شوم گر فی المثل پیراهن یار

نگردم از ادب پیرامن یار

کند سرخی بمحشر چون رهجیب

نشان خون من در گردن یار

نمک پروردهٔ غمهای یارم

که بی‌غم باد یا رب دشمن یار

مشو قانع بناز و عشوه چون هست

جز این گلها بسی در گلشن یار

اگر صد عید باشد نیست عیدی

مبارکتر ز عید دیدن یار

بعالم گوشه گیران بیغمانند

خصوصاً گوشه‌گیر دامن یار

مقرب کی شود بی بخت «طالب»

گرفتم جامه گشتی در تن یار