حرف آخر قافیه

شماره ۱: نقد عمرم کم است و کم بعیار - چون بر او زین درم بچرخ رود

شماره ۲ - در هنگام بیماری اعتمادالدوله گفته است: ای صاحبی که بر رخ بخت بلند تو - حجاب آسمان در دولت گشاده‌اند

شماره ۳ - هزل: کس و کون صف کشیده نیم‌شبی - بر فراز مزار کیر شدند

شماره ۴ - قطعه: صبح پرویزن هوا تیره است - فیض گیر از نسیم بیخته‌اش

شماره ۵: دریا کفا قلم عدمی جلوه شد چه‌سان - گوهر طراز خامه بخون شبه شوم

شماره ۶ - در پیرامون اعتیاد خود خطاب به‌عنایت خان گوید: ای کریمی که محسنات ترا - نتوانم نمود انشا من

شماره ۷ - در توصیف قلعه و باغ کابل که بامر جهانگیر بنا شده بود: بحکم شاه نورالدین جانگیر - که هرلب نذر او دارد دعائی

شماره ۸ - در عزت نفس گوید: تاکی از عجز بساط هوس دل بوسی - به که مردانه دم خنجر قاتل بوسی

شماره ۹ - شکوالیه: ای چرخ چیست کز داغ رشک شکفته باغی - ما جمله از تو داغیم اما تو از که داغی

شماره ۱۰ - آلایش هستی: تا می نکشی جوهر هستی نشناسی - حق نمک باده پرستی نشناسی

شماره ۱۱ - در مدح اعتمادالدوله: بنازد ملک چون بر خود که دارد چون تو دستوری - بظاهر مطلع صبحی بباطن مشرق نوری

شماره ۱۲ - در مدح جهانگیر: ای صبح ز آیینه رأی تو مثالی - بر لوح ضمیر تو قلم نقطه خالی

شماره ۱۳ - در حکمت و موعظت گوید: ایدل خوش از عبادت معبود غافلی - خوش می‌روی زیان شده از سود غافلی