشد
سوز عشق تو را جگر نکشد
باد خاک سیاه بر سر آنک
خاک کوی تو در بصر نکشد
آتش عشق بیدلان تو را
هفت آتش گه سقر نکشد
از درازی و دوری راهت
هیچ کس راه تو به سر نکشد
که رهت جز به قدر و قوت ما
قدر یک گام بیشتر نکشد
درد هر کس به قدر طاقت اوست
کانچه عیسی کشید خر نکشد
کوه اندوه و بار محنت تو
چون کشد دل که بحر و بر نکشد
خود عجب نبود آنکه از ره عجز
پشهای پیل را به بر نکشد
با کمان فلک به هیچ سبیل
بازوی هیچ پشه در نکشد
هیچکس عشق چون تو معشوقی
به ترازوی عقل بر نکشد
چون کشد کوه بی نهایت را
آن ترازو که بیش زر نکشد
وزن عشق تو عقل کی داند
عشق تو عقل مختصر نکشد
عشقت از دیرها نگردد باز
تا که ابدال را بدر نکشد
دل عطار در غم تو چنان است
که غم دیگران دگر نکشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی دربارهٔ عظمت عشق معشوق و ناتوانی انسان در برابر آن است و با تکرار ردیف «نکشد» بر این ناتوانی تأکید میکند. شاعر میگوید چشم و جگر و دل و حتی دوزخ و دریا و خشکی تاب این عشق را ندارند و راهش برای انسان بیش از یک گام نیست. سپس با مثالهای پشه و فیل و ترازوی زرگر نشان میدهد که عقلِ محدود نمیتواند عشق بیکران را بسنجد. در پایان عطار میگوید دلش چنان در غم معشوق فرو رفته که جایی برای غم دیگران ندارد.
هوش مصنوعی: چشم تاب دیدن نور روی تو را ندارد و جگر طاقت سوز عشق تو را نمیآورد.
هوش مصنوعی: خاک سیاه بر سر کسی باد که خاک کوی تو را چون سرمه به چشم نمیکشد. این نفرینی است بر کسی که به آستان معشوق ارج نمینهد.
هوش مصنوعی: آتش عشقی که در دل عاشقان بیدل توست چنان سوزان است که هفت طبقهٔ آتش دوزخ هم تاب آن را ندارد.
هوش مصنوعی: راه تو چنان دراز و دور است که هیچ کس نمیتواند آن را تا پایان بپیماید.
هوش مصنوعی: زیرا راه تو به اندازهٔ توان و نیروی ما، بیش از یک گام پیش نمیرود. یعنی توان ما در برابر این راه بیپایان از یک قدم بیشتر نیست.
هوش مصنوعی: درد و رنج هر کس به اندازهٔ تاب و توان اوست؛ بار و رنجی را که عیسی کشید، خرِ او نمیتواند تحمل کند.
هوش مصنوعی: کوه اندوه و بار رنج تو را که دریا و خشکی هم تاب نمیآورند، دل چگونه تحمل کند؟
هوش مصنوعی: جای شگفتی نیست که پشه از ناتوانی نتواند فیل را در آغوش بگیرد و بلند کند.
هوش مصنوعی: بازوی هیچ پشهای به هیچ روی نمیتواند کمانِ آسمان را بکشد. یعنی انسان ناتوان را یارای کار بزرگ عشق نیست.
هوش مصنوعی: هیچ کس نمیتواند عشق معشوقی مانند تو را با ترازوی عقل بسنجد.
هوش مصنوعی: ترازویی که جز اندکی زر را وزن نمیکند، چگونه میتواند کوهی بیپایان را بسنجد؟ عقل همان ترازوی کوچک است و عشق آن کوه بیکران.
هوش مصنوعی: عقل کی میتواند وزن عشق تو را بداند؟ عقلِ کوچک و محدود تاب عشق تو را ندارد.
هوش مصنوعی: عشق تو از دیرها و عبادتگاهها باز نمیگردد مگر آنکه ابدال و مردان خدا را از آنجا بیرون بکشد. شاید هم مراد این باشد که عشق تو از دیرباز دست برنمیدارد تا ابدال را از خودشان بیرون کشد.
هوش مصنوعی: دل عطار در غم تو چنان گرفتار است که دیگر غم کس دیگری را برنمیتابد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
همین شعر » بیت ۶
درد هر کس به قدر طاقت اوست
کانچه عیسی کشید خر نکشد
تو و طوبی و ما و قامتِ یار
فکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.