تو را مشکل‌گشا دانسته بودم

تو را حاجت‌روا دانسته بودم

تو را مهرآشنا دانسته بودم

تو را من باوفا دانسته بودم

چو دیدم از تو ناز و دل ربودن

به حرف مهربانی لب گشودن

پیاپی لطف بر حالم نمودن

گمان بردم که خواهی دوست بودن

به آن مست معربد چون رسیدم

به خون‌آلوده آهی برکشیدم

امید زندگی را سر بریدم

همان دم کش به کف شمشیر دیدم

نمی‌گویم که تو نامردی ای عشق

ولیکن بوالعجب بی‌دردی‌ ای عشق

به جان من بلا آوردی ای عشق

جهازم را تباهی کردی ای عشق

مرا می‌گفت دوش از طنز بدگو

به خون غلطاندت آخر آن جفاجو

چنین دادم جواب گفتهٔ او

برفتم کورکورانه دران کو

تو را چون برگزیدم از نکویان

به خود زین انتخاب احسنت‌گویان

شدم در وادی عشق تو پویان

تو رفتی از پی ناشسته‌رویان

تو را گفتم که دست از عشق بردار

وگرنه می‌کشی صدگونه آزار

تو نشنیدی و رفتی از پی کار

به کوی گل‌رخان آخر شدی خوار

ز جورت جان من بر لب رسیده

جگر خون گشت و از مژگان چکیده

به مردن کارم از دستت کشیده

دلت دادم مسلمان‌زاده دیده

ز حالم یار چون غافل برآمد

ز بند طرهٔ او دل برآمد

به کویش پای من از گل برآمد

گمانم در حقش باطل برآمد

فتادم از هوس دنبال زلفت

شدم آشفته بر منوال زلفت

پریشان‌حال همچون حال زلفت

سیاه شد روزم از اقبال زلفت

تو با می‌خوارگان انباز بودی

تو مفتون سرود و ساز بود

تو مجنون ادا و ناز بودی

تو واقف رند شاهدباز بودی