باز بر جان عشقم آتش برفروخت
خانهٔ عقل مرا یکسر به سوخت
عشق آمد عقل کرد از وی فرار
می دویدم هر طرف، دیوانه وار
عشق زد بر جان افگارم شرر
می دویدم هر طرف، اسیمه سر
شد دلیل راه من عشق از وفا
برد یکسر تا به دشت کربلا
یادم آمد آن زمان، کز صدر زین
شاه دین افتاد بر روی زمین
ساعتی آن تشنه لب، بی هوش بود
از شراب عشق حق،مدهوش بود
ذوالجناح آن مرکب خاص حسین
بود گرم جست و خیز و شور و شین
ابن سعد آن بی حیای بد سیر
گفت با آن کوفیان خیره سر
کاین فرس را زود بر چنگ آورید
تا بریمش ارمغان بهر یزید
خیل دشمن ناگهان از چارسو
حمله ور گشتند بهر اخذ او
دم علم کرد آن سمند باوفا
حمله ور شد بر گروه اشقیا
کوفیان را می ربود از صدر زین
می زد از خشم آن تکاور بر زمین
زان گروه بی حیا ننمود پشت
تا چهل تن زان لعینان را بکشت
بعد از آن آمد به بالین حسین
اشک خونینش روان از هر دو عین
یال و کاکل را، ز خونش کرد رنگ
کرد بر بالین او قدری درنگ
پس به امر آن امام رهنما
شد شتابان رو بسوی خیمه ها
آن سمند باوفای ناامید
می دوید و شیهه از دل می کشید
از صدای شیهه آن خسته دم
پیشبازش آمدند اهل حرم
مرکبی دیدند زینش واژگون
یال او از خون راکب غرق خون
ذوالجناح اندر میان، مانند شمع
دورا و پروانه سان گشتند جمع
هر یکی از اسب با اشک دو عین
پرسشی می کرد از حال حسین
آن یکی می گفت چون شد صاحبت
ای نکو مرکب،کجا شد راکبت
دیگری می گفت ای فرخنده بال!
بود در میدان حسینم در چه حال
پس سکینه با دو چشم پر ز آب
کرد با آن اسب بی صاحب خطاب
ذوالجناها! باب غمخوارم چه شد
آن ضیاء چشم خونبارم چه شد
ذوالجناها! کوشه مهر افسرم
از چه ناوردی تو او را دربرم
ذوالجناها! واژگون زینت چراست؟
صاحب با عز و تمکینت کجاست؟
ذوالجناها! گو تو شبل بوتراب
تشنه لب جان داد یا نوشید آب
یال، از خون که رنگین ساختی
در کجا باب مرا انداختی
این بگفت و از سخن خاموش شد
دست غم بر سر زد و بی هوش شد
شهربانو با دو چشم اشکبار
در حرم بنشسته با حال فگار
آمد از خیمه برون با اضطراب
لرز لرزان پا نهاد اندررکاب
گفت ای زینب ! حلالم کن حلال
که مرا آمد زمان ارتحال
کرد زینب شهربانو را صدا
کی عروس مادرم خیرالنسا
از حسینم دل چرا؟ برداشتی
جسم او را بر زمین بگذاشتی
بر سر نعشش نکردی جامه چاک
پیکر او را تو نسپردی به خاک
رفت و ما را پریشان ساختی
از فراقت دیده گریان ساختی
بود امیدم که اندر راه شام
همزبان باشی تو با من، صبح و شام
در مصیبت ها مرا یاری کنی
عابدینت را پرستاری کنی
رفتی و هجرت مرا از پا فکند
تو رها گشتی، من افتادم به بند
شهربانو با دو چشم اشکبار
گفت ای بی بی! مرا معذور دار
من نخواهم رفت از این سرزمین
لیک مامورم به امر شاه دین
این بگفت و خونش ازرخ می چکید
وز نظرها چون پری شد ناپدید
رفت رفته طی منزل می نمود
رفت آنجا که امامش گفته بود
« ترکیا » این داستان غم فزا
کی رود از یاد، تا روز جزا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر داستان غمفزا روایتگر دلدادگی و اندوه عاشق به عشق و مصائب عاشورا است. در متن، عشق بهدلیل فراق حسینبن علی و مصیبتهای کربلا، عقل را به آتش میکشد و شخصیتهای مختلفی از جمله ذوالجناح و ابنسعد نقش میگیرند. ذوالجناح، اسبی وفادار، به میدان میرود و از حسین دفاع میکند، اما در نهایت بر زمین میافتد و به تمام درد و رنجها اشاره میکند. سکینه و سایر شخصیتها با درد فراق حسین و بیپناهی خود مواجه میشوند و دلباختگی و اندوه عمیق خود را ابراز میکنند. این شعر در نهایت به یادآوری داستان عاشورا و مصائب آن میپردازد و تأکید میکند که یاد آن هرگز از دلها نخواهد رفت.
هوش مصنوعی: عشق دوباره در جانم آتش افروخت و خانهٔ عقلم را یکسره سوزاند.
هوش مصنوعی: عشق آمد و عقل از برابرش گریخت و من دیوانهوار به هر سو میدویدم.
هوش مصنوعی: عشق بر جان زخمیام شراره زد و من سرگشته و پریشان به هر سو میدویدم.
هوش مصنوعی: عشق از روی وفا راهنمای من شد و مرا یکسره تا دشت کربلا برد.
هوش مصنوعی: در آنجا به یادم آمد آن لحظهای که امام حسین، شاه دین، از روی زین بر زمین افتاد.
هوش مصنوعی: آن تشنهلب ساعتی بیهوش بر زمین ماند، گویی از شراب عشق الهی مست و از خود بیخود شده بود.
هوش مصنوعی: ذوالجناح، اسب ویژهٔ حسین، در آن حال پرجوش و خروش بود و جستوخیز و شیون میکرد.
هوش مصنوعی: عمر سعد، آن بیشرم بدسرشت، به کوفیان گستاخ و سرکش گفت:
هوش مصنوعی: این اسب را زود به چنگ آورید تا آن را برای یزید ارمغان ببریم.
هوش مصنوعی: سپاه دشمن ناگهان از چهار سو برای گرفتن اسب حمله کردند.
هوش مصنوعی: آن اسب باوفا دمش را برافراشت و بر گروه بدبختان حمله برد.
هوش مصنوعی: آن اسب تیزتک کوفیان را از روی زین میربود و از خشم بر زمین میکوبید.
هوش مصنوعی: در برابر آن گروه بیشرم پشت نکرد و نگریخت تا آنکه چهل تن از آن ملعونان را کشت.
هوش مصنوعی: سپس به بالین حسین آمد، در حالی که از هر دو چشمش اشک خونین روان بود.
هوش مصنوعی: یال و کاکل خود را با خون حسین رنگین کرد و اندکی بر بالین او درنگ کرد.
هوش مصنوعی: آنگاه به فرمان آن امام راهنما شتابان رو به سوی خیمهها نهاد.
هوش مصنوعی: آن اسب باوفای ناامید میدوید و از ته دل شیهه میکشید.
هوش مصنوعی: اهل حرم با شنیدن شیههٔ آن اسب خسته و دلشکسته به پیشوازش آمدند.
هوش مصنوعی: اسبی را دیدند که زینش واژگون بود و یالش از خون سوارش غرق خون بود.
هوش مصنوعی: ذوالجناح در میان چون شمع ایستاد و زنان حرم مانند پروانه گرد او جمع شدند.
هوش مصنوعی: هر یک با چشمانی اشکبار از اسب حال حسین را میپرسید.
هوش مصنوعی: یکی میگفت: ای اسب نیکو، صاحبت چه شد و سوارت کجا رفت؟
هوش مصنوعی: یکی دیگر از زنان به اسب میگفت: ای اسب خجسته، حسین من در میدان جنگ در چه حالی بود؟
هوش مصنوعی: آنگاه سکینه با چشمانی پر از اشک رو به آن اسبِ بیسوار کرد و با او سخن گفت.
هوش مصنوعی: ای ذوالجناح، پدرِ غمخوار من چه شد؟ آن روشنیِ چشمِ خونگریانِ من چه شد؟
هوش مصنوعی: ای ذوالجناح، کجاست آن شاهی که خورشید تاجِ اوست؟ چرا او را نزد من بازنیاوردی؟
هوش مصنوعی: ای ذوالجناح، چرا زینت واژگون شده است؟ آن سوارِ باعزت و باشکوهت کجاست؟
هوش مصنوعی: ای ذوالجناح، بگو که آن شیربچهٔ علی، یعنی حسین، با لب تشنه جان داد یا آبی نوشید؟
هوش مصنوعی: یال خود را با خون چه کسی رنگین کردهای؟ پدرم را در کجا بر زمین انداختی؟
هوش مصنوعی: سکینه این سخنان را گفت و خاموش شد، از شدت غم دست بر سر زد و از هوش رفت.
هوش مصنوعی: شهربانو با چشمانی اشکریز و حالی زار و دلخسته در خیمهگاه حرم نشسته بود.
هوش مصنوعی: او با پریشانی از خیمه بیرون آمد و لرزان پا در رکاب اسب گذاشت تا سوار شود.
هوش مصنوعی: شهربانو گفت: ای زینب، مرا حلال کن، زیرا هنگام رفتن و جدا شدنم فرا رسیده است.
هوش مصنوعی: زینب شهربانو را صدا زد و گفت: ای عروسِ مادرم فاطمه، بهترینِ زنان.
هوش مصنوعی: چرا از حسینِ من دل برکندی و پیکر او را بر زمین رها کردی؟
هوش مصنوعی: بر بالای پیکر بیجانش گریبان چاک نکردی و او را به خاک نسپردی و میروی.
هوش مصنوعی: رفتی و ما را پریشان کردی و از جداییات چشم ما را گریان ساختی.
هوش مصنوعی: امید داشتم که در راه شام، صبح و شب همدم و همسخن من باشی.
هوش مصنوعی: و در این مصیبتها یاورم باشی و از فرزندت امام سجاد (زینالعابدین) پرستاری کنی.
هوش مصنوعی: تو رفتی و جداییات مرا از پا درآورد؛ تو آزاد شدی و من گرفتار اسارت شدم.
هوش مصنوعی: شهربانو با چشمان اشکبار گفت: ای بانو، مرا معذور بدار.
هوش مصنوعی: من به خواست خود از این سرزمین نمیروم، بلکه به فرمان امام حسین، شاه دین، مأمور به رفتنم.
هوش مصنوعی: این را گفت در حالی که خون از چهرهاش میچکید، و مانند پری از دیدهها ناپدید شد.
هوش مصنوعی: او اندکاندک منزلها را پیمود و به همان جایی رفت که امامش به او گفته بود.
هوش مصنوعی: ای ترکی، این داستانِ اندوهافزا کی تا روز قیامت از یادها میرود؟ یعنی هرگز فراموش نمیشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.