دوستان! شرحِ پریشانیِ من، گوش کنید

داستانِ غمِ پنهانیِ من، گوش کنید

قصهٔ بی‌سر و سامانیِ من، گوش کنید

گفت‌وگویِ من و حیرانیِ من، گوش کنید

روزگاری، من و دل، ساکنِ کویی بودیم

ساکنِ کویِ بتِ عربده‌جویی بودیم

عقل و دین باخته، دیوانهٔ رویی بودیم

بستهٔ سلسلهٔ سلسله‌مویی بودیم

نرگسِ غمزه‌زنش، این همه بیمار نداشت

سنبلِ پُر شکنش، هیچ گرفتار نداشت

این همه مشتری و گرمیِ بازار نداشت

یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

عشقِ من شد سببِ خوبی و رعناییِ او

داد، رسوایی من، شهرتِ زیباییِ او

بس که دادم همه جا شرحِ دلآراییِ او

شهر پُر گشت ز غوغایِ تماشاییِ او

چاره این است و ندارم بِه از این رأیِ دگر

که دهم جایِ دگر، دل، به دل‌آرایِ دگر

چشمِ خود فرش کنم زیرِ کفِ پایِ دگر

بر کفِ پایِ دگر، بوسه زنم جایِ دگر

پیشِ او، یارِ نو و یارِ کهن، هر دو یکی‌ست

حرمتِ مدّعی و حرمتِ من، هر دو یکی‌ست

قولِ زاغ و غزلِ مرغِ چمن، هر دو یکی‌ست

نغمهٔ بلبل و غوغایِ زَغَن، هر دو یکی‌ست

چون چنین است، پیِ کارِ دگر باشم بِه

چند روزی، پیِ دلدارِ دگر باشم، بِه

عَندَلیبِ گُلِ رخسارِ دگر باشم، بِه

مرغِ خوش‌نغمهٔ گلزارِ دگر باشم، بِه

آن که بر جانم از او دم‌به‌دم آزاری هست

می‌توان یافت که بر دل ز منش، باری هست

از من و بندگیِ من اگرش عاری هست

بفروشد که به هر گوشه، خریداری هست

مدتی، در رهِ عشقِ تو دویدیم، بس است

راهِ صد بادیهٔ درد بریدیم، بس است

قدم از راهِ طلب باز کشیدیم، بس است

اول و آخرِ این مرحله دیدیم، بس است

تو مپندار که مِهر از دلِ محزون نرود

آتشِ عشق به جان افتد و بیرون نرود

وین محبت به صد افسانه و افسون نرود

چه گمان غلط است این «برود، چون نرود»؟

ای پسر! چند به کامِ دگرانت بینم؟

سرخوش و مست ز جامِ دگرانت بینم

مایهٔ عیشِ مدامِ دگرانت بینم

ساقیِ مجلسِ عامِ دگرانت بینم

یارِ این طایفهٔ خانه‌برانداز مباش

از تو حیف است، به این طایفه، دمساز مباش

می‌شوی شُهره به این فرقه، هم‌آواز مباش

غافل از لعبِ حریفانِ دغل‌باز مباش

در کمینِ تو بسی عیب‌شماران هستند

سینه پردرد ز تو، کینه‌گذاران هستند

داغ بر سینه ز تو، سینه‌فکاران هستند

غرض این است که در قصدِ تو یاران هستند

گر چه از خاطر وحشی، هوسِ رویِ تو رفت

وز دلش آرزویِ قامتِ دلجویِ تو رفت

شد دل‌آزرده و آزرده‌دل از کوی تو رفت

با دلِ پُر گِلِه از ناخوشیِ خویِ تو رفت