زین کش مکشم بیخ الم نکسلد از دل

دل بگسلد و ریشهٔ غم نکسلد از دل

گر عیش کشد پای ز خاطر چه تفاوت

باید که غم دوست قدم نکسلد از دل

برداغ تو چسبیده اگر بگذرد از دست

شرطست که پیوند کرم نکسلد از دل

هردم سپه عیش نهد پای به پس لیک

غم تا بعدم خیل و حشم نکسلد از دل

این ابر گهربار که نامش غم یار است

تاحشر امید است که نم نکسلد از دل

این غم که مهیای رفاقت شده «طالب»

تا سرحد اقلیم عدم نکسلد از دل