گنجور

رباعی شمارهٔ ۲۲

 
خیام
خیام » رباعیات
 

ترکیب پیاله‌ای که درهم پیوست

بشکستن آن روا نمیدارد مست

چندین سر و پای نازنین از سر و دست

از مهر که پیوست و به کین که شکست

 

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | شعرهای مشابه | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

حاشیه‌ها

تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

ناشناس نوشته:

منظور این شعر اینه که اگه خدایی این جهان رو آفریده ،خیلی احمقه.

داوود نوشته:

آفرین کاملا درسته!

ز.ز نوشته:

البته من قبلا راجع به خیام تحقیق کردم.منابع معتبر گفته بودن که خیام مسلمان و حتی شنیدم عارف بوده. اشعار عرفانیمعانی ژیچیده دارن. نمیشه اینقدر ظاهری و سطحی در موردشون قضاوت کرد.

من نوشته:

اما معنای این شعر همینه
خیام تو این میفرمایند : حتی انسان مست هم در حال مستی ظرف شراب خود را نمی شکند،اما خدا آفریده ی خود را به غم و مشکل و نقصان می افکند

hooshang haghbin نوشته:

در فیزیک مدرن نور میتواند به یک جفت ذره-ضد ذره تبدیل شود و بر عکس!
هیچگونه مهر و کین در کار نیست.

ویرایش جدید ساغر