از توام با همه حسرت نه سراغی نه صفائی
بر منت با همه رحمت نه عبوری نه عطائی
ندهی بار به خویشم نه به سروقت من آئی
من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفائی
عهد نابستن از آن به که ببندی ونپائی
توبه از جان و سری چو از سرو جان دل به تو دادم
ای مراد سر و جان چون نکند دل ز تو یادم
من بر آن سر که بودجان به تو خوش دل به تو شادم
مردمان منع کنندم که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرائی
بی تو در کنج غم ای پشت به خویش ای به تو رویم
گاهی از غم بخروشم گهی از درد بمویم
بارها با دل غمگین که به جان غم همه زویم
گفته بودم چو بیائی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیائی
دولت وصل تو جوئیم همه هجر نصیبان
روز عمر همه بی صبح رخت شام غریبان
سال و مه با طلب کوی توام دست و گریبان
حلقه بر در نتوانم زدن از بیم رقیبان
این توانم که بیایم به محلت به گدائی
کس نبیند چو توئی غرقه به خون کردن و کشتن
خشک لب برطرف بادیه خون خوردن و کشتن
ترسمت باز از این چرخ نگون مردن و کشتن
شمع را باید ازین خانه برون بردن و کشتن
تا که همسایه نداند که تو در خانه مائی
حسرت یثرب و هجر حرم و غصب امامت
محشر قتلگه و آن همه غوغا و غرامت
رنج کوفه غم شام آن دگر آشوب و قیامت
عشق و درویشی و انگشت نمائی و ملامت
همه سهل است تحمل نکنم بار جدائی
از گذرگاه جمالت نظر آن سوی نبیند
حاصلم چیست چو از باغ گلت بوی نبیند
در دو کیهان به جز از چشم خداجوی نبیند
پرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند
تو بزرگی و در آئینه کوچک ننمائی
جاودان بال و پرم کاش به بند تو بریزد
بو به ما مهر دل صید پسند تو بخیزد
مرغ یغما چه که با دام بلند تو ستیزد
سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد
تا بدانست که در قید تو خوشتر که رهائی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر تضمینی چندبندی از غزل معروف سعدی است با مطلع «من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی». در هر بند، یغما دو بیت از خود میآورد و یک بیت از سعدی را در پایان آن قرار میدهد. زبان شعر عاشقانه است، اما در بخش مراثی دیوان آمده و در بندهای میانی به تشنگی و کشتهشدن در بیابان، شام غریبان، مدینه و کوفه و شام و غصب امامت اشاره میکند. به این ترتیب شکوه از هجر یار به سوگ امام حسین پیوند میخورد، و در پایان شاعر اسارت در کمند معشوق را از رهایی خوشتر میداند.
هوش مصنوعی: با همهٔ حسرتی که دارم، از تو نه احوالپرسیای به من میرسد و نه مهربانیای. تو با همهٔ رحمتت نه از کنار من میگذری و نه بخششی به من میکنی.
هوش مصنوعی: نه مرا به حضور خود راه میدهی و نه به دیدارم میآیی. من از آغاز نمیدانستم که تو بیمهر و بیوفایی.
هوش مصنوعی: پیمان نبستن بهتر از آن است که پیمان ببندی و بر آن نمانی.
هوش مصنوعی: چون از جان و سر، دل به تو سپردم، از جان و سر دست شستهام. ای آرزوی جان و سرم، چگونه دلم به یاد تو نباشد؟
هوش مصنوعی: من بر این عهدم که جانم با تو خوش و دلم با تو شاد باشد. مردم مرا سرزنش میکنند که چرا دل به تو دادهام.
هوش مصنوعی: پیش از سرزنش من، باید از تو پرسید که چرا اینقدر زیبایی؛ گناه از زیبایی توست، نه از دلدادگی من.
هوش مصنوعی: ای تکیهگاه من و ای کسی که رو به سوی تو دارم، بی تو در گوشهٔ غم گاهی از اندوه فریاد میزنم و گاهی از درد میگریم.
هوش مصنوعی: بارها با دل غمگینم، که همهٔ غم جانم از اوست، گفته بودم که وقتی بیایی، غم دلم را به تو خواهم گفت.
هوش مصنوعی: اما چه بگویم، وقتی که با آمدن تو غم از دل میرود و دیگر غمی برای گفتن نمیماند.
هوش مصنوعی: ما که همه نصیبمان دوری است، خوشبختی وصال تو را میجوییم. روز عمر همهٔ ما بی صبحِ چهرهٔ تو مانند شام غریبان تاریک است.
هوش مصنوعی: سالها و ماهها با آرزوی رسیدن به کوی تو دست به گریبانم، اما از ترس رقیبان نمیتوانم در خانهات را بکوبم.
هوش مصنوعی: تنها کاری که از دستم برمیآید این است که مانند گدایی به محلهٔ تو بیایم.
هوش مصنوعی: هیچکس مانند تو را ندیده است که در خون غرق شود و کشته گردد؛ با لب تشنه در کنار بیابان خون دل بخورد و کشته شود. اشاره به شهادت امام حسین با لب تشنه در کربلاست.
هوش مصنوعی: میترسم که از این آسمان واژگون دوباره مرگ و کشتهشدن به تو برسد. پس باید شمع را از این خانه بیرون برد و خاموش کرد.
هوش مصنوعی: تا همسایه نفهمد که تو در خانهٔ ما هستی؛ یعنی حضور تو را باید از چشم بدخواهان پنهان داشت.
هوش مصنوعی: حسرت مدینه، دوری از حرم، غصب حق امامت، و صحنهٔ قیامتگونهٔ قتلگاه با آن همه هیاهو و رنج و تاوان.
هوش مصنوعی: رنج کوفه و غم شام و آن آشوب و قیامتی دیگر، و نیز عشق و درویشی و انگشتنما شدن و سرزنش شنیدن.
هوش مصنوعی: همهٔ اینها آسان است و تحملش ممکن، اما بار جدایی از تو را نمیتوانم تحمل کنم.
هوش مصنوعی: نگاه من از گذرگاه زیبایی تو به جای دیگری نمینگرد. اگر از گلستان تو بویی به من نرسد، چه حاصلی دارم؟
هوش مصنوعی: در هر دو جهان جز چشم خداجو کسی روی تو را نمیبیند. پس پرده را بردار، چون بیگانه خود آن روی را نخواهد دید.
هوش مصنوعی: تو بزرگی و در آینهٔ کوچک دیده نمیشوی؛ یعنی چشم و دل کوچک گنجایش دیدن تو را ندارد.
هوش مصنوعی: کاش بال و پرم تا ابد در بند تو فرو ریزد؛ باشد که از این راه، مهر دل شکارپسند تو به سوی ما برخیزد.
هوش مصنوعی: مرغ یغما چه کاره است که با دام بلند تو بستیزد؟ سعدی هم کسی نیست که هرگز از کمند تو بگریزد.
هوش مصنوعی: زیرا دانسته است که اسیر تو بودن از آزادی خوشتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.