رباعی شمارهٔ ۲۲
ترکیب پیالهای که درهم پیوست
بشکستن آن روا نمیدارد مست
چندین سر و پای نازنین از سر و دست
از مهر که پیوست و به کین که شکست
ترکیب پیالهای که درهم پیوست
بشکستن آن روا نمیدارد مست
چندین سر و پای نازنین از سر و دست
از مهر که پیوست و به کین که شکست
با دو بار کلیک بر روی هر واژه میتوانید معنای آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
شمارهگذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | شعرهای مشابه | منبع اولیه: ویکیدرج | ارسال به فیسبوک
حاشیهها
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.
ناشناس نوشته:
منظور این شعر اینه که اگه خدایی این جهان رو آفریده ،خیلی احمقه.
داوود نوشته:
آفرین کاملا درسته!
ز.ز نوشته:
البته من قبلا راجع به خیام تحقیق کردم.منابع معتبر گفته بودن که خیام مسلمان و حتی شنیدم عارف بوده. اشعار عرفانیمعانی ژیچیده دارن. نمیشه اینقدر ظاهری و سطحی در موردشون قضاوت کرد.
من نوشته:
اما معنای این شعر همینه
خیام تو این میفرمایند : حتی انسان مست هم در حال مستی ظرف شراب خود را نمی شکند،اما خدا آفریده ی خود را به غم و مشکل و نقصان می افکند
hooshang haghbin نوشته:
در فیزیک مدرن نور میتواند به یک جفت ذره-ضد ذره تبدیل شود و بر عکس!
هیچگونه مهر و کین در کار نیست.