ناشناس نوشته:

نکته ای درباره بیت هفتم به نقل از دکتر سروش:
بسیاری گمان می کنند و می گویند که حافظ معشوقه یا همسری به نام شاخه نبات داشته است،اما اگر به حال و هوای شعر آگاه شویم در می یابیم که حافظ در مصرع دوم این بیت می خواهد بگوید: من در برابر یک لذت بسیار شیرین دنیوی صبر کردم که خداوند لطف و قبول سخن را بر من عطا کرد.

ناشناس نوشته:

در تصحیح دکتر همایونفرخ بیت آخر به شکل زیر آمده که به نظر درست تر می آید:
همت پیر مغان و نفس رندان بود که ز بند غم ایام جاتم دادند

مانی نوشته:

این غزل ازبارزترین اشعاریست که نشان می دهد حافط یک مهرپرست ایرانیست وکلا تصوف ایرانی یک دگردیسی اجباری آیین مهر درکلمات اسلامیست برای گریز ازسرکوب تمامیت خواهان مسلمان است فقط به دونکته اشاره میشودیکی شب قدراست که همان شب یلدای ایرانی یاهمان شب زایش ایزدمهر میباشدکه درتصوف سلطان عشق نام گرفته که عشق درتصوف همانند ایین مهرتنهارهاننده انسان اززندان تاریکی است ودیگری اشاره به ذات انسان است که جزیی ازذات خداست که برخلاف اسلام انسان جزیی ازسرزمین روشناییست که درمیان تاریکی گرفتارگردیده واصلاباخدایکیست وازاینجاانالحق وسبحانی بایزید معنی می یابد